လက္နဲ့ျဖန့္ခံထား

ေနတက္ ေရတက္ခ်ိန္ေလးမွာ
ဒူးေထာက္လက္မိႈင္ခ်
သူဟာ...
သီးသန့္ျဖစ္သူတစ္ဦး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့
အစဥ္မေျပမႈတို့ သိပ္မ်ားတယ္
တကယ္ဆို အရႈံးၾကီးရႈံးေနခဲ့
ကံဆိုးျခင္းမ်ားစြာက ငါ့ေခါင္းေပၚ

မိန္းကေလး...........စိတ္မပ်က္ပါနဲ့ ရွိေသးတယ္
ကမၻာၾကီးဟာတည္ေနသ၍
တေန့ေန့.............အနားေရာက္လာမယ္
မိန္းကေလး ဝမ္းမနည္းပါနဲ့
ရွိေသးတယ္ မွီေသးတယ္ ခဏေလးပဲ....... ဆံုဦးမယ္

မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း လူေဟာင္းေတြ
ဘယ္ကိုေျပးထြက္ေပ်ာက္ကုန္ၾက
အျပန္အလွန္ေက်းဇူးရွိသူမ်ား အလိုရွိသည္။

ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ တံဆိပ္မ်ားနဲ့
အံဖတ္အျဖစ္ ေဝါ့အံခ်
နင္လက္နဲ့ ျဖန္ခံထား စိတ္ေကာင္းထား

အလွည့္က်လို့ ေရာက္ရွိေတာ့မယ္
ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္မ်ား
အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်က
ဘဝအတြက္ပိုျပီး ကိုင္တြယ္မရပါ
ရိုက္ခတ္မႈအေရး
အသြင္ေျပာင္းရင္း လွပေစေသာ မနက္ခင္းမွာ........။

BIG BAG ႏွင့္ ေလးျဖဴ

ကမ္းဆင့္ လွမ္းလင့္လိုက္တဲ့ လက္မ်ား

   ဒီေန႔ မဒမ္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ထူးဆန္းေနသည္။ ေရခ်မ္းကို မနက္ေစာေစာထဲက အကၤ်ီလဲခိုင္းထားျပီး ဒီေန႔ ေရခ်မ္းတြင္ သြားစရာ အစီအစဥ္မရွိရင္ သူ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ မွာထားသည္။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္လဲ မဒမ္ေရခ်မ္း ေခၚေဆာင္ရာသို႔ ဘာမသိညာမသိနဲ႔ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔သာ လိုက္လာရသည္။သူမ ဘယ္ကိုသြားမည္။ ဘာကို လုပ္မည္ကိုမသိ။ သူမလမ္းညႊန္ရာကိုသာ ကားစတီယာတိုင္ေလး ကိုင္ရင္းေမာင္းႏွင္ေနရသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သို႔ေလာသို႔ေလာ အေတြးမ်ားျဖင့္ မဒမ္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေလဦးမလဲ။ ဟိုတခါကလဲ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ေျပာျပီး လမ္းေရာက္မွ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ေရာက္သြားသည္။
    အခုလဲ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ကားကို ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းေပၚသို႔ ဦးတည္လိုက္ရသည္။ အေတြးထဲမေတာ့
“အင္း၊ ဒီမိန္းမ စေကာ့ေဈးေမာင္းခိုင္းျပီး ဘာပူဆာဦးမလဲမသိဘူး။”
ယခင္ ေလဟာျပင္ေဈးအေရွ႕သို႔အေရာက္တြင္ -
“ဟိုမွာေတ႔ြလား။ အဲဒီအေဆာက္အဦးဆီကို ေမာင္း။” သူျပရာ အေဆာက္အဦးက အရင္က သြားေကာလိပ္ေနရာကိုပင္။
ေဆးရုံဝင္းထဲေရာက္ေတာ့ ေရခ်မ္းအေတာ္ပင္ အံ့ၾသသြားသည္။ ေရခ်မ္း ဒီေနရာမေရာက္တာ အေတာ္ပင္ၾကာခဲ့ျပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သြားႏႈတ္ဖို႔ဆိုျပီး ဒီသြားေကာလိပ္ကို အျမဲတေစ လာရေလ့ရွိသည္။ အခုေတာ့ ဒီသြားေကာလိပ္ၾကီးပင္ ေခတ္စနစ္ေတြေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရရွာေပျပီ။
“အမ်ိဳးသားေသြးဌာန” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးက ေရခ်မ္းကို ၾကိဳဆိုေနသည္။ ရန္ကုန္မေရာက္ျဖစ္တာလဲၾကာျပီ၊ ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ ဒီေနရာကို ျဖတ္သြားျဖတ္လာသာ လုပ္ခဲ့တာ ေယာင္လို႔လွည့္ပင္မၾကည့္ခဲ့။ ေရခ်မ္း၏ ငယ္သြားေလးမ်ား ထိုေနရာမွာပင္ အေတာ္မ်ားမ်ား ဆံုးရႈံးခဲ့တာေၾကာင့္ ထိုအေဆာက္အဦးကိုျမင္လွ်င္ ေရခ်မ္း အေတာ္စိတ္နာသည္။
သခၤါရအေျပာင္းအလဲမ်ားေၾကာင့္ သြားေကာလိပ္မွ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန ေျပာင္းလဲသြားေသာ ထိုအေဆာက္အဦးဆီေရာက္မွ ေရခ်မ္းလဲ မဒမ္ေရခ်မ္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သေဘာေပါက္လာသည္။
“ဒီတစ္ခါ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ေသြးလႈျဖစ္ေအာင္ကို လႈၾကမယ္ေလ။”
လြန္ခဲ့ေသာ ေလးလေလာက္က မဒမ္ေရခ်မ္းေျပာခဲ့သည့္ စကားမ်ားကို ေရခ်မ္း ျပန္လည္သတိရလာသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာလိုလိုညာလိုလိုႏွင့္သာ ေခါင္းညိမ့္ခဲ့ရေသာ္လည္း တကယ္မဟုတ္ေသးသျဖင့္ ေရခ်မ္း ခပ္ေမ့ေမ့ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
တကယ့္တကယ္တမ္း ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ ေရခ်မ္း ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားသည္။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ ေရခ်မ္းေသြးမလႈခ်င္။ တခါဘူးမွ်လဲ မလႈခဲ့ဘူး။ ေရခ်မ္းငယ္ငယ္ကဆို အပ္ႏွင့္ ေဆးထိုးခံရမည္ကို ေၾကာက္သျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ဖ်ားနာနာ ေဆးခါးခါးၾကီးမ်ားကိုပင္ ၾကိတ္မွိတ္ျမိဳခ်ခဲ့သည္။
ၾကီးလာျပန္ေတာ့လဲ ေသြးလႈတန္းတယ္ဆိုတာ သတင္းစာေတြမွာ ေတြ႔ဖူးတာသာရွိခဲ့သည္။ ေရခ်မ္းေနတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေသြးအလႈခံတာတို႔၊ ေသြးလႈဖူးတဲ့လူဆိုတာတို႔ မျမင္ခဲ့၊ မဆံုခဲ့ေပ။
မဒမ္ေရခ်မ္းသာ သူအရင္အလုပ္မွာ ေသြးလာအလႈခံတုန္းက သြားလႈခဲ့ဖူးသည္။ သူကေတာ့ အျမဲတမ္း ေရခ်မ္းကို ေသြးသြားလႈမယ္လို႔သာ ေျပာေျပာေနတာ ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း အျခားကိစၥေတြႏွင့္ ေသြးလႈဖို႔ကို မလွည့္ျဖစ္ခဲ့ၾကေပ။ ေရခ်မ္းကလည္း ေဆးရုံေဆးခန္းဆို သိပ္မသြားခ်င္ဆိုေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို သူမဖာသာ ေမ့ေမ့ေျပာက္ေျပာက္ ေနပါေစသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အစမေဖၚေပးခဲ့။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အေဆာက္အဦးအဝင္ဝမွာတင္
“ငါ ေသြးမလႈခ်င္ဘူးေနာ္၊ နင္ဘဲလႈ၊ ငါက နင္ကုသိုလ္ရေအာင္ လိုက္ပို႔ေပးတာ။”
“ အင္းပါ….. က်မ ဘာသာ လႈမွာပါ။ ရွင္သာ သားအၾကီးနဲ႔ ေစာင့္ေနခဲ့။”
 အမ်ိဳးသားေသြးဌာနထဲသို႔အဝင္ ေရခ်မ္း အဝေလးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနၾကတဲ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ ေရခ်မ္း သူတို႔ကို ေသခ်ာသတိထားမိသြားသည္။ သတိထားမိတာက သူတို႔ရဲ႕ တစ္ခုခုကို စိုးရိမ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ။ အဝတ္အစားေလးေတြကလည္း ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြ။ သူတို႔ပံုစံက ဂ်ီအီးစီမွာ ဆန္ထုတ္ထုတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနသူလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္၊ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္မရမွာစိုးလို႔ တန္းစီးေစာင့္ေနၾကတဲ့သူလိုလဲ မဟုတ္၊ တခုတခုကို ေစာင့္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီးၾကီးက ခဏေန ထိုင္လိုက္၊ ခဏေန ထလိုက္ႏွင့္။
“အေမကလည္း ခဏေစာင့္လို သူတို႕ကေျပာထားတယ္ေလ။”
“ဟဲ့ သူတို႔ခဏလည္း ေသခ်ာလား၊ မေသခ်ာလားမသိ။ ဟိုက ဆရာဝန္ၾကီးကလည္း ဒီေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ မေက်ာ္မွီ ရရမယ္လို႔ ေျပာတယ္မဟုတ္လား။”
“အင္းပါ အေမရယ္။ က်မတို႔လဲ ဒီကို မနက္ေစာၾကီးထဲက လာေစာင့္ေနတာပဲ။ အခုလဲ သူတို႔က က်မတို႔လိုတဲ့ေသြး မေန႔က ကုန္သြားလို႔ တျပင့္ေသြးဌာနေတြဆီ ရမရ ဖုန္းဆက္ေမးေနတာပဲ။ ”
ေရခ်မ္းလဲ သားအၾကီးေကာင္ကို ထိန္းရင္း ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ ေျပာဆိုေနတာကို တစြန္းတစၾကားလိုက္ရသည္။ သူတို႔အေျပာအရ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သားအမိဆိုတာရယ္၊ ေသြးအိတ္လာ ေစာင့္ေနတာရယ္ သိလိုက္ရသည္။ သူတို႔က ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ ေစာင့္ေနရတာလည္းဟု ေရခ်မ္း သိခ်င္သြား၍…..
“ဒီက အမတို႔က ဘာကိုေစာင့္ေနၾကတာလဲ။ ေသြးက လိုခ်င္တိုင္းမရဘူးလား။”
“ဒီမွာကလည္း ေသြးကို လိုသေလာက္မရဘူး။ တေန႔မွ ႏွစ္ပုလင္းထဲ ရႏိုင္တာ။ အဲဒီႏွစ္ပုလင္းကလည္း သူတို႔မွာ ရွိဦးမွ။ က်မေယာကၤ်ားက ရန္ကုန္ေဆးရုံးၾကီးမွာ ေသြးကင္ဆာနဲ႔ ေရာက္ေနတာ။ က်မတို႔က သ႔ူအတြက္ေသြးကို ဒီမွာအျမဲလာယူရတယ္။”
“အျပင္မွာေကာ ဝယ္လို႔မရဘူးလား။”
“ရပါတယ္ကြယ္။ အျပင္မွာက သြားဝယ္ရင္ ေဈးၾကီးတယ္။ ဒီမွာ အမတို႔က ေသြးတစ္အိတ္ကို သံုးေထာင္ပဲေပးရတာ။ ေယာက်ၤားကလည္း ေသြးသြင္းဖို႔ ဘယ္ေလာက္ကုန္ဦးမလဲ မသိဘူး။ အရင္ေန႔ေတြက ေငြမေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ ေသြးလႈမယ္သူကို ကုိယ္တိုင္ရွာလာေပးရင္ သူတို႔က ေသြးထုတ္ေပးတယ္။ အခုဟာကလည္း က်မတို႔က နယ္ကဆိုေတာ့ ေသြးလႈေပးမယ့္အသိေတြကလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိတာရယ္။ အျပင္မွာ ဝယ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ေသြးအိတ္ေဈးက ၾကီးကၾကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ သူတို႔ အမ်ိဳးသားေသြးဌာနက ေပးတာကိုပဲ က်မတို႔လည္း ေမ်ာ္ေနၾကရတာ။”
“အမ ေယာကၤ်ားက ဘာေသြးအမ်ိဳးအစားမို႔လို႔လဲ။ သူတို႔မွာေကာ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနဆိုျပီး ေသြးမရွိေတာ့လို႔လား။”
“က်မေယာကၤ်ားေသြးက ‘အို’ ေသြးပါ။ ေသြးက မေန႔ညေနတုန္းကတည္းက ကုန္ခါနီးေနျပီလို႔ ေျပာေနတာ။ သူတို႔က တျခားေနရာေတြကေန ရမရ ဖုန္းဆက္ေမးေနတယ္ ေျပာတာပဲ။ အဲဒါက်မတို႔လည္း မနက္ကတည္းက ေသြးႏွစ္အိတ္အတြက္ ေစာင့္ေနတာ။ အခုထိေတာင္ က်မတို႔တေတြ မနက္စာေတာင္မစားခဲ့ရေသးဘူး။”
ေရခ်မ္း သူတို႔မိသားစုေလးကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ ေလာကမွာ အရာရာတိုင္းကို ေငြရွိတာေတာင္ ဝယ္လို႔မရ၊ ဝယ္ခ်င္လို႔ ေငြရွိေပမယ့္လည္း ဝယ္မည့္အရာက ရွိေနဦးမွပါလား။ သူတို႔လိုတာ ‘အို’ ေသြးတဲ့။ ေရခ်မ္း မိမိကိုယ္မိမိ မလံုသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေရခ်မ္း ေသြးအမ်ိဳးအစားကလည္း ‘အို’ ေသြးပဲမဟုတ္လား။
တခ်ိဳ႕ေတြက သူတို႔ေသြးေတြကို အၾကိမ္ ရာေထာင္မက လႈတန္းေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေရခ်မ္းလိုမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္ေသြးကို ကိုယ္ႏွေျမာတာလား၊ ေသြးလႈရမွာကို တြန္႔ဆုတ္ေနတာလား ေဝခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္ကေရာ အမွန္တကယ္ ေသြးသြင္းဖို႔ လိုအပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္လိုအပ္တဲ့ေသြးမရႏိုင္တာ၊ မရွိတာဆိုတဲ့ အျဖစ္မွ ေရခ်မ္း မၾကံဳဘူးတာ။ ေငြရွိရင္ ေသြးဆိုတာ ဝယ္ဖို႔ လြယ္လြယ္ေလးပဲဟု ေရခ်မ္း ထင္ေနမိခဲ့တာ။
တကယ္လို႔သာ ထိုမိသားစုေလးလို အေျခအေနဆိုရင္ေကာ ေသြးလႈတန္းေနၾကသူေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနၾကပါလွ်က္၊ ေသြးဝယ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြ ေပါမ်ားပါလွ်က္၊ ဘဝေပးအေျခအေနအရေကာ၊ တိုက္ဆိုင္မႈေတြအရေကာ အလြယ္တကူ ေသြးမရရွိႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္ ေရခ်မ္း ဘာလုပ္ရမလဲဟု ေတြေဝစဥ္းစားမိသြားသည္။
ေရခ်မ္းလဲ သားကို သူ႔အဖိုး ေရခ်မ္းအေဖနဲ႔ အျပင္မွာထားခဲ့ျပီး မဒမ္ခ်မ္းရွိရာ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနထဲသို႔ လိုက္ဝင္သြားသည္။ မဒမ္ခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေသြးအလႈခံဌာနအဝရွိ Reception စားပြဲတြင္ ေဖာင္တစ္ေစာင္ျဖည့္ေနရင္း အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ သူမေနာက္ကေန ေရခ်မ္း မေရာင္မလည္ႏွင့္ ေစာင့္ေနျပီး သူမေဖာင္ျဖည့္ျပီးေနာက္ ေသြးရည္ၾကည္စစ္တဲ့ေနရာကို လိုက္သြားသည္။
ထိုေနရာေလးမွာ တာဝန္က် ဆရာဝန္မေလးနဲ႔ အကူအမ်ိဳးသမီးက စားပြဲေလးမွာထိုင္ေစာင့္ရင္း မဒမ္ခ်မ္းရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ကေလးကို တခါသံုးအပ္ကေလးနဲ႔ ေဖာက္လိုက္ပါတယ္။
“အရင္တုန္းကေရာ ေသြးလႈဖူးလားရွင့္။”
“ ဟုတ္။ က်မအရင္တုန္းက လႈဖူးပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္မွာ ေသြးအလႈခံအဖြဲ႔ လာတုန္းကပါ။”
လက္ဖ်ားေပၚမွာ ေသြးစက္ေလး စို႔ထြက္လာေတာ့ သူတို႔စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ အျပာေရာင္ပုလင္းထဲကို မဒမ္ခ်မ္းရဲ႕ ေသြးစက္ကေလးကို ညွစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ေသြးစက္ကေလးက အျပာေရာင္အရည္ေပၚမွာ ေအာက္မက်ပဲ ေပါေလာေပၚေနပါတယ္။ ဆရာဝန္မေလးက မဒမ္ခ်မ္းမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ျပီး
“အမ ေသြးလႈလို႔ မရဘူးရွင့္။ အမေသြးက ေအာက္က်မသြားပဲ အခုလို ေပၚေနလိုရွိရင္ ေသြးလႈလို႔မရႏိုင္ေသးရွင့္။ အမမွာ ေဟမိုဂလိုဘင္ ေခၚတဲ့ သံဓာတ္ အားနည္းေနပါတယ္။”
“ ဟင္… ဒါဆို က်မ ေသြးလႈလို႔မရေသးဘူးေပါ့။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ရမွာလဲ။”
“မပူပါနဲ႔။ က်မတို႔ အမကို သံဓာတ္ အားေကာင္းလာမယ့္ေဆး ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ ဒီေဆးေသာက္ျပီး ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာရင္ က်မတို႔ဆီ ျပန္လာခဲ့ပါ။ ေနာက္ျပီး အမ ဒီၾကားထဲ အစားမွန္မွန္၊ အအိပ္မွန္မွန္ ေနပါ အမ။”
မဒမ္ခ်မ္း မ်က္ႏွာေလး ညိႈးသြားျပီး ေရခ်မ္းဆီသို႔ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ဆိုေသာအၾကည့္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။
“ ခဏ…. အမ။ သူ႔ေသြးလႈလို႔မရႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဆီကေရာ…..”
ေရခ်မ္း လက္ကို ဆရာဝန္မေလးဆီကို လွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကီး ေရခ်မ္း အျပဳအမူကို မဒမ္ခ်မ္းကေတာ့ အံ့ၾသတဲ့ အမူအရာနဲ႔ၾကည့္ရင္း သူပဲ အရင္ကေတာ့ ေသြးမလႈဘူးဆိုျပီး အဝင္ဝမွာေတာင္ ကပ္က်န္ေနခဲ့တဲ့လူ အခုက်ေတာ့လဲ …. ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးတဲ့ အမူအရာမ်ား မဒမ္ခ်မ္းမ်က္ႏွာေပၚ လႊမ္းျခံဳသြားပါတယ္။
ဆရာဝန္မေလးကလည္း သူေရွ႕ေရာက္လာတဲ့ ေရခ်မ္းလက္ဖ်ားကို တခါသံုးအပ္ကေလးနဲ႔ ေဖာက္ျပီး အျပာေရာင္အရည္ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးထဲ ေသြးစက္မ်ားကို ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာက မဒမ္ခ်မ္းတုန္းက သူမေသြးစက္ေတြကို အေတာ္ေလး ညွစ္ယူလိုက္ရေပမယ့္ ေရခ်မ္းအလွည့္က်ေတာ့ ေသြးစက္ေလးေတြ လက္ဖ်ားေပၚမွာ စီးလာျပီး ခြက္ေလးထဲ က်သြားပါတယ္။
ေရခ်မ္းေသြးစက္ေတြဟာ အျပာေရာင္ခြက္ကေလးထဲလဲ က်သြားေရာ ခြက္ေအာက္ေျခအထိကို နစ္ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေသြးစစ္တဲ့ ဆရာဝန္မေလးကလည္း ျပံဳးေပ်ာ္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔
“ဒီက အကိုေသြးက လႈလို႔ရပါတယ္။ က်မတို႔ အကိုကို ေဖာင္ေပးလိုက္မယ္။ သြားျဖည့္ေပးပါေနာ္။ ျပီးရင္ ဟိုဘက္က ကြန္ျပဴတာစာရင္းသြင္းတဲ့ ေနရာေလးကို သြားေပးပါ။”
“ အို.. သူက်ေတာ့ရျပီး က်မ က်ေတာ့…..”
“ဒီလိုျဖစ္တတ္ပါတယ္ အမရယ္၊ အမက သံဓာတ္မ်ားတဲ့ အစားအစားမ်ားမ်ား စားေပးေပါ့။ ေနာက္ျပီး လာမလႈခင္ အိပ္ေရးမဝဘူး ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒီမွာ က်မတို႔ အမကို ေသြးမလႈခင္ ဘာေတြလိုအပ္တယ္၊ ဘာေတြ လုပ္ရမည္ဆိုတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ ေပးလိုက္မယ္။ လိုရမယ္ရေပါ့။”
ဆရာဝန္မေလးက မဒမ္ခ်မ္းကို  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနက ထုတ္တဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးရယ္၊ ေဟမိုဂလိုဘင္(Haemoglobin) အားေကာင္းေစမယ့္ ေဆးျပားေလးေတြ ထည့္ထားတဲ့ အထုတ္ႏွစ္ထုတ္ရယ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။
“က်မ မလႈလိုက္ရေပမယ့္လည္း ကုသိုလ္ရေအာင္ ရွင့္ေဖာင္ကို က်မ ကူျဖည့္ေပးမယ္”
ဟုဆိုကာ မဒမ္ခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေရခ်မ္းဆီက ေဖာင္ကိုယူျပီး သူမကိုယ္တိုင္ ျဖည့္ေပးပါတယ္။
“ခုနတုန္းကေတာ့ မလႈဘူးဆိုျပီး အခုက်ေတာ့ ဘာစိတ္ကူေပါက္သြားတာလဲ။”
“ငါလဲ မင္းမလႈလိုက္ႏိုင္ေသးလို႔ ငါေသြးဆိုရင္ေကာ ရမလားလို႔ပါ။ ေပးပါ ငါေဖာင္ငါ ကိုယ္တိုင္ျဖည့္ၾကည့္ဦးမယ္။”
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ မဒမ္ခ်မ္းကိုသာ ေျပာေနတယ္ သ႔ူမ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ အေစာက အဝင္ဝမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ မိသားစုကို ရွာေဖြမိေသးတယ္။ သူတို႔ေတြေကာ လိုအပ္တဲ့ေသြးအိတ္ ရသြားၾကျပီလားလို႔။ သူတို႔သံုးေယာက္ ေသြးမရေသးဘူးထင္တယ္ အေပါက္ဝေလးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတုန္းပဲ။
ေရခ်မ္း ေဖာင္ျဖည့္ေတာ့ ေမးထားတာ အစံုပါပဲ။ အရင္က ေသြးလႈဖူးလား။ ေဆးထိုးဖူးလား။ မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲ ဖူးလား။ အေပ်ာ္အပါးလိုက္စား ဖူးလား။ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးဖူးလား။ နားကပ္ေဖာက္ ဖူးလား။ ေသြးသြင္း ဖူးလား စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာရယ္၊ ကိုယ့္ေနရပ္လိပ္စာရယ္ ျဖည့္လိုက္ရတယ္။
ေဖာင္ျဖည့္ျပီးတာနဲ႔ စာရင္းသြင္းတဲ့ ေနရာကို ေဖာင္ေလးယူသြားေတာ့
“အကို မွတ္ပံုတင္ေလး တဆိတ္ေလာက္”
“ဟိုက္…” ဒုကၡပဲ။ မွတ္ပံုတင္က အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ျပီ။ အေရးထဲက်မွ အရာေပၚေနျပီ။ မွတ္ပံုတင္လိုမလို သိမွမသိပဲကို။ အစကတည္းကလည္း မဒမ္ခ်မ္းပဲ ေသြးလႈမွာဆိုေတာ့……
“ မပါလာဘူး ခင္ဗ်ာ့။”
“ ရွင္ကလည္း ျမန္မာျပည္မွာေနျပီး။ မွတ္ပံုတင္မပါရင္ ကားလိုင္စင္ထုတ္ျပ လိုက္ေလ။ အတူတူပါပဲ။”
မဒမ္ခ်မ္းက အေနာက္မွ လွမ္းသတိေပးသည္။ ဟုတ္ပါရဲ႕။
“ ကားလိုင္စင္ေကာ ရမလား။”
“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္။”
ေတာ္ပါေသးတယ္။ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါရဲ႕ မဒမ္ခ်မ္း ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ကို။
“အစ္ကို ပထမဆံုးေသြးလႈတာလား။”
“ဟုတ္ကဲ့”
စာရင္းသြင္းေနသည့္ ေကာင္မေလး၏အေမးကို ေျဖလိုက္ရင္း ပထမဆံုး ေသြးလႈဖူးတယ္ေျပာရတာ ကိုယ္ဘာသာ ရွက္သလိုလို စိတ္မလံုမလဲ ျဖစ္လာသည္။ စာရင္းသြင္းတာကို ေစာင့္ရင္းနဲ႔မွ
“အစ္မ ဟိုေလ…. ဟိုအေပါက္ဝက အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ ေသြးဝယ္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ေျပာတယ္။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးကို သူတို႔အတြက္ လႈရင္ရမလား။”
“က်မတို႔က စာရင္းလက္ခံတာဆိုေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ အစ္ကို ေသြးလႈျပီးသြားမွ ေသြးထုတ္တဲ့ဌာနမွာ သြားျပီး ေျပာျပလိုက္ေလ။ သူတို႔က အစ္ကို ေျပာသလို ေဆာင္ရြက္ေပးပါလိမ့္မယ္။ အခု အစ္ကို ဟိုဘက္အခန္းထဲက ဆရာဝန္ၾကီးရဲ႕ လက္မွတ္ယူလိုက္ပါဦးရွင့္။ ျပီးရင္ က်မတို႔ဆီကိုပဲ ျပန္လာခဲ့ပါ။”
သူျပန္ေပးလိုက္တဲ့ ေဖာင္ေလးကိုယူရင္း သူမညႊန္ျပလိုက္တဲ့ အခန္းဘက္ကို သြားရပါတယ္။ အခန္းအဝေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္ကုတ္ဝတ္ထားတဲ့ အမိ်ဳးသမီးတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနပါတယ္။ ေရခ်မ္းလဲ ဝင္ခြင့္ေတာင္းတဲ့ အမူအယာျပရင္း ဆရာဝန္မၾကီး စားပြဲေဘးက ခုံမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။
“အရင္က ေသြးလႈဖူးလား။”
“ဟင့္အင္း…. ဒါ… ပထမဆံုးအၾကိမ္ပါ”
ဆရာဝန္မၾကီးက ေရခ်မ္းလွမ္းေပလိုက္ေသာ စာရြက္ေပၚမွ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ေနရင္းမွ
“အရင္က အသားဝါျဖစ္ဖူးတယ္လို႔ ေရးထားတယ္။ ဘယ္တုန္းကလည္း။ အခုေရာ ဘာေဆးဝါးေတြမ်ား မွီဝဲေနသလဲ။”
“ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ အတိအက်ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ေမြးေမြးျခင္းတုန္းက အသားဝါပါလာတာပါ။ အခုၾကီးမွေတာ့ တခါမွျပန္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။”
“ေၾသာ္…. ဒါလား။ အဲဒါဆို မိဘႏွစ္ပါးလံုးက အိုေသြးေတြေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။ အခုမရွိရင္ ေသြးလႈလို႔ရပါတယ္။ က်မတို႔ဆိုလိုတာက အသည္းေရာင္ အသားဝါေရာဂါကို ဆိုလိုတာပါ။”
ဆရာဝန္မၾကီးက ေရခ်မ္းကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္စစ္ေဆးျခင္း ျပဳလုပ္ျပီး စာရြက္ေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်မ္းလဲ ေဖာင္ေပၚမွာ လက္မွတ္လဲရေရာ စာရင္းလက္ခံတဲ့ေနရာကို ျပန္သြားျပီး သူတို႔ထုတ္ေပးတဲ့ ေသြးထုတ္ဖို႔လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေသြးလႈမွတ္တမ္းကတ္ျပားေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။
“ဒီကတ္ျပားေလးက ေနာက္တခါလာလႈရင္ ယူလာခဲ့ပါ။ ဒီပစၥည္းေတြ ယူသြားျပီး ဟိုေဘးက အခန္းထဲ ဝင္သြားလိုက္ပါ။”
သူမညႊန္ျပလိုက္တဲ့ အခန္းဝေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးေလးေစ႔ထားပါတယ္။ အခန္းဝမွာေတာ့ ေသြးလႈခန္းမလို႔ ေရးထားေတာ့ ေရခ်မ္းလည္း စိတ္နဲနဲ လႈပ္ရွားသြားပါတယ္။ေစ႔ထားတဲ့ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေအးျမရွင္းသန္႔ေနတဲ့ ေလေအးတခ်ိဳ႕က ေရခ်မ္းမ်က္ႏွာကို ျဖတ္သန္းဆီးၾကိဳလိုက္တယ္။
အထဲမွာေတာ့ ေဆးရံုကုတင္ေတြလို ရွစ္လုံးေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ထူးျခားတာက သြားေဆးခန္းေတြကလို ဆိုဖာနဲ႔ ဆံုလည္ကုလားထိုင္ တစ္လံုးလည္းေတြ႔ရတယ္။ ေရခ်မ္းဝင္သြားေတာ့ အနီဝတ္ သူနာျပဳဆရာမေလး တစ္ေယာက္က ေရခ်မ္းဆီကို ေလွ်ာက္လာျပီး ေရခ်မ္းလက္ထဲမွ ေသြးလႈရန္သံုးမည့္ ေသြးအိတ္အလြတ္ကို လွမ္းယူရင္း နေဘးက ကုတင္အလြတ္ေပၚ လွဲဖိုု႔ အခ်က္ျပလိုက္ပါသည္။
ေရခ်မ္းလဲ အေတြ႔အၾကံဳသစ္ကို ရင္ဖိုေနသူမို႔ ဘာစကားမွေတာင္မေျပာႏိုင္ပဲ သူနာျပဳဆရာမေလး ညႊန္ျပတဲ့ ကုတင္ေပၚ တက္ရင္း ပက္လက္လွန္ အိပ္လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္ဘက္လက္ဖ်ံကို ဆန္႔ေပးလိုက္ရင္း မ်က္လံုးကို အသာမွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလးက လက္ေမာင္းကို ဂြမ္းစေလးနဲ႔ ပြတ္လိုက္တာ၊ လက္ေမာင္းရင္ကို ရာဘာၾကိဳးေျပာ့ေလးနဲ႔ စီးေႏွာင္လိုက္တာ၊ အသားထဲကို ေဆးထိုးအပ္ကေလး ထိုးစိုက္ဝင္လာတာတို႔ကိုေတာ့ ေရခ်မ္း မ်က္စိမွိတ္ထားေပမယ့္ အေတြ႔တို႔က သိေနပါတယ္။
ေရခ်မ္းကိုယ္ထဲက ေသြးေတြ ဘယ္လိုအျပင္ကို ေရာက္သြားသလဲေတာ့ မသိ။ (အလြန္ဆံုးရွိမွ ငါးမိနစ္ေလာက္ပင္ ရွိမည္ထင္တယ္) ခဏၾကာေတာ့ ဆရာမေလး ျပန္ေရာက္လာျပီး
“ကဲ…. ျပီးသြားျပီ၊ မ်က္စိမဖြင့္နဲ႔ဦး၊ ငါးမိနစ္ေလာက္ မ်က္လံုးမွိတ္ အနားယူလိုက္ဦး။ ေသြးလႈလႈျပီးျခင္း ရုတ္တရက္ထရင္ မူးတတ္လို႔။”
“ဆရာမ ဒီတခါလႈျပီးသြားရင္ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ေနာက္တခါ လာလႈလို႔ရျပီလဲ။”
“ေနာက္ေလးလေလာက္ဆိုရင္ လာလႈလို႔ရျပီ၊ လူတစ္ေယာက္က တစ္ႏွစ္မွာ ေသြးသံုးၾကိမ္ကေန၊ ေလးၾကိမ္လႈလို႔ရတယ္။”
ေရခ်မ္း မ်က္စိေလး အသာျပန္မွိတ္ထားရင္း ရင္ထဲမွာ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္ေနေလရဲ႕။ မလႈခင္တုန္းက စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ ဘယ္ဆီဘယ္ေရာက္မွန္း မသိ၊ ၾကက္ေပ်ာက္ဌက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္သည္။ ေနာင္လဲ ေသြးလာလႈရဦးမယ္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ေလးကေတာ့ သိသိသာသာ ေပၚလာသည္။ အရင္တုန္းက ဒီလိုလြယ္ကူမယ္၊ ဒီလိုလႈလို႔ရတယ္မ်ား သိရင္ခဲ့ရင္ေလ ဆိုေသာအသိမ်ား၊ မိမိလို ေသြးလႈရမွာကို မသိတဲ့သူ၊ စိတ္မဝင္စားတဲ့သူ၊ သိရက္နဲ႔ မလႈတန္းတဲသူ၊ ေသြးလႈရမွာကို အထင္မွား အျမင္မွားေတြနဲ႔ ေၾကာက္ေနသူမ်ားကိုပါ ေသြးလႈဖို႔ အသိေလးရသြားခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြသာ ေရခ်မ္းစိတ္မွာ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေပၚေနေလသည္။
ေနာက္ျပီး ငါ့ေသြးနဲ႔ တကယ့္ကို ေသြးလိုေနတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြ၊  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန အဝင္ဝမွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ မိသားစုလို ေသြးအေရးေပၚ လိုေနတဲ့သူေတြ၊ ေသြးလြန္တုတ္ေကြးေၾကာင့္ အမွန္တကယ္ ေသြးသြင္းဖို႔လိုအပ္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးပီတိေတြ ေရခ်မ္းကိုယ္ထဲ စီးဝင္လာပါတယ္။
 ဒီလိုအေျခအေနေတြ၊ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ တကယ့္ကို ေသြးလိုအပ္ေနသူေတြရဲ႕ ဒုကၡအျဖစ္သနစ္ေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္မိရင္ ေရခ်မ္း အရင္က ေသြးမလႈခ်င္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေနာင္တရ ေဝဖန္ေနမိေတာ့တယ္။
ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေရခ်မ္းမ်က္စိဖြင့္ျပီး ကုတင္ေပၚ ထထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္ေတာ့ အရင္က ေရခ်မ္းဝင္လာခါစက တစ္ေယာက္ထဲ အခု ေရခ်မ္းကုတင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေနာက္ထပ္ ေသြးအလႈရွင္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ကို ထပ္ေတြလိုက္ပါတယ္။
“ေခါင္းမူးလား။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုရင္ သြားလို႔ရပါျပီ။ ေနာက္ျပီး ဒီအေဆာင္ရဲ႕အေနာက္မွာ ကန္တင္းရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ေသြးအလႈရွင္ေတြကို အဟာရျဖစ္ေအာင္ ေဆးနဲ႔ အစားအေသာက္ေတြ ေကၽြးတယ္။ သြားစားလိုက္ပါဦး။”
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အစာဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္ရေတာ့ စိတ္ဝင္စားသြားသည္။ “ဒီကိုလာခဲ့သမွ် ဒီအစီအစဥ္ေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။” စိတ္ထဲမွာလဲ ကန္တင္းဆိုေတာ့ ရွယ္ပဲေနမွာလို႔။ ေရခ်မ္းေျခလွမ္းမ်ားက ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ အစားအေသာက္ ေကၽြးေမြးရာ အေဆာင္အေနာက္ဘက္ ကန္တင္းဆီ ဦးတည္လိုက္ပါသည္။
ေရခ်မ္းတို႔မ်ား အစာေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ပါရမီျဖည့္ဖက္ မဒမ္ခ်မ္းကိုေတာင္ ေမ့မလိုျဖစ္သြားတယ္။ ေဆာ္ရီးပါ။ ေသြးလႈခန္းက ေရခ်မ္းထြက္လာတာနဲ႔ မဒမ္ခ်မ္းက
“အို…. ျမန္လိုက္တာ။”
“ဟုတ္တယ္။ ေသြးထုတ္လိုက္တာ ခဏေလးပဲ။ ဒါေတာင္ ဆရာမက ေသြးလႈလႈျပီးျခင္း ခဏေလာက္ မွိန္းေနရမယ္ဆိုလို႔ လွဲေနတာ။”
“ဟုတ္လား။ ေသြးအားေကာင္းလို႔ထင္တယ္ ျမန္တာ။ က်မအရင္ ေသြးလႈတုန္းကဆို ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာင္ၾကာ သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ ေသြးလႈျပီးတဲ့သူေတြကို အဟာရျပန္ျပည့္ေအာင္ဆိုျပီး ဘူေဖးေကၽြးေသးတယ္။”
“ဟုတ္တယ္။ ဒီမွာလဲ ေကၽြးတယ္ေျပာတယ္။ လာ…လာ”
ေရခ်မ္းလဲ အေနာက္ဘက္ ကန္တင္းဆီသို႔ မဒမ္ခ်မ္းအားေခၚျပီး ဦးတည္လိုက္သည္။
ကန္တင္းတဲ့။ ေရခ်မ္း ထင္သမွ် ကန္တင္းတကာ့ ကန္တင္းထဲမွာ ဒီကန္တင္းအေသးဆံုး ျဖစ္မည္။ ဆက္တီတစ္စံုသာရွိျပီး ေကာင္တာေပၚမွာလည္း ဘာစားစာရာမွ် မယ္မယ္ရရ မေတြ႔။ ေကာ္ဖီခြက္အလြတ္တခ်ိဳ႕သာရွိသည္။ ေရခ်မ္းလဲ ျပန္လွည့္ရႏိုး ထိုင္ရႏိုးနဲ႔
“ေသြးအလႈရွင္လား”
ေရခ်မ္း ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္သည္။ ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက သိပ္အလုပ္ရႈပ္ေနပံုရသည္ ထိုင္ခံုမွ ေျဖးညင္းစြာထျပီး ေရခ်မ္းကို အေရွ႕ဆက္တီမွာ ထိုင္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္သည္။ သူပံုကေတာ့ အဝယ္မလိုက္တဲ့ ေဈးဆိုင္က အေရာင္းစာေရးမလိုပါပဲ။ ဝယ္သူလာရင္ေတာင္ သူတို႔အတြက္ ရွားပါးပစၥည္း တစ္မ်ိဳးလိုမ်ိဳး။
ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ရယ္၊ ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ရယ္၊ ၾကက္ဥ အစိမ္းတစ္လံုးရယ္၊ ေနာက္ မဒမ္ခ်မ္းရခဲ့တဲ့ ဖ်ဳရာမင္းဘီစီလို ေသြးေကာင္းေဆးတစ္ထုပ္ရယ္ လာခ်ေပးသည္။ ေရခ်မ္းလဲ လာခ်ေပးသမွ် အားေတာင့္အားနားစြာနဲ႔ အျပတ္စားလိုက္ရင္း။ 
“ဒီမွာ ေသြးလာလႈတဲ့လူ မ်ားလား အေဒၚ”
“တခါတေလလဲမ်ားတယ္။ အျမဲတမ္းေသြးအလႈရွင္ေတြ၊ အဖြဲလိုက္ ေသြးလာလႈတဲ့သူေတြ လာရင္ေတာ့ မ်ားပါတယ္။ က်န္အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အခုလို မနက္အေစာပိုင္းဆို ေသြးအလႈရွင္္ သိပ္မရွိတတ္ဘူး။”
“ကၽြန္ေတာ္ စာေစာင္ေတြ သတင္းစာေတြမွာေတာ့ ေသြးအလႈရွင္ေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ေတြ႔ေနတာပဲ။”
“ဒီလိုေမာင္ရင္ေတြတာ မ်ားေပမယ့္လည္း တကယ္ေသြးအလႈရွင္စာရင္းက သိပ္မ်ားတာမဟုတ္ဘူး။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး လူဦးေရနဲ႔ တြက္ၾကည့္မွ ငါးရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ပဲရွိတာ။”
“ေၾသာ္… ဒါဆို အေတာ္နဲေသးတာေပါ့ေနာ္။”
“ဟုတ္တယ္။ ဒီ အမ်ိဳးသားေသြးဌာနကလည္း မၾကာမၾကာ နယ္ေတြ၊ ရံုးေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ လိုက္ျပီး ေသြးအလႈခံရတယ္။ ဒီမွာ လာလႈၾကတာေတြကေတာ့ သိတဲ့လူေတြပဲမ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက သိရက္နဲ႔ လာမလႈႏိုင္တာေတြ၊ လာလႈခြင့္မရွိတာေတြ၊ လာလႈရက္နဲ႔ ေသြးက လက္ခံလို႔မရတာေတြ၊ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚ မူတည္တာေပါ့ေလ။”
-----------------------------------
ေရခ်မ္းလည္း  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန အေပါက္ဝေရာက္လာေတာ့ ခုနကေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစုကို မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး။ ေရခ်မ္းစိတ္ထင္ သူတို႔လိုတဲ့ေသြး ရသြားျပီထင္တယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေသြးထုတ္ေပးတဲ့ ဌာနထဲသြားျပီး ေမးေတာ့ သူတို႔လိုတဲ့ေသြး တျခားမွာရလို႔ သြားထုတ္ၾကတယ္တဲ့။ ေရခ်မ္းက ခုနက သူလႈခဲ့တဲ့ေသြးကို သူတို႔အတြက္ လႈမယ္ဆိုရင္ေကာဆိုေတာ့
“ေသြးကို က်မတိုဌာနက ေသခ်ာေအာင္ ဓာတ္ခြဲစမ္းသပ္ပါေသးတယ္။ ရွင္တို႔လႈထားတဲ့ေသြးေတြ တဆင့္ျပန္လႈလို႔ရျပီဆိုေတာ့မွ က်မတို႔ဆီက ျပန္ထုတ္ေပးပါတယ္။”
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနေလးမွအထြက္ ေသြးလိုလို႔ေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစု ေသြးရသြားလို႔ စိတ္ေပ်ာ္သြားသလို၊ လာတုန္းက မလႈခ်င္ေပမယ့္လဲ သူတို႔မိသားစု ျဖစ္အင္ေလးကို အမွတ္တမဲ့ သိရွိလိုက္ရာမွ ေသြးလႈခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာျပီး ၾကိဳတင္စီစဥ္မႈ မရွိထားတဲ့ၾကားက မြန္ျမတ္တဲ့ အလႈတစ္ခုကို ကမ္းဆင့္လွမ္းလင့္လိုက္ရလို႔ ထိုမိသားစုေလးကိုေရာ၊  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနကို လမ္းျပေခၚေဆာင္လာတဲ့ မဒမ္ခ်မ္းကိုေရာ ဤစာစုေလးနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ခ်မ္းလင္းေန
www.chanlinnay.blogspot.com

ေအာ္ပေရးရွင္း

အခ်စ္ဆိုတာ...
ထက္ရွတဲ့ဓါးတစ္လက္ေပါ့။
ေကာင္မေလးရယ္
မင္းရဲ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့လက္ေတြနဲ႔
ဓါးထက္ထက္ကိုင္ရင္း
ေၾကကြဲေနတဲ့ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္

ဒီလူကို
ခြဲစိတ္လို႔ျပဳျပင္
ကုသလို႔ျပင္ဆင္ပါေတာ့...
ခြဲစိတ္ရင္း... စိတ္ခြဲရင္း...
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့
ေၾသာ္...ဘ႐ူးတပ္(စ္)... မင္းလည္းပါတာကိုး...

 

Poe Si

ပိုစ့္ေတြမတင္ျဖစ္တာၾကာေတာ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ တင္လိုက္ပါတယ္။

ႏႈတ္ဆက္္ခ်ိန္

အလင္းကုိ စျမင္ဖူးကတည္းက
က်ေနာ္တုိ႕ ဆံုခဲ့ၾကတယ္
အခု မ်က္စိေတြ မမွိတ္ၾကေသးပါဘူး
လက္ေတြကေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပခဲ့ရျပီ။

ရင္ဘတ္ခ်င္းေတြ တူညီၾကလုိ႕
က်ေနာ္တုိ႕ လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္
အေၾကာင္းတရားေတြၾကားမွာ
အက်ိဳးတရားကုိ က်ေနာ္တုိ႕ အတူဖြာရွိဳက္ခဲ့ၾကတယ္
မထင္ပါဘူး ေမေမရယ္
ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းေတြ မတူညီရံုနဲ႕
ေ၀းၾကရျပန္ျပီ... တဲ့။

တစ္ေယာက္လဲမဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္လဲမဟုတ္
လမ္းေတြကုိ ခ်ဲ႕ထြင္ရင္းနဲ႕ ႏွုတ္ဆက္ရဖန္မ်ားလာေတာ့
ေန႕ေတြက အရင္လုိ မခ်ိဳျမိန္ၾကေတာ့ဘူး ေမေမ
၀မ္းသာပါတယ္
ျငိမ္းခ်မ္းစြာသြားပါ .... လုိ႕
ျပံဳးျပီးေျပာရတဲ့ အျဖစ္ကုိ က်ေနာ္စက္ဆုပ္တယ္။

က်ေနာ့္ကုိ ထားသြားတဲ့သူေတြနဲ႕
က်ေနာ္က ထားခဲ့ရမယ့္သူေတြ
တကယ္ပါ ေမေမ
စုိစြတ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္၀န္းေတြ ေျခာက္ေသြ႕ဖုိ႕
သံေယာဇဥ္ကုိ က်ေနာ္ထင္းစုိက္ခ်င္တယ္
ေတြ႕ဆံုၾကံဳကြဲဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရကုိ အက်အနထုပ္ပုိး
က်ေနာ္ မျမင္ႏုိင္တဲ့ စၾကာ၀ဠာအမွိဳက္ပံုးထဲ
သြားေလေရာ့ဟယ္ဆုိျပီး ပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။

ဟန္ေဆာင္ေငြ႕ေတြ အူေနတဲ့
ႏွုတ္ဆက္ မီးခုိးေတြၾကား
က်ေနာ္ ေခါင္းမူးတယ္ ေမေမ
နဂုိကတည္းက ပူတတ္လြန္းတဲ့ ေႏြရာသီမွာ
ဒီေန႕အပူဆံုးမုိ႕
က်ေနာ္ မျပံဳးခ်င္ေတာ့ဘူး
ကံၾကမၼာကုိ ရုိးမယ္ဖြဲ႕ဖုိ႕က်ေတာ့လဲ
က်ေနာ္က ဘာေကာင္မွမဟုတ္ခဲ့ေတာ့
ေမေမရယ္
က်ေနာ့္နာရီကေလးက က်ေနာ့္ကုိေျပာတယ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့
မင္းနဲ႕ငါသာ လက္တြဲမျဖဳတ္တာပါကြာ ... တဲ့။


ေဇာ္။
(ကြ်န္ေတာ္တုိ႕အိမ္)
www.latlatzaw.blogspot.com

( ဤကဗ်ာကုိ အကုိၾကီး ကုိခ်မ္း ( ဘေလာ့ဂါ ခ်မ္းလင္းေန) ႏွင့္ အမပြင့္ တုိ႕အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္
ေမလ ၁၃ရက္ ၂၀၁၁၊ ေသာၾကာေန႕ (ဒူဘုိင္းစံေတာ္ခ်ိန္) နံနက္ ၆နာရီ တြင္ က်ေနာ္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါသည္။)

ဒီကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ညီ.... ကဗ်ာဆရာမေလး ေဇာ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ေအဖိုးစာမ်က္ႏွာျဖဴလႊလႊေလးမွာ သူ့လက္ေရး ဝိုင္းစက္စက္ေလးေတြနဲ့ေရးျပီး စာအိတ္နဲ့အေသအခ်ာပိတ္ သူကိုယ္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္လက္ထဲကို အေသအခ်ာထည့္ေပးျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ႏႈတ္ဆက္တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၾကည့္ရင္းနဲ့ပဲ ရင္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျခင္း တဖြားဖြားပါပဲ။ 

ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့လည္း လက္ျပႏႈတ္ဆက္ရတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း ရင္ဘတ္ထဲကိုေတာ့ သံမိႈထက္ေတာင္ ခုိင္ျမဲတဲ့ အမွတ္ရျခင္းမ်ားစြာနဲ့ အမွတ္တမဲ့ကေန အမွတ္တရအသြင္ ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့တာပါ။

ကိုပီတာ၊ လင္းၾကယ္ျဖဴ၊ ကိုဟန္၊ ကိုဗ်တ္ဇ၊ လီယို၊ မႏွင္း၊ ေဇာ္၊ မငံု၊ အိန္က်ယ္ (ခ)ျဖဴစင္ၾကယ္၊ ေကာင္းကင္သမီးပ်ိဳ၊ ဘေလာက္မေရးေပမယ့္ တကယ့္ကို စာအေရးေကာင္းတဲ့ ဘၾကီးမိုး၊ ေအးေဆးေနတတ္တဲ့ စာေရးဆရာ ကိုဧကံျဖိဳး၊ ဘေလာက္ေတြမွာ စာေတြလိုက္ဖတ္ျပီး အားေပးတတ္တဲ့ ကိုသာယာ တ႔ိုနဲ့အတူတူ ဒေဒြးေျမမွာ ရင္ဘတ္ျခင္းေတြတူလို့ စာေတြေရး မိတ္ေတြဖြဲ့ရင္း ဆံုေတြခဲ့ရတာေလးေတြ အမွတ္ရေနဆဲပါေလ။ 

ဟန္ေဆာင္မႈကင္း ရိုးသားျခင္းေတြနဲ့ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး တကယ္ မိတ္ရင္းေဆြရင္း ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အရင္းေတြလို ခ်စ္ခင္ေလးစားခဲ့ၾကတဲ့ ဒေဒြးေျမမွ ဘေလာဂါေမာင္ႏွမေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အျမဲသတိရေနမွာပါ။ ဒေဒြးေျမမွ ခြဲရေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္သ၍ ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ အသက္ဆက္သြားဦးမွာပါ။

ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာက္ေပၚ ေျခလွမ္းစရာမွ ယခုအထိ အျပင္မွာ မျမင္ဖူးေပမယ့္ သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ ဘေလာဂါေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကိုလည္း ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္ မွတ္မွတ္ရရရွိေနမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တင္သမွ်ပိုစ့္ေလးေတြကို ဖတ္မွတ္အားေပးခဲ့ေသာသူမ်ား၊ ဝင္ေရာက္ေလ့လာသူမ်ား၊ ကိုလည္း အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ဗ်ာ။ 

ကၽြန္ေတာ္ဘေလာက္ေလးကို ရန္ကုန္မွ ဝင္ေရာက္ဖတ္ရႈနိုင္ေအာင္ host ေျပာင္းေပးတဲ့ Mandalay Blogger အဖြဲ့မွ ညီညီ အိုင္တီ(မန္း) ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ သူ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာက္ေလးကို ေက်ာ္ခြစရာမလိုပဲ ဖတ္လို့ရလို့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ ဒေဒြးေျမကသာ အျပီးတိုင္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာမွာပါ။ ဘေလာက္ေလာကကိုေတာ့ ေျခလွမ္းၾကဲရံုေလာက္ပဲ ရွိမွာပါ။ ဆက္လက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္သ၍ ပိုစ့္ေတြ တင္ေနဦးမွာပါ။

ဘေလာက္ေတြ အရင္ကေလာက္ ေျခမခ်နိုင္ရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းတို့ေရ..... ခြင့္လႊတ္ပါလို့ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ 

့ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

မ်က္လံုးႏွင့္ရွင္သန္သူမ်ား...

ေလာကမွာႏွာေခါင္းနဲ႔အသက္မ႐ႈပဲ
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္
တစ္ေယာက္ကဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကိုၾကည့္ၿပီး
တစ္ေယာက္ကေဝဖန္ရင္း
မ်က္လံုးေတြနဲ႔အသက္႐ႈၾကတယ္...

အဟာရျပည့္တဲ့ႏို႔တစ္ခြက္အစား
အျမင္ေကာင္းေအာင္လုပ္ထားတဲ့
အမိႈက္သာသာမုန္႔ပဲသေရစာေတြနဲ႔တင္းတိမ္လို႔
ပသာဒနဲ႔အဟာရလဲလွယ္ၾကတယ္...

မူလီတစ္လံုးေလာက္ေတာင္မွ
အသံုးမဝင္တဲ့သတၳဳေတြကို
လည္ပင္းမွာဆဲြၿပီး
ေခါင္းမၿငိမ့္တတ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို
မ်က္လံုးေတြနဲ႔တန္ဖိုးသတ္မွတ္ၾကတယ္...

အားနည္းတဲ့လက္တစ္စံုကိုျငင္းပယ္လို႔
အေရျပားတစ္ေထာက္စာအလွအတြက္
ဘဝကိုအေရာင္းအဝယ္လုပ္လို႔
မ်က္လံုးကိုအစာေကၽြးတတ္ၾကတယ္...

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖို႔ထက္
မဲျပာပုဆိုးခိုးခိုးခစ္ခစ္ကိုမွ
ရင္ခုန္ေအာင္ၾကည့္ၿပီးအလြမ္းေတြေဝေနေအာင္ခံစားရင္း
မ်က္လံုးကိုမ်က္ရည္က်ခိုင္းတတ္ၾကတယ္...

ခုန္ေနတဲ့ႏွလံုးသားရဲ႕အသံကိုနားေထာင္ဖို႔ထက္
ေသာ့တဲြနဲ႔နတ္႐ုပ္ေတြကိုပဲရွာေဖြရင္းနဲ႔
တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက
မ်က္လံုးေတြနဲ႔ျမင္ရင္း...
အၾကည့္ေတြနဲ႔ရင္ဆိုင္ရင္း...
အသက္ရွင္တယ္....။

Poe C
5.7.2010(9:57 PM)

နဖူးမွာမတို႔လိုက္တဲ့ ျပာတစ္တို႔ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္

(၁)
အရာအားလံုးၿပီးသြားေပမယ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က အခုမွစတယ္။ သြားႏွင့္တဲ့သူကို အေကာင္း ဆံုး လိုက္ပါပို႔ေဆာင္လို႔ ျပန္လာတဲ့သူေတြက ျပန္လာၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းက အခုမွစတယ္။

(၂)
မေဒါနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနတယ္။ အိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ နက္ျဖန္ခါက်ရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားရင္း နဖူးေပၚလက္တင္ေတာ့ ပက္လက္၊ လက္ ေပၚနဖူးတင္ေတာ့ ေမွာက္ရက္ျဖစ္လို႔ေနတယ္။ အစီအစဥ္ေတြလည္း ေခါင္းထဲမွာ ျပည့္ ႏွက္လို႔ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးမ်က္စိကိုစံုမွိတ္ၿပီး စိတ္ႏွလံုးဒံုးဒံုးခ်လို႔ ငါကေကာင္းေစခ်င္ တဲ့ေစတနာနဲ႔ လုပ္တာပဲလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ညတစ္ညကို ကုန္ဆံုးေစလိုက္တယ္။

မနက္မိုးလင္းခ်ိန္မွာေတာ့ မေဒါနက သူ႕လုပ္ငန္းစဥ္ကို စတင္တယ္။ လူႏိုင္ျဖစ္တဲ့ အစ္မလတ္ရဲ႕ေယာက္်ားခဲအို ကိုေမာင္ႏိုင္နဲ႔ တူအငယ္ေကာင္ေခၚၿပီး ေသလို႔မွရက္မ လည္ေသးတဲ့ အစ္မႀကီးအိမ္ကို သြားတယ္။ အိမ္လည္းေရာက္ေရာ၊ တံခါးေခါက္ၾကည့္ ေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားတယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ မုဆိုးဖိုျဖစ္ေနတဲ့ အစ္မႀကီးရဲ႕ ေယာက္်ားက အိမ္မွာရွိမေနဘူး။ တူအႀကီးေကာင္ကပဲ တံခါးလာဖြင့္ေပးတယ္။ တူေတြ ကေတာ့ အႀကီးေကာင္ကကိုးတန္း၊ အငယ္ေကာင္က ခုႏွစ္တန္းပဲရွိေသးလို႔ သူေျပာသမွ်နာခံရမွာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ဟိုအေၾကာင္းေျပာ၊ ဒီအေၾကာင္းေျပာရင္နဲ႔ပဲ မေဒါနက သူ႕အလုပ္ကိုသူစတယ္။

ပထမဦးဆံုးအိပ္ခန္းထဲဝင္တယ္။ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ဗီဒိုကို တူအႀကီးေကာင္ဆီက ေသာ့ယူၿပီးဖြင့္တယ္။
ထမိန္ေတြေတြ႕ေတာ့။ သားတို႔မိန္းမယူရင္ဝတ္ဖို႔ အေဒၚႀကီးသိမ္း ထားေပးမယ္ဆိုၿပီး ယူလာတဲ့ ဆာလာအိတ္ထဲထည့္တယ္။


“ဖိနပ္ေတြေကာ။”

“သားတို႔ မိန္းမယူရင္ျပန္ေပးမယ္။”

“ေျခေထာက္က တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ဆိုဒ္မွမတူတာ။”

“ဪငါတူေတြနဲ႔ တုံးလိုက္တာ ေျခေထာက္ကႀကီးေနေတာ့ ေျခေထာက္ကို လွီးေပါ့၊ ဖိနပ္ကႀကီးေတာ့လည္း ဖိနပ္ေပါ့။ ဒါမ်ားဘာခက္တာလိုက္လို႔။”

“ဒါက ၾသႀကီး(ေသသြားတဲ့အစ္မႀကီးနဲ႔ မေဒါနတို႔ရဲ႕ေမာင္ အငယ္ဆံုး) မဂၤလာေဆာင္တုန္းက အဖြားက သူ႕သမီးေလးေယာက္ဝတ္ဖို႔ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ထည္ ဆင္တူ ဝယ္ေပးတဲ့ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေတြမွတ္လား။”

“ေအးေလ။ နင္တို႔၊ ဖိုးစည္(အစ္မလတ္နဲ႔ အခုေခၚလာတဲ့ ကိုေမာင္ႏိုင္တို႔ရဲ႕သား)တို႔ မိန္းမယူရင္ ျပန္ေပးမွာေပါ့။ ကိုယ့္အေဒၚက မတရားလုပ္ပါ့မလား။ ေနာက္ အိသဲ(မေဒါ နရဲ႕ ေနာက္ထပ္အစ္မလတ္တစ္ေယာက္က ေမြးတဲ့သမီး) ႀကီးလာရင္လည္း တစ္ ထည္ေပးရဦးမွာ။”

“ပုသိမ္ထီး၊ ပုသိမ္ထီး။ ဒါကေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိန္းမအတြက္ပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိန္း မေတြက ပုသိမ္ထီးေတာ့ ဘယ္ေဆာင္းမွာတုန္း။”

“ဟဲ့… ဒါက အိသဲအတြက္ဟဲ့။”

“ဟင္… အိသဲက အခုပဲ ၆တန္း၊ ၇တန္းေရာက္ေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေဒၚႀကီးတူမက ပဲကလည္း ခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔။ ဒါႀကီးေဆာင္းပါေတာ့မလား။ အိမ္မွာေတာင္ ဘယ္သူမွမ ေဆာင္းလို႔ ဒီအတိုင္းအလွထား ထားတာကို။”

“ေဆာင္းေဆာင္းမေဆာင္းေဆာင္း သိမ္းတာေတာ့ သိမ္းထားရမွာပဲ။”

“မိတ္ကပ္ဘူးတို႔၊ ေရေမႊးတို႔၊ အလွျပင္ပစၥည္းတို႔ဗ်ာ။”

“ဒါလည္းနင္မိန္းမ ယူရင္ျပန္ေပးမွာေပါ့။”

“အကႌ်ေတြကေရာ၊ မိန္းမယူရင္ပဲလား။”

“ဟုတ္တယ္၊ အေႏြးထည္ေတြေကာပဲ။”

“နာရီတို႔၊ မ်က္မွန္တို႔ေကာ။”

“အဲဒါေတြလည္းပါတယ္။”

“တျခားလက္ဝတ္ လက္စားေတြကေတာ့ ထားပါေတာ့။ အေမေဆးကုတာနဲ႔ပဲ ကုန္သ ေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေမေသတုန္းက ဝတ္ထားလို႔ ပါရဂူေဆးခန္းမွာ အ ေလာင္းကေန ခၽြတ္ေပးလိုက္ရတဲ့ နားကပ္ေကာ။ အဲဒီတုန္းက အေဖႀကီးတို႔ေတာင္ ပူ ထူေနၿပီး သတိမရၾကလို႔ ေဆးခန္းက နပ္စ္မကေလးက ခၽြတ္ၿပီးေပးလိုက္တာေလ။”

“အဲဒါလည္း ငါကနင္တို႔အဖြားအိမ္မွာ သိမ္းေပးထားတယ္။ နင္တို႔မိန္းမယူရင္ နင္တို႔ မိန္းမေတြကို ေပးမွာပဲ။”

“ဒါေပမယ့္ နားကပ္က တစ္ရံတည္းေလ။ တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ဆီ ပန္လို႔မွမရတာ။”

“ေအးေလ ေရာင္းၿပီး နင္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ျပန္ခြဲေပါ့။”

“ေဟာဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က နားကပ္တစ္ရံအတြက္နဲ႔ မယူမေနရမိန္းမယူရမလို ျဖစ္ေန ၿပီ။”

“မရဘူး နင္တို႔မိန္းမယူမွ ငါကျပန္ေပးမွာ။ အခု ငါသိမ္းထားမယ္။”

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ညေနလည္းေစာင္းေရာ ဆာလာအိတ္သံုးအိတ္အျပည့္ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ တိုလီမုတ္စေတြ ျပည့္သြားပါတယ္။ အဲဒါေတြကိုသယ္ၿပီး ဘတ္စ္ကားစီးၿပီးေတာ့ အိမ္ ျပန္လာၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြကိုေတာ့ ကိုေမာင္ႏိုင္ကထမ္းေပါ့။ ည၈နာရီ၊ ၉နာရီလည္း ေရာက္ေရာ၊ တူအႀကီးေကာင္က အိမ္ကိုေပါက္ခ်လာတယ္။ အိမ္အေပၚထပ္ ထပ္ခိုးကို ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ပဲ တစ္ခါတည္းတန္းၿပီးေတာ့ တက္သြားတယ္။ အဖြားအိမ္ပဲ။ သူက လည္းဒီလိုပဲလာေနၾကမို႔လို႔ လူႀကီးေတြက သိပ္ေတာင္ဂ႐ုမစိုက္မိၾကဘူး။ ေနာက္မွ ထပ္ခိုးေပၚကေန တဟီးဟီးနဲ႔ငိုသံၾကားလို႔ အိမ္မွာရွိတဲ့သူအားလံုးက ထပ္ခိုးေပၚကို လိုက္တက္သြားၾကတယ္။ အေပၚထပ္ေရာက္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အႀကီးေကာင္ႀကီး က တ႐ံွဳ႕႐ွံဳနဲ႔ငိုေနတာေတြလို႔ မေဒါနေမာင္အငယ္ဆံုးကပဲ၊

“သားႀကီးေရခ်မ္း၊ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ၾသႀကီးကိုေျပာ”
လို႔ ေမးေပမယ့္လို႔ ဘာမွျပန္မေျဖဘူး။ ငိုပဲငိုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖြားေအလုပ္တဲ့သူကပါ မေနႏိုင္လုိ႔ ဝင္ေမး ေတာ့မွ

“မနက္ကအေဒၚႀကီးက အိမ္ကအေမ့ပစၥည္းေတြကို ယူခ်သြားတယ္။ အေဖႀကီးလည္း ျပန္ေရာက္လာေရာ၊ မင္းတို႔အေမပစၥည္းေတြဘယ္ေရာက္ကုန္လဲလို႔ ေမးေတာ့ အေဒၚ ႀကီးယူသြားတယ္လို႔ သားတို႔ကျပန္ေျဖတာကို အေဖႀကီးက က်န္တဲ့ပစၥည္းေတြကို သူနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ပဲနဲ႔ ယူသြားေပမယ့္လို႔ ငါခြင့္လႊတ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေမႀကီးကိုင္ေနၾက ဆလင္းဘတ္အိတ္ကို ယူသြားတာေတာ့ အေမႀကီးမေသခင္က တျမတ္တႏိုးသံုးခဲ့တဲ့ပစၥည္းမို႔လို႔ မေက်နပ္ဘူး။ ယူတဲ့သူကို ငါသတ္မယ္လို႔ ဓါးႀကိမ္းႀကိမ္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို့ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကို ဆူေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကေန ထြက္လာတာ”လို႔ ေျဖရွာတယ္။ 

ဒါနဲ႔ပဲ မေဒါနရဲ့ေမာင္က မေဒါနကိုဆူပါေလေရာ။

“အပ်ိဳႀကီးရယ္၊ နင္ကလည္း ဦးေဏွာက္မရွိတာ၊ သူ႕မိန္းမပစၥည္း သူ႕မိန္းမေသရင္ ေယာက္်ားလုပ္တဲ့သူက ပိုင္တာပဲ။ သူ႕စိတ္တိုင္းက် သူ႕ဖာသာသူစီစဥ္မွာေပါ့။ နင္က မေမးမျမန္းပဲနဲ႔လုပ္တာကို။ သြားျပန္ေပးလိုက္။”

မေဒါနကေတာ့ မ်က္လံုးကေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနရတယ္ေပါ့ေလ။ သူကလည္း အမွားလုပ္ထားတာကိုး။ ဒါေပမယ့္လည္း ပစၥည္းေတြကေတာ့ ပပထူတာေတာင္ မထခ်င္တဲ့ပံုနဲ႔ ေနရာမေရြ႕ပဲ မေဒါနရဲ႕ဗီဒိုထဲမွာ ခန္႔ခန္႔ႀကီးနဲ႔ဆန္႔ဆန္႔ ႀကီး ေနေနၾကေတာ့တယ္။

(၃)
ေမာင္ႏွမငါးေယာက္ထဲမွာ အႀကီးဆံုးျဖစ္လို႔ အစ္မႀကီးအမိရာနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့သူ လည္းျဖစ္၊ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာလည္း သမာသမတ္မွ်တတဲ့ ဦးစီးဦးေဆာင္ ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အျပင္ အားလံုးကခ်စ္ခင္ေလးစားၾကတဲ့ အစ္မႀကီး ကြယ္လြန္သြားျခင္း ေလးႏွစ္ျပည့္တဲ့အတြက္ အစ္မႀကီးအတြက္ ရည္စူးၿပီး ဆြမ္းေကၽြးအလွဴ လုပ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ရွိ မိသားစုေတြနဲ႔ပဲ နည္းနည္းနဲ႔က်ဲက်ဲ ဝိုင္းလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီ အလွဴကို အစ္မလတ္နဲ႔ သူ႕အမ်ိဳးသားကိုေမာင္ႏိုင္တို႔လည္း လာတယ္။ ဆြမ္းေကၽြးၿပီးေတာ့ လူေတြအလွည့္ေပါ့။ အားလံုးလည္း စားၿပီးေသာက္ၿပီးေရာ ျပန္တဲ့သူေတြက ျပန္ ကုန္ၾကတယ္။ ပန္းကန္ေတြ၊ ခြက္ေတြေဆးရင္းေၾကာရင္းနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့အစ္မလတ္ကိုေတာ့ သူ႕အမ်ိဳးသားက ေစာင့္က်န္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မုဆိုးဖိုျဖစ္ေနတဲ့ ဦးခ်စ္ကပဲ အိမ္ေရွ႕ဝရံတာကို ေခၚသြားၿပီးတိုင္ပင္တယ္။

“ေမာင္ႏိုင္ရာ၊ ငါလည္းပဲ။ အသက္မငယ္ေတာ့ဘူး။ မင္းတို႔အစ္မႀကီးလည္း ဆံုးတာ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ ငါ့မွာလည္း ေဆးေပးမီးယူ အေဖာ္တစ္ေယာက္ေတာ့ လိုတယ္ကြာ။ ကေလးေတြလည္း မေအမရွိေတာ့ အနည္းအမ်ားဆိုသလို စိတ္ေလၿပီး ပ်က္စီးတာေတာ့ရွိတာပဲ။ အိမ္မွာလည္း ငါတို႔သားအဖေတြအတြက္ ခ်က္ဖို႔ျပဳတ္ဖို႔၊ ေလွ်ာ္တာ ဖြတ္တာလုပ္ဖို႔ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ေတာ့လိုတယ္ကြာ။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း မယားညီအစ္ကိုျဖစ္႐ံုတင္မက၊ မင္းတို႔အစ္မႀကီးရွိတုန္းကတည္းက ညီအစ္ကိုလိုျဖစ္ေနလို႔ မင္းကိုထုတ္ၿပီး တိုင္ပင္တာပါ။”

“အင္း......ဟုတ္တာေပါ့၊ ဦးခ်စ္ရာ။ ဦးခ်စ္ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုလည္း အျပစ္ေျပာစရာ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေတာ့ မရွိဘူး။ ေနာက္ဦးခ်စ္ အစ္မႀကီးရွိစဥ္က အိမ္ေထာင္ဦးစီး တာဝန္ကို ျပည့္ျပည့္ဝဝထမ္းေဆာင္ခဲ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတယ္။ အစ္မႀကီးနဲ႔ ကေလးေတြက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ လိုက္ျပတာ၊ ကေလးေတြက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေနေပမယ့္၊ ဦးခ်စ္က ခံုေပၚမွာထိုင္ရက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ရင္းနဲ႔ ေဟာက္ေနတယ္။ အဲဒီေလာက္အထိ မိန္းမနဲ႔ကေလးေတြကို အပင္ပန္းခံၿပီး ရွာေဖြေကၽြးေမြးလာခဲ့တာပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက အခု ဦးခ်စ္ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္လည္း ဒါေဖာက္ျပန္တာမွ မဟုတ္တာ။ တစ္ပင္လဲလို႔တစ္ပင္ထူတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အျပစ္ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဦးခ်စ္ ေတြ႕ထားတာရွိလို႔လား။”

“ငါေတာ့ မ်က္စိထဲ မေဒါနကို ျမင္မိတာပဲ။ ေမာင္ႏိုင္ မင္းေကာ ဘယ္လိုထင္သလဲ။”

“အဲဒါေတာ့ ဦးခ်စ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အျမင္ျခင္းတူတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေဒါနကို ဦးခ်စ္နဲ႔သေဘာတူတယ္။ ဦးခ်စ္အေနနဲ႔လည္း အဆင္ေျပေျပ ကိုယ့္လူရင္းထဲကပဲ အိမ္ေထာင္ဖက္ရမယ္။ သူစိမ္းဆို သူ႕အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း မသိတာနဲ႔။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာကၡမႀကီးဆံုးရင္လည္း အေမြကိစၥေတြဘာေတြမွာ ဦးခ်စ္နဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ အခက္အခဲမရွိေတာ့ဘူး။ ညီအစ္မအခ်င္းခ်င္းကိုး။ ေနာက္ကေလးေတြအတြက္လည္း သူစိမ္းမိေထြးဆိုတာထက္စာရင္ အေမညီအစ္မအရင္း၊ ကိုယ့္ အေဒၚအရင္းပဲ။ သူစိမ္းထက္ေတာ့ သာမွာပါ။ သူတို႔ခ်င္းလည္း ပိုရင္းႏွီးတာေပါ့။ ေနာက္ဦးခ်စ္ေသရင္လည္း ကေလးေတြ အေမြကိစၥတို႔ဘာတို႔က ပိုစိတ္ခ်ရမယ္။ သူစိမ္းဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြရဖို႔က မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ မေဒါနဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း ဦးခ်စ္က မုဆိုးဖိုဆိုေပမယ့္ မိသားစုအေပၚေကာင္းတဲ့သူ၊ လင္ေကာင္းသားေကာင္းလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ပစၥည္းဥစၥာလည္း အသင့္အတင့္ရွိတဲ့ သူပဲ။ က်န္မိသားစုဖက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း ကိုယ့္လူအခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူစိမ္းဝင္မပါေတာ့ဘူးေပါ့။ အသိုက္အျမံဳလည္း မပ်က္ေတာ့ဘူး။ ပတ္ဝန္းက်င္အေျပာအဆိုလည္း သူစိမ္းကိုယူတာထက္ စာရင္ေတာ့ နည္းတာေပါ့။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီလိုအစ္မေသလို႔ ညီမကိုဆက္ယူ တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးကို။ အားလံုးအဆင္ေျပမယ့္ကိစၥပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အားေပးပါတယ္။”

“ေအးကြာ၊ ငါလည္း မေဒါနကိုေတာ့ ေဆာင္းပါးရိပ္ေျခေျပာထားတယ္။ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္ မယ္ေတာ့မသိေသးဘူး”

“အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့၊ ဦးခ်စ္ရယ္။”

(၄)
မေဒါနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနတယ္။ အိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ နက္ျဖန္ခါက်ရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားရင္း နဖူးေပၚလက္တင္ေတာ့ ပက္လက္၊ လက္ေပၚနဖူးတင္ေတာ့ ေမွာက္ရက္ျဖစ္လို႔ေနတယ္။ အစီအစဥ္ေတြလည္း ေခါင္းထဲမွာ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ၿပီး စိတ္ႏွလံုးဒံုးဒံုးခ်လို႔ ငါကေကာင္းေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔ လုပ္တာပဲလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ညတစ္ညကို ကုန္ဆံုးေစလိုက္တယ္။

                             ********

မနက္လည္းေရာက္ေကာ မေဒါနက သူ႕အေမကို ေျပာတယ္။

“အေမ ဒီေန႔ေန႔လည္က်ရင္ ဦးခ်စ္ေမာင္အိမ္ကိုလာလိမ့္မယ္။ အေမသိတယ္မွတ္လား ဘာလို႔လာတယ္ဆိုတာကို။ သူနဲ႔ယူလိုက္ရင္၊ ကေလးေတြက သမီးကို မိေထြးေခၚၾကမွာေပါ့။ သမီးအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး၊ ကေလးေတြအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း သမီးတို႔ကို ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ အဲဒီေတာ့ အေမက ဦးခ်စ္ေမာင္လာလို႔ သမီးကိုေမးရင္ သမီးမရိွဘူးလို႔ေျပာလိုက္၊ သမီးက အေပၚထပ္မွာပုန္းေနမယ္။”

(၅)
ဒီလိုနဲ႔ႏွစ္ေတြၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ သူ႕အမ်ိဳးသမီးတို႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို လာၾကပါတယ္။ ဟိုအေၾကာင္းေျပာ၊ ဒီအေၾကာင္းေျပာၾကရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာရွိတဲ့ အေမစိုက္ထားတဲ့ ဒန္းစင္းေလဒီပန္းအိုးကိုေတြ႕တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က......


“ဒါအစ္ကိုႀကီးအေမက အေမ့ကိုမ်ိဳးခြဲေပးလိုက္တဲ့အပင္ေတြေလ။ အသက္ေတြသိပ္ ႀကီးလို႔ ပန္းေတာင္မပြင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္အေမက ငါ့အစ္မႀကီးေပးသြားတဲ့အပင္ ေတြဆိုၿပီး အျမတ္တႏိုးနဲ႔ ေရေလာင္းေပးေနတုန္း”လို႔ ေျပာရင္းသူတို႔ကို ျပရတယ္။

အစ္မက “ငါနဲ႔နင့္အစ္ကို ရန္ျဖစ္ၾကေသးတယ္”လို႔ ေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကိုေပ်ာ္ ေစခ်င္တာနဲ႔ စပါတယ္။

“အစ္မကလည္း ျဖစ္မွာေပါ့။ အစ္ကိုႀကီးက အစ္မကို ခ်စ္လို႔ယူတာမွ မဟုတ္တာ။ အ ေဒၚႀကီးဗီဒိုထဲက သူ႕အေမပစၥည္းတစ္ခုေတြ႕လိုက္ရင္း အေဒၚႀကီးက နင္တို႔ညီအစ္ကို မိန္းမယူရင္ နင္တို႔မိန္းမေတြကို ေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္းနဲ႔။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အစ္ကို ႀကီးက အေဒၚႀကီးဆီက အေမြကိုလိုခ်င္တာနဲ႔ မိန္းမရၿပီးေရာကြာဆိုၿပီးေတာ့ အစ္မကို ယူလိုက္တာ”လို႔ စျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ထင္သြားမွာစိုးလို႔လည္း “စတာေနာ္အစ္မ”လို႔ ကိုယ့္စကား ကုိယ္ျပန္ဖာရေသးတယ္။

“ေအးကြာ၊ အေမ့ပစၥည္းေတြမွာ က်န္တာေတာ့မမက္ပါဘူး။ အေမ့နားကပ္ကေလးပဲ။” လို႔ ကိုေရခ်မ္းက ႏွေျမာတသသနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့မွအစ္မက အလန္႔တၾကားနဲ႔

“အမေလး၊ ေမာင္ရယ္၊ နင့္အေဒၚပစၥည္းေတြေတာ့ မယူပါရေစနဲ႔။ ေတာ္ၾကာသူေသရင္ မကၽြတ္ပဲနဲ႔။ ငါတို႔ကို လာေျခာက္ေနပါဦးမယ္။”

အစ္မက သတိၱခဲပါ။ အိပ္ရင္ေတာင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕အသားနဲ႔ ထိမေနရင္ မ အိပ္တတ္ပါဘူး။ ဗႏၶဳလေသြးပါတာေပါ့။

“ဒီလိုဆိုရင္ အစ္ကိုႀကီးရာ၊ ႀကီးေမနားကပ္ အေဒၚႀကီးဆီမွာရွိေသးလားလို႔ အေဒၚႀကီး ကိုေမးလိုက္၊ မရွိရင္လည္းဆံုးေပါ့။ ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း၊ အဲဒီနားကပ္ကို ေရာင္းၿပီး သံုးလိုက္ေတာ့၊ သားတို႔ညီအစ္ကိုက ႀကီးေမအတြက္ရည္စူးၿပီး အေဒၚႀကီး ကိုလွဴတယ္လို႔ ေျပာလိုက္။ သူလည္းအခုအဖြားလည္းမရွိေတာ့ အပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္ တည္းေနေနရတာ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေငြေရးေၾကးေရးက်ပ္တည္း ေနတယ္ဆိုေတာ့။ သူသံုးခ်င္ရင္လည္းသံုးေပါ့။ မသံုးပဲနဲ႔ ငါလွဴမယ္ဆိုလည္း၊ အေဒၚႀကီးအိမ္မွာပဲ ႀကီးေမကိုရည္စူးၿပီး ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္လိုက္တာေပါ့။ နားကပ္ကလည္း မက္ေလာက္စရာမွမရွိတာ။ ေက်ာက္ေတြဘာေတြထုတ္ၿပီး ျပန္ေရာက္လိုက္ရင္၊ အခုေရႊေဈးနဲ႔ သံုးသိန္း ေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ့။ ဘာတန္တာမွတ္လို႔။ မဟုတ္ရင္သူလည္း သူမ်ားပစၥည္း ခိုးတယ္ ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ ဒါေပမယ့္လည္း ပိုင္ရွင္သေဘာမတူပဲနဲ႔ ယူတာဆိုေတာ့လည္း။ သူလည္း အကုသိုလ္ျဖစ္မယ္။ အဲဒီေတာ့ဘာမဟုတ္တာနဲ႔ ဇယားအ႐ွဳပ္မခံပဲနဲ႔ အခုတည္းက ရွင္းလိုက္တာေကာင္းတယ္။”လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကဝင္ၿပီး ဆရာလုပ္တာနဲ႔

“ေအးကြာ၊ မင္းေျပာတာမဆိုးပါဘူး၊ ငါၾကည့္ၿပီးစီစဥ္လိုက္ပါမယ္။ အေဒၚႀကီးနဲ႔အေဖနဲ႔ ကိစၥအဆင္ေျပသြားခဲ့ရင္လည္း ေကာင္းသားကြာ။ ငါတို႔လည္း သားအဖေတြ အခုလို တကြဲတျပားမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လည္း သားအဖအခ်င္းခ်င္း  စိတ္ဆိုးရတာ၊ ေဒါသထြက္ရတာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အေဖလည္း ဟိုမိန္းမႏွိပ္စက္တာ ေတြ၊ အဲဒီမိန္းမနဲ႔ရတဲ့ ပုစုခ႐ုေတြေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရတာေတြမရွိေတာ့ဘူး။ အခုၾကေတာ့ ငါတို႔အေဖလည္း အသက္ႀကီးမွ ဒုကၡေရာက္ေနရတယ္။ အခုဆို စံရိပ္ၿငိမ္ကအိမ္လည္း ေရာင္းလိုက္ေတာ့ အေမနဲ႔လက္ထပ္ပြားဆိုတာ မရွိေတာ့ပဲနဲ႔ ငါတို႔အတြက္ မိဘအေမြအႏွစ္ဆိုတာ မက်န္ေတာ့ဘူး။ အဖြားဆံုးတုန္းကလည္း ငါတို႔အတြက္ ဘာမွမယ္ မယ္ရရ မရလိုက္ဘူး။”လို႔ အစ္ကိုႀကီးကိုေရခ်မ္းက ၿငီးၿငီးျငဴျငဴနဲ႔ေျပာပါတယ္။

“ဒါေတာ့အစ္ကိုႀကီးရယ္ အေဒၚႀကီးအေနနဲ႔က ျပာေလာက္ကိုေတာ့ နဖူးမွာဘယ္တို႔ ထားခ်င္ပါ့မလဲ။”

Poe C

04 March 2011

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

ေတာ္လဲသံ

(ကက)
အစက
ေအာက္တိုဘာ
ဇန္နဝါရီ အဆံုး
မီးေတာက္သီအိုရီကို
ႏွင္းဖံုးခဲ့ေလရဲ့...။

ေၾကြက်လုဆဲ ရင္ခုန္ရာသီမွာ
ဘာမီတြန္ခ်ည္း ဖိေသာက္
ေဆာင္းေၾကာက္လြန္ေရာဂါ
ငါနဲ့... အခါခါ
ျပႆနာတက္ရမယ္။

ေခါင္းကိုက္ေပ်ာက္ေဆးျပားနဲ့
လိင္ကိစၥသာ မရွိခဲ့ရင္
ကမၻာၾကီးမွာ ေနရထိုင္ရခက္
အသက္ရႈ ခပ္ၾကပ္ၾကပ္နဲ့
နာဖ်ားျခင္း ျဖစ္ေလာက္ရဲ့။

(ခခ)
လူကို လူက.... ေၾကာက္ရ
စစ္နဲ့ အခ်စ္ကို.... ေၾကာက္ရ
ႏူကလီးယားကို.... ေၾကာက္ရ
အိုဇုန္းလႊာေပါက္မွာ.... ေၾကာက္ရ
ငလွ်င္တုန္ ေျမပ်ိဳမွာ.... ေၾကာက္ရ
ေရၾကီး ေလမီးရန္ကို.... ေၾကာက္ရ
ကဲ... ေနာက္ဆံုးေတာ့
ငါေသာက္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေတာင္
ႏွလံုးေရာဂါ...ဟဲ့ ဆိုျပီး
ငါ... ျပန္ေၾကာက္ေနရ။

(ဂဂ)
ေလေျပကို ငါတို့...စိုက္ပ်ိဳးခဲ့လို
မုန္တိုင္းကို ရိတ္သိမ္းေနရတာေပါ့။

အစကတည္းက...
ေလနီၾကမ္းေတြသာ
ငါတို့ စိုက္ခဲ့ရင္......

ေလးဘက္ေလးတန္မွာ
အဂၤေတ အုတ္ျဖဴျဖဴေတြ
ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ကိုယ္အဂၤါမ်ားနဲ့
ေသြးနီေရာင္ ေျမသားေတြ
ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ဆံုးရႈံးမႈ
သိန္းရာေထာင္ေတြ
ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ကယ္ပါ..... ယူပါ....
တစာစာနဲ့
ေအာ္ဟစ္ေတာင္းခံသံေတြ
ၾကားရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ဆာေလာင္ ငတ္မြတ္မႈ ဒြန္တြဲ
အနာဂတ္မဲ့ ကေလးငိုသံေတြ
ၾကားရမွာ မဟုတ္ဘူး။

နရီစည္းခ်က္နဲ့
ကမၻာေျမ ေတာ္လဲသံ
မင္းေရာ...
ငါေရာ...
ဘယ္သူမွေရာ...
ၾကားရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ျငိမ္းေဇာ္ & ခ်မ္းဧအိမ္

ပထမအပိုဒ္ သူငယ္ခ်င္းျငိမ္းေဇာ္ရဲ့ ကဗ်ာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာ ႏွစ္ပုဒ္ကို Fusion ထားတာပါ။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန