Stand By Me

ကၽြန္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုး Jon Bon Jovi,Richie Sambora,Andy တိုအဖြဲ႔က အီရန္မွာ ကန္႔ကြက္သူူေတြအတြက္ သီဆိုေပးထားၾကတာပါ။ပုံမွန္ကေတာ့ ဒီသီခ်င္းေလးဟာ ရိုးရိုးအခ်စ္သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။စတင္သီဆိုခဲ့သူေတြကေတာ့ U2 အဖြဲကပါ။ေနာက္ဒီသီခ်င္းကို John Lennon ကလဲျပန္ဆိုထားျပီး ဒီသီခ်င္းကို ျပန္ဆိုၾကသူေတြမ်ားလားေတာ့ ကမၻာေက်ာ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္ေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

Bon Joviက Farsiဘာသာ(ပါရွန္ဘာသာစကား)သီဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးကေတာ့-

Stand By Me

chords used : ( G,Em,C,D )Gdat wecur chame hur    Emmohammed datpurch      C            Dedor vach ehan furyur            Gbunma burch            Gdast beh dasthamsedaa  Emto baa man hamvatan    Cdardeh toDdardeh man           Gba man basshGso darling, darling stand by meEmOh,  stand by meC              Doh Stand by me,oh stand by meGIf the sky that we look uponEmShould tumble and fallC                      D                  GAnd the mountain should crumble to the seaGI won't cry, I won't cryEmNo I won't shed a tearC                    D                  GJust as long as you stand, stand by meGso darling, darling stand by meEmOh, stand by meC                      DStand by me, please please                      Gstand by me, stand by me

Dast beh dast (hand in hand)

Hamsedaa (sharing a voice)

To baa man hamvatan (you and I are compatriots)

Dardeh to (your pain)

Dardeh man (my pain)

Ba man bassh (stand by me)

မူရင္းသီခ်င္းစာသားကေတာ့-

When the night has come
And the land is dark
And the moon is the only light we see
No I won't be afraid
No I won't be afraid
Just as long as you stand, stand by me

And darling, darling stand by me
Oh, now, now, stand by me
Stand by me, stand by me

If the sky that we look upon
Should tumble and fall
And the mountain should crumble to the sea
I won't cry, I won't cry
No I won't shed a tear
Just as long as you stand, stand by me

And darling, darling stand by me
Oh, stand by me
Stand by me, stand by me, stand by me

Whenever you're in trouble won't you stand by me
Oh, now, now, stand by me
Oh, stand by me, stand by me, stand by me

Darling, darling stand by me
Stand by me
Oh stand by me, stand by me, stand by me

ဒါကေတာ့ U2စဆိုစဥ္ကပါ။Bruce Springsteenနဲတြဲဖက္သီဆိုထားတာပါ။-



ဒါကေတာ့ John Lennon သီဆိုဟန္ပါ-



ကမၻာအရပ္ရပ္က တူရိယာအစံုအလင္နဲ႔ သီဆိုမႈေလးပါ။

သင္ပုန္းၾကီးေက်ာင္း

“ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္၊

ဖူးတံဝင့္လို႔ခ်ီ၊

ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း၊

ငါတို႔ စာသင္ေက်ာင္း။”

ေက်ာင္းကေလးက အေဝးကၾကည့္လွ်င္ အလြန္ပင္ သေဘာက်စရာ။ေက်ာင္းကေလးက သက္ကယ္ေတြနဲ႔ မိုးထားတာေလ။ဒီေက်ာင္းေလးမွာ အမိုးတစ္ခုသာ အေကာင္းရွိတာ၊ ေဘးကာမွာေတာ့ ဟာလာဟင္းလင္း ၾကမ္းခင္းဆိုတာကလဲ ႏွီးၾကမ္းေတြသာခင္းထားသည္။ ဒါေတာင္ ဒီၾကမ္းခင္းကေလးက ေက်ာင္းသားတစ္ဦးစီ အိမ္မွယူလာၾကေသာေၾကာင့္ တစ္ခ်ပ္ႏွင့္တစ္ခ်ပ္ အေရာင္ျခင္းလဲမတူ၊ အရြယ္ျခင္းလဲမတူ ျမိဳ႕ကမင္းသား ရာဇာေနဝင္းဝတ္သလို ဟိုတစ္ကြက္ ဒီတကြက္။ စပ္ၾကားအေရာင္ေတြ။ အမိုးအေကာင္းဆိုေပမယ္ တစ္ႏွစ္သာခံျပီး မိုးတြင္းေလမိုးၾကီးလွ်င္ ေကာင္းကင္ကို ရွင္းရွင္းဘြင္းဘြင္း ေတြ႔ရတတ္သည္။ဒီေက်ာင္းေလးကလဲ အသက္ေတာ့ အေတာ္ျပင္း၏။ ေလေတြဘယ္ေလာက္ၾကီးၾကီး၊ ေရေတြဘယ္ေလာက္လွ်ံလွ်ံ ဒီေနရာေလးမွ တဖဝါးမွမခြာတတ္။ အေတာ္ပင္ သစၥာၾကီးသည္။ဒါကေတာ့ေက်ာင္းေလးရဲ႕တည္ျမဲျခင္းႏွင့္ဖြဲ႕တည္မႈေလ။

ေက်ာင္းေလးရဲ႕တည္ေနရာကေတာ့ ရြာအဝင္ဝမွာ ထီးထီးၾကီးနဲ႔ တည္ၾကည္ခံညားေလရဲ႕။ ဒီေက်ာင္းကေလးကေတာ့ ရြာရဲ႕မူလဘူတ တကၠသိုလ္ေလးေပါ့။ဒီေက်ာင္းကေလးကေန စာအံေနသံမ်ား၊ စာသင္ေနေသာ ေက်ာင္းသားကေလးမ်ားရဲ႕ အသံက ရြာအတြင္းပိုင္းအထိပင္ ၾကားေနရတတ္သည္။ဒီေက်ာင္းကေလးက ေက်ာင္းသာဆိုရတယ္ ျမိဳ႕မွ ဘယ္အေျခခံ၊ ဘယ္ျမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွ မသိ၊မွတ္ပုံတင္ထားျခင္းလဲမရွိ။ျမိဳ႕ေက်ာင္းေတြဖြင့္ေပမယ္ ဒီေက်ာင္းေလးက ဖြင့္ခ်င္မွဖြင့္တာ။ျမိဳ႕ကေက်ာင္းေတြလို လိုက္ဖြင့္ဖို႔ကလဲ ဒီရြာအေျခအေနနဲ႔ ဖြင့္ခ်င္တိုင္းဖြင့္လို႔မရ။ ျမိဳ႕ေက်ာင္းေတြက မိုးရာသီအစမွာဖြင့္တတ္ၾကေပမယ့္ ဒီေက်ာင္းေလးက မိုးတြင္းသြားဖြင့္လို႔မရေပ။ ဒီရြာက ကေလးအေတာ္မ်ားမ်ားက သူတို႔မိဘေတြရဲ႕အလုပ္အကိုင္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးမွာ ကူရေသးတယ္။ေနာက္တခုက မိုးတြင္းကာလေတြဆို ဒီေက်ာင္းေျမေနရာေလးက ေရေဖြးေဖြးနဲ႔ ေရတလင္းၾကီးကိုျဖစ္လို႔ေလ။ဒီေက်ာင္းကေလးက ေဆာင္းရာသီႏွင့္ ေႏြရာသီမွာသာ ေက်ာင္းဖြင္လို႔ရတယ္။ဒါမွလဲ ေက်ာင္းသားေတြက ဒီေက်ာင္းေလးမွာ စာလာသင္ႏိုင္ၾကတာေပါ့။

ဒီေက်ာင္းမွာအတန္းေတြကေရာ…။ဒါကေတာ့ျမိဳ႕ေက်ာင္းေတြလိုဘယ္လိုလုပ္တန္းခြဲေတြရွိမွာလဲ။ ေက်ာင္းသားအားလံုး အတန္းၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ တေနရာထဲမွာ စုေပါင္းစာသင္ၾကရတာပါ။ ေက်ာင္းအေၾကာင္းသာေျပာေနရတာ ဒီေက်ာင္းရဲ႕ဆရာေလး အေၾကာင္းေျပာဖို႔ ေမ႔ေနတာဗ်။ ဒီေက်ာင္းရဲ႕ ဆရာေလးလဲျဖစ္၊ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးဆိုလဲ မမွားပါဘူး၊ ေနာက္ျမိဳ႕အေခၚ ပညာေရးမႈေပါ့ဗ်ာ ဒါကလဲဒီေက်ာင္းအတြက္ တစ္ေယာက္ထဲရွိတဲ့ ဆရာေလးေမာင္ေရခ်မ္းပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဆရာေလးေရခ်မ္းက ဒီရြာကေတာ့မဟုတ္ဘူးဗ်။သူက ဒီရြာကို ဘယ္လိုဘယ္နည္း ေရာက္လာသလဲဆိုေတာ့ သ႔ူကိုအစကနဦး ဒီရြာေခၚလာသူကေတာ့ ဒီရြာသူၾကီး ဦးေဖာ့ပါ။ အရင္ကတည္းက ဒီရြာမွာ စာတတ္သူ ပညာတတ္အလြန္နဲပါးပါတယ္။ အားလံုးလိုလိုကလည္း လယ္စိုက္၊ ေကာက္ရိတ္ရုံကလြဲလို႔ အျခားဘာကိုမွ မတတ္ၾက၊မသိၾကဘူး။စာသင္ဖို႔မေျပာနဲ႔ စာဆိုတာေတာင္ ဘာမွန္းသိၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုစာမတတ္၊ ေပမတတ္ေတာ့ ဒီရြာကေလးမွာ ေကာင္းက်ိဳးဆိုးက်ိဳးဆိုတာ ဘယ္မွာသိၾကမွာလဲဗ်ာ။ေနာက္ျပီး ဒီရြာကလူေတြက ဘုရားတရားဆိုတာမရွိ၊ကိုးကြယ္မႈအတြက္ နတ္ဆရာေတြကိုယုံၾကည္၊ နတ္ေတြကိုသာ ပသေနၾကတာ။ရြာေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတာင္ သူၾကီးနဲ႔ အခ်ိဳ႕ရြာသူရြာသားေတြ ေကာင္းမႈေၾကာင့္သာ သာသနာအတြက္ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တာေပ။ဒီရြာက ေယာက်ာၤးသားအားလံုးလိုလိုကလဲ အခ်ိန္ရ ထန္းေတာထဲ ထန္းေရမူး၊ ၾကက္တုိက္လုပ္၊ မိန္းမေတြကလဲ အိမ္လည္ အတင္းတုတ္ ေန႔ရွိသ၍ အိမ္မွာစားစရာရွိေနရင္ပဲ ဒါပဲလုပ္ေနၾကတာ။

တေန႔ သူၾကီးရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးေလး ခင္ေထြးအမွတ္တမဲ႔ ဆံုးသြားတဲ့သတင္းဟာ ဒီရြာကေလးကို ေျပာင္းလဲျပစ္မယ့္ အေျခအေနရဲ႕ အစပါပဲ။ျဖစ္ပုံကေတာ့ တေန႔ ခင္ေထြးတစ္ေယာက္ ေခါင္းမူတယ္ဆိုျပီး အိမ္ေနာက္ေဖး ေၾကာင္အိမ္ေပၚ ေခါင္းကိုက္ေျပာက္ေဆးဆိုတာကို သြားရွာပါတယ္။တခါကလည္း သူ႔အေဖက ျမိဳ႕ကဝယ္လာတဲ့ေခါင္းကိုက္ေျပာက္ေဆးဆိုျပီး ပုလင္းအညိဳေရာင္ကေလးကို ျပဘူးပါတယ္။ဒီေဆးပုလင္းေလး ေတြလိုေတြ႔ညား ခင္ေထြးလဲ ေရွာက္ရွာရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ေနာက္ေဖးထုတ္တန္းေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ အညိဳေရာင္ပုလင္းေလး တစ္ပုလင္းကို သြားေတြ႔ပါတယ္။သူစိတ္ထဲ သူအေဖေမ႔ျပီး အထားမွားသြားတယ္လို႔ထင္ျပီး ပုလင္းထဲကေဆးရည္ေတြ ယူေသာက္မိလိုက္ပါတယ္။တကယ္တမ္း ခင္ေထြးေလးသာ စာဖတ္တတ္ခဲ့ရင္ သူဒီလို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးကို ၾကံဳရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ပုလင္းေပၚမွာ စာေရးထားတာက “ၾကြက္သတ္ေဆး”ပါ။သူ႔အေဖက လယ္ထဲမွာ ၾကြက္ေတြေသာင္းၾကမ္းလြန္းလို႔ ျမိဳ႕ကၾကြက္သတ္ေဆး ဝယ္လာျပီး စာမဖတ္တတ္တဲ့ သူအိမ္သားေတြ ေသာက္မိမွာဆိုးလို႔ ၾကြက္သတ္ေဆးပုလင္းကို သီးျဆးထုတ္တန္းမွာ တင္ျပီးသိမ္းခဲ့တာပါ။
 
သူၾကီးဦးေဖာ့ကလဲ ေနာင္တေတြရျပီး သူသမီးေလးျဖစ္သလို ေနာက္ေနာင္ဘယ္သူမွ မျဖစ္ရေအာင္ ဒီရြာကလူေတြလဲ စာဖတ္တတ္လာေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတည္ဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကလဲ ဒီရြာကေလးမွာ စာဖတ္တတ္သူေတြ ေပၚမ်ားလာေအာင္ရယ္၊ ေနာက္ဒီရြာကေလးရဲ႕ ပညာမဲ႔အစြဲအလန္းေတြ ပေပ်ာက္ေအာင္ရယ္ ဆိုျပီးေတာ့ သူၾကီးဦးေဖာ့အၾကံကို သူလဲအားတက္သေရာျဖည့္ဆည္းေပးလိုတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ သူၾကီးတို႔ကေန ဦးစီးျပီး ရြာကကေလးေတြ စာသင္ဖို႔အတြက္ ဒီေက်ာင္းေလးကို စတင္ထူေထာင္ခဲ့ၾကတယ္။ အစဦးကေတာ့ ဆရာေတာ္ကိုတိုင္ ဒီေက်ာင္းေလးမွာ ကေလးေတြကို စာသင္ျပေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဦးေဖာ့က ျမိဳ႕ကေန ဆရာေတြသြားရွာလာျပီး ဒီေက်ာင္းေလးမွာ စာသင္ေစပါတယ္။ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးေတြမွာ စာသင္လာခဲ့ၾကတဲ့ ဆရာေတြဆိုေတာ့ကာ ဒီလိုေတာေက်ာင္းေလးမွာ လာေရာက္စာသင္ၾကရေတာ့ အလြန္အမင္း ဒုကၡေရာက္ၾကလို႔ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ဒီေက်ာင္းေလးမွာ ေရရွည္စာမသင္ႏိုင္ၾကပါဘူး။အကုန္လံုး ျမိဳ႕ကိုျပန္ေျပးၾကပါတယ္။
 
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျမိဳ႕ကေန ေက်းလက္ေဒသအေၾကာင္း စာေရးဖို႔ဆိုျပီးေရာက္လာတဲ့ စာေရးဆရာေလးေရခ်မ္းကို သူၾကီးဦးေဖာ့က ျမိဳ႕မွာေတြ႕လာရာမွ ရြာကိုေခၚလာရာကေန စာေရးဆရာေလးေရခ်မ္း တစ္ေယာက္လဲ သူျမိဳ႕သူေဒသကို မျပန္ေတာ့ပဲ ပညာေရးခ်ိဳ႕တဲ႔ေနတဲ့ ရြာသူရြာသားကေလးမ်ားအတြက္ ဒီေက်ာင္းကေလးမွာပဲ စာေရးဆရာမွ ေက်ာင္းဆရာေလး ေရခ်မ္းအသြင္သို႔ ကူေျပာင္းခဲ့ရပါတယ္။ခက္တာက ဒီေက်ာင္းေလးက ျမိဳ႕ကပညာေရးငွာနက အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ ေက်ာင္းကေလးမဟုတ္ေတာ့ ေထာက္ပံမဲ့သူမရွိ၊ ရြာသူရြာသားအခ်ိဳ႕နဲ႔ ဆရာေတာ္ရဲ႕ မရွိမဲ့ရွိမဲ႔ထဲကေန လႈတန္းထားတဲ့ ေစတနာသဒၵါေလးနဲ႕ အသက္ဆက္ေနရတဲ့ ဒီေက်ာင္းေလးဟာ တေန႔ထက္တေန႔ ခ်ိနဲ႔လာတဲ့ လူမမာအသြင္သ႑ာန္လိုပဲ ခ်ိဳ႕တဲ့မႈေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ေနရပါတယ္။ပညာတတ္ေတြျဖစ္ေပၚလာေစခ်င္တဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ဆႏၵေလးဟာလဲ ဆရာေရခ်မ္းတို႔လို ပညာဒါနကို အခမဲ့ေပးလႈေနသူေတြရွိေနေပမယ့္လဲ ေငြအင္အားေထာက္ပ့ံမႈ အားနည္းေနမႈေတြေၾကာင့္ ေနာင္ဆိုဒီရြာကေလးမွ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ပညာအလင္းေရာင္ေတြဟာ ဆက္လက္တြန္းလင္းႏိုင္ဖို႔ အနာဂတ္မဲ့ေနၾကပါတယ္။
 

ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးေတြမွာ မီးေရာင္ထိန္ထိန္ေအာက္မွာ ေငြေၾကးအတြက္မပူမပင္ရ၊ စာသင္ေပးမယ္ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြဆိုတာလဲ အမ်ားၾကီး၊ ေက်ာင္းစာအုပ္၊ ခဲတံ၊ ေပတံ အစရွိတဲ့ ပညာေရးအေထာက္အပံေတြကလဲ ေပါမ်ားေနပါလွ်က္နဲ႔ ပညာကိုေကာင္းစြာ မသင္ၾကားခ်င္ၾကေသာ သူေတြ အခုလိုေခတ္မွာ ထုႏွင့္ေဒးပင္။အထက္ကလို ရြာကေလးရွိေက်ာင္းမွ ပညာလိုခ်င္ၾကပါလွ်က္နဲ႔ ခ်ိဳ႕တဲ့လွေသာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားကေလးမ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းစာလွ်င္ ထိုကဲ့သို ပညာကိုေကာင္းစြာ သင္ၾကားႏိုင္ၾကပါလွ်က္ႏွင့္ မသင္ၾကား၊ မလိုလားၾကေသာသူတို႔မွာ ရွက္ဖြယ္သာတည္း။
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 
ဒီအထက္ပါ သင္ပုန္းၾကီးေက်ာင္းကေလးလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အခုလို ပညာေရးလိုလားျပီး ေထာက္ပံမႈ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနၾကတဲ့ေက်ာင္းကေလးေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အခုကၽြန္ေတာ္ေျပာျပခဲ့တဲ့ ဒီသင္ပုန္းၾကီးေက်ာင္းကေလးဟာ အမွန္တကယ္ ကၽြန္ေတာ္အဖြားရဲ႕ ဇာတိတံြေတးျမိဳ႕နဲ႔ အေတာ္ေဝးလံတဲ့ ရြာကေလးတစ္ရြာမွာရွိပါတယ္။ အဖြားရဲ႕ရြာကို အလည္သြားခဲ့စဥ္ ဒီေက်ာင္းကေလးကိုေတြ႔ျမင္ခဲ႔ရျပီး အဖြားက သူတို႔ေနခဲ့ရတဲ့ ဒီေက်ာင္းေလးအေၾကာင္းကို ေျပာျပခဲ့လို႔ သိခဲ့သမွ်ေလးေတြကို စိတ္ကူးနဲ႔ ျခယ္မႈန္းထားတာပါ။ အခုေတာ့ ဒီေက်ာင္းကေလးကို ဒီေက်ာင္းကေန ေအာင္ျမင္သြားၾကခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းအခ်ိဳ႕ရဲ႕ အလႈေၾကာင့္ တဲသာသာေက်ာင္းကေလးကေန အခုဆို အေတာ္အတန္ၾကီးမားတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးအသြင္ ေျပာင္းလဲသြားပါျပီ။ဒီအလႈရွင္ေတြဟာလဲ ဒီေတာေက်ာင္းေလးက ပညာေရးႏို႔ခ်ိဳေသာက္သံုးခဲ့ရမႈေၾကာင့္ အခုဆို ၾသစေတးလ်ားမွာ ဆရာဝန္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။
 

ေနာက္ထပ္သတင္းအေနနဲ႔ကား ကၽြန္ေတာ္ဆီကိုေရာက္လာတဲ့ ေမးထဲကေနပါ။တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီသင္ပုန္းၾကီးေက်ာင္း အေၾကာင္းအရာေလးေတြ နီးစပ္မႈရွိလို႔ ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္းတစ္ရပ္အေနနဲ႔ မူရင္းစာမူ အတိုင္း ကုသိုလ္ျပဳ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔စာတစ္ပုဒ္ကိုအဆင္ေခ်ာေအာင္မေရးတတ္ပါဘူး။စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေလယူေလသိမ္းလိုမ်ိဳး..ရသေၿမာက္ေအာင္ေရးနိုင္တဲ႔ကြ်မ္းက်င္မွဳ႕မ်ိဳးလည္းမရွိခဲ႔ဘူး။အခုMYDရဲ႕ ဒုတိယေၿခလွမ္းအတြက္ ေရးရန္ၾကေတာ႔က်ေတာ္စိုးရြ႕ံေနခဲ႔တယ္။ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး
ၿဖတ္သန္းလာၾကတဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေတာ္တို႔ဘဝေတြနဲ႔အပံုၾကီးကြာၿခားတဲ႔ ေလာကေလးတစ္ခု
ကိုကၽြန္ေတာ္ေပၚလြင္ေအာင္ေရးနိုင္ပါ႔မလား..........
ၾကိဳ႕ကုန္းဆိုတဲ႔ ရြာေလးက လွည္းကူး..ေဖာင္ၾကီးကေန(၆)မိုင္ေက်ာ္ေလာက္ဆက္သြားမွ
ေရာက္မယ္႔ရြာေလးပါ။ကြင္းဆင္းရွာေဖြေရးအဖြဲ႔ေတြ ပထမဂါဝရအေနနဲ႔လွည္းကူး
ၿမိဳ႕နယ္သံဃာနာယကအဖြဲ႔ဆီဝင္ဦးခုိက္တုန္းပဲရွိေသး MYD ရဲ႕ေစတနာကိုနားလည္သြား
တဲ႔ ဘုန္းဘုန္းမိန္႔မွာခ်က္က“အဆိုးဆံုးကေတာ႔ကြယ္...တို႔တစ္နယ္လံုးမွာ..ၾကိဳ႕ကုန္းေက်ာင္း
ေပါ႔”...သြားၾကည္႔လိုက္ပါတဲ႔။
ဒီလိုနဲ႔က်ေတာ္တို႔ ခရီးအဆက္ လမ္းဆံုးမွာေတာ႔ စာအံံ႕သံေလးေတြနဲ႔အတူ ဆီးၾကိဳေနတဲ႔
ေၿခာက္ကပ္ကပ္ေက်ာင္းဝိုင္းေလးက ေအးစက္စက္ၾကိဳလင္႔လို႔ေနပါတယ္။
သက္ေတာ္(၇၀)ေက်ာ္ေနၿပီၿဖစ္တဲ႔ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးတည္း ကတာဝန္ယူ
ထားတဲ႔ မူလတန္းအဆင္႔ေက်ာင္းေလးပါ။တစ္ရာတစ္ေယာက္ အနာဂါတ္ေတြေတာက္ေၿပာင္
လာဖို႔ရာေမွ်ာ္လင္႔လို႔မရတဲ႔ အေၿခအေနနဲ႔ေက်ာင္းေလးမွာ ေသစာရွင္စာ လာသင္ၾကားေနရ
တဲ႔ ႏြမ္ပါးတဲ႔ကေလးငယ္စုစုေပါင္းက အေယာက္(၄၆)ပါ။သက္ေတာ္ၾကီးရင္႔ေနၿပီၿဖစ္တဲ႔

ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕စြမ္းအားေၾကာင္႔ေရာ၊ေက်ာင္းေတာ္ရပ္တည္ဖို႔ရာကိုမွမလြယ္ကူေတာ႔တဲ႔
အေၿခေနသဒၵါေတြေၾကာင္႔ေရာ အားလံုးေသာကေလး ေလးေတြရဲ႕အနာဂါတ္က်ေပ်ာက္ရ
ေတာ႔မဲ႔ အလားအလာက ေရွ႕မွာၿဖစ္ေနပါၿပီ။
“ေက်ာင္းကိုပိတ္ၿပစ္ေတာ႔မယ္တဲ႔”..ရပာန္းအိုၾကီးရဲ႕ အားမတန္လို႔မာန္ေလ်ာ႔ ဆို႔နင္႔တဲ႔
ေလသံကို စာသင္နွစ္ထက္ဝက္က်ိဳးမွာ အမိုးမလံု၊သင္ပုန္းေက်ာက္မစံုလင္ေတာ႔တဲ႔
ေက်ာင္းေလးက အံၾကိတ္လို႔ေနခဲ႔ပါတယ္။“ကေလးေတြရဲ႕အနာဂါတ္ကေတာ႔ လယ္ေတာ
ထဲက ဖေယာင္းတိုင္ ပမာပါပဲကြယ္”...အေမတို႔ကလည္းဒီေလာက္ပါေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။
ရင္နင္႔စရာပါ။ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးနားက ရန္ကုန္မဆန္တဲ႔ဘဝေလးေတြပါ။
သူငယ္တန္းကေန၊ေလးတန္းအထိကိုမွ႕ သင္ပုန္းကနွစ္ခ်ပ္ပဲအေကာင္းရွိတယ္။
က်န္တဲ႔နွစ္ခ်ပ္က သစ္သားစေတြကိုမွာ ဖာေထးစပ္ရိုက္ထားတဲ႔ အေယာင္ေဆာင္သင္ပုန္း
ေတြပါ၊ဆရာမသံုးေယာက္ရွိၿပီး၊သံုးေယာက္စလံုးကလည္း ခုမွဆယ္တန္းေၿဖဖို႔ရာ သင္ယူၾကိဳးစားေနဆဲေတြပါ၊ ဘဝတူကေလးေတြအတြက္ သူတို႔ဘဝေတြကိုေဝမွ်ေပးေနခဲ႔တာပါ။
“ဘုန္းၾကီးမွာကလည္း ဆရာမေလးေတြအတြက္ လခသေဘာမ်ိဳးေပးဖို႔ရာေတာင္မွ
မစြမ္းေတာ႔ပါဘူးကြာ...သူတို႔ေလးေတြအတြက္ကခါတိုင္း တလတစ္ေသာင္းမ်ိဳးေပးနိုင္ေသး
တယ္၊ခုမေပးၿဖစ္ေတာ႔တာ ၾကာေပါ႔၊သူတို႔လည္းသူလုိငါလိုပါပဲကြာ၊ဆယ္တန္းေၿဖဖို႔ရာ
ဘုန္းၾကီးေထာက္ပံ႕တာေလးနဲ႔ပဲရပ္တည္ေနရတာ....”ရင္နာနာနဲ႔မိန္႔ၾကားခဲ႔တဲ႔ ဆရာေတာ္
ရဲ႕အသံက က်ေတာ္တို႔နားထဲကေတာ္ေတာ္နဲ႔မထြက္ေတာ႔ဘူး။ဒါေၾကာင္႔ MYD ရဲ႕
ဒုတိယေၿခလွမ္းအၿဖစ္ လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္၊ၾကိဳကုန္းရြာမွရွိတဲ႔ ၾကိဳ႕ကုန္းေက်ာင္းေလးကို
ေရြးလိုက္ပါေတာ႔တယ္။
သူငယ္တန္း ။ ။၁၉ ဦး
ပထမတန္း ။ ။၁၁ ဦး
ဒုတိယတန္း ။ ။၁၀ ဦး
တတိယတန္း။ ။၆ ဦး
စုစုေပါင္း ကေလးငယ္(၄၆)ဦးပညာသင္ၾကားေနပါတယ္။
လွဴဒါန္းမယ္အစီအစဥ္ကေတာ႔ ...
၁။ဗလာစာအုပ္ (အနဲဆံုးကေလးတစ္ေယာက္တစ္ဒါဇင္)

၂။စာေရးကိရိယာ
၃။ေက်ာက္သင္ပုန္းနွစ္ခ်ပ္နွင္႔ ေၿမၿဖဴ
၄။ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းအတြက္နဝကံမအလွဳေတာ္ေငြ
တို႔ၿဖစ္ၾကပါတယ္။
ေစတနာရွင္တို႔အေနနဲ႔အဝတ္အစားေပာာင္း နွင္႔ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းတနိုင္တစ္ပိုင္
လွဳဒါန္းနိုင္ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ား။တစ္ခုေလာက္အားလံုးကိုေမတၱာရပ္ခံခ်င္တာကေတာ႔
MRMBER အၿဖစ္စာရင္းေကာက္ခံရတဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က MRMBER ေတြရဲ႕လစဥ္ထည္႔ဝင္
ေငြေပၚမူတည္ၿပီးနွစ္လေပါင္းကုသိုလ္ေငြကိုခ်ိန္ဆရမွာၿဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင္႔ MRMBER မ်ား

အေနနဲ႔အမွန္တကယ္လစဥ္ထည္႔ဝင္မည္ဆိုပါက က်ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ထံၿဖစ္ေစ(သို႔) က်ေတာ္
တို႔အဖြဲ႔အေနနဲ႔ၿပန္လည္ဆက္သြယ္ရန္ၿဖစ္ေစ ...ဒီေနရာကေန... တဆင္႔ ဆက္သြယ္အေၾကာင္းၾကား နိုင္ပါတယ္။ဒီေက်ာင္းကေလးရဲ႕ မူရင္းဓာတ္ပံု ေတြပါ။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

ပံုစံခြက္ေတြထဲကေရ

“ပုံစံခြက္ေတြထဲကေရ”

အျမဲေျပာင္းလဲေနတဲ့ေရစီးလို
ဘဝသ႑ာန္ေတြေပၚ
အလိုက္သင့္ေျပာင္းလဲသြားတာနဲ႕တင္
ဘဝဆိုတဲ့ အေဖာ္နဲ႔ သင့္ျမတ္သြားျပီလား။
ပုံစံခြက္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေပၚ
အေရခြံေတြေျပာင္းသြားရံုနဲ႔တင္
အသားအေရာင္ လင္းလက္ေနျပီလား။
ေလွာင္ခ်ိုဳင့္စံ ငွက္ငယ္လို
ေပ်ာ္ရာမေန ေတာ္ရာေနရုံနဲတင္
လံုေလာက္တဲ့သက္ေသျပခ်က္နဲ႔
နိစၥဓူဝရက္စြဲေတြထဲက
လႊတ္ေျမာက္ဖို႔ မၾကိဳးစားရေတာ့ဘူးလား။
(ခ်မ္းဧအိမ္)

နံနက္ခင္းရဲ႕ အလင္းေရာင္က ညအေမွာင္ကိုတြန္းလွန္လို႔ ထိုးထြက္စျပဳေနပါျပီ။အာရုဏ္ရဲ႕အစဦးမွာ လူသားအခ်ိဳ႕ေတြ အဖို႔ အိပ္မက္ေကာင္းေတြမက္ေနဆဲပါ။ဝမ္းေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနၾကရေသာ အခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ား၊ အာရုဏ္ဆြမ္းလွည့္လည္ ခံယူေနၾကေသာ သံဃာေတာ္သူျမတ္မ်ား၊ မိသားစုဝမ္းေရးအတြက္ စီစဥ္ေနၾကေသာ အိမ္ေထာင္ရွင္မမ်ား အစရွိေသာသူအခ်ိဳ႕သာ နံနက္အာရုဏ္ႏွင့္အတူ စတင္အလုပ္မ်ားၾကသူမ်ားေပသည္။နံနက္ခင္း အိပ္ေကာင္းေနေသာအခ်ိန္တြင္ တာဝန္ဝတၱရားရွိ၍သာ ထၾကရသည္ မည္သူမွ်မထခ်င္ေသး။ အေအးဓာတ္ႏွင့္အတူ ေစာင္ျခံဳကာထပ္ေကြးျခင္ေသး၏။ထိုကဲ့သို႕ေသာသူမ်ားတြင္ စႏၵာလင္းေလးလဲ တစ္ဦးအပါအဝင္ေပ။ မႏွစ္တုန္းကဆိုစႏၵာလင္းအဖို႕ ဒီအခ်ိန္ထစရာမလိုေသး။ ခ်မ္းစီးစီးႏွင့္ ေစာင္ထဲေကြးျပီး အိပ္ေနရုံ။ဒီႏွစ္ေတာ့ စႏၵာလင္းအသက္ငါးႏွစ္ေရာက္သျဖင့္ ေဖၾကီးႏွင့္ေမၾကီးက စႏၵာလင္းကို ေက်ာင္းစထားေလသည္။

အခုလဲစႏၵာလင္းတစ္ေယာက္အိပ္လို႔ေကာင္းေနတုန္း-

“သမီးေရ…သမီးထေတာ့ေလ။ေက်ာင္းသြားဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနျပီ” ဒီအခ်ိန္အျမဲၾကားေနၾက ေမၾကီးရဲ႕ႏိႈးစက္သံေလ။
“အင္း….ေမၾကီးကလဲ သမီးထေနျပီ။”ဟုေျပာရင္း စႏၵာလင္းတစ္ေယာက္ အိပ္ရာထဲမွ မထခ်င္ပဲ က်ဳံးထလိုက္ရသည္။ေျခလွမ္းမ်ားက ေရခ်ိဳးခန္းစီသို႔သာ ဦးတည္ေနေသာ္လဲ မ်က္လုံးမ်ားကေတာ့ ပိတ္လ်က္သားႏွင့္ ေျခလွမ္းတို႔ေနာက္သို႔ အိပ္မက္မက္ရာမွေယာင္၍ လမ္းေလ်ာက္တတ္ေသာသူတို႔ကဲ့သိုပင္ ေလးေကြးစြာလိုက္ပါလာရသည္။ေမၾကီးကေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေရတခြက္ျဖင့္ ေစာင္းဆိုင္းေနရင္း မ်က္လံုးမွိတ္လာေနေသာ စႏၵာလင္းမ်က္ႏွာကို ေရျဖင့္စီး၍ လွမ္းပက္လိုက္သည္။ေအးျမေသာေရေၾကာင့္စႏၵာလင္းမွာ အိပ္ခ်င္စိတ္မ်ားေျပာက္ျပယ္သြားျပီး အနည္းငယ္ လန္းလန္းဆန္းဆန္းျဖစ္သြားသည္။သနပ္ခါးေသြးေနေသာ အန္တီမိက အစဥ္သင့္ထိုင္ေစာင့္ေနရင္း-
“လာသမီးေလး ျမန္ျမန္လာ ေက်ာင္းခ်ိန္နီးေနျပီ မုန္စားဖို႔ အခ်ိန္မမွီပဲေနဦးမယ္။”ဟုဆိုကာ စႏၵာလင္းမ်က္ႏွာေလးကို သနပ္ခါးအေဖြးသားႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္ေလးျဖစ္ေအာင္လိမ္းေပးလိုက္သည္။
“ေဟ့ေရႊမိေရ သမီးကို သနပ္ခါးျမန္ျမန္လိမ္းေဟ့၊ ကေလးမနက္စာ မုန္႔လဲစားဖို႔လဲ က်န္ေသးတယ္။ျမန္ျမန္လိမ္းေပးပါေအ။”
“ေအး….ေအး ေရႊခ်ိဳေရ၊ ျပီးပါျပီဟဲ့ ကေလးကို မုန္ေကၽြးျပီးရင္ေခၚသြားလို႔ရျပီေနာ္”
“သမီးေရ အန္တီခ်ိဳ ဒီမွာ ေရဗူး၊မုန္ဗူး၊ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ အားလံုးအဆင္သင့္လုပ္တားတယ္၊စားပြဲေပၚက သမီးၾကိဳက္တဲ့မုန္ဟင္းခါးသြားစားဦး။ ျပီးရင္ ေက်ာင္းသြားဖို႔ အဆင္သင့္ပဲေနာ္သမီး။အန္တီခ်ိဳ အိမ္ေရွ႕မွာေစာင့္ေနမယ္ သမီးေရ”
အေဒၚႏွစ္ေယာက္က တစ္ဦးတည္းေသာတူမေလးကို ဂရုစိုက္ေနၾကေသာ အသံမ်ားတည္း။

“ဖိုးေရ တာ့တာ၊ဖြားေရ တာ့တာ၊ေဖၾကီးေမၾကီးေရ တာ့တာ၊ အန္တီမိေရ တာ့တာ” အိမ္ရွိ လူအကုန္ႏႈတ္ဆက္ျပီးမွ အန္တီခ်ိဳေနာက္ကေန ေက်ာင္းသို႔ ေပေစာင္းေပေစာင္းျဖင့္သာ သြားေနရေသာ္လည္း စႏၵာလင္း၏စိတ္မ်ားက အိမ္မွာသာ က်န္ေနခဲ့သည္။အမွန္အတုိင္းဆိုလွ်င္ သမီးေက်ာင္းတြင္ေနရတာထက္ အိမ္တြင္ေနရတာ ပို၍ေပ်ာ္သည္။ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြကလည္း လမ္းထြက္တိုင္းေခၚသြားတတ္ၾကျပီး စားခ်င္သမွ် ဘာမဆိုဝယ္ေကၽြးတတ္ၾကသည္။အဖိုးနဲ႔ အဖြားကလည္း ေျမးဦးေလးမို႔ သဲသဲလႈပ္ကာ အိမ္တြင္ဖူးဖူးမႈတ္ထားမတတ္ ခ်စ္ၾကသျဖင့္ သမီးအဖို႔ အိမ္မွာသာ လက္သာသလိုေနခ်င္လွေပသည္။

တစ္အိမ္လံုးက တစ္ဦးတည္းေသာ ေျမးမေလး၊တူမေလး၊သမီးေလးဆိုျပီး သမီးအၾကိဳက္လိုက္ကာ ဘာမဆိုအလိုလိုက္ၾကေသာ္လည္း ပညာေရးႏွင့္ပတ္သတ္လာလွ်င္ေတာ့ မရေပ။နံနက္ေစာေစာ မိုးေအးေအးျဖင့္ ေကြးခ်င္ေပမယ့္လဲ အတင္းကိုလာႏႈိးၾကျပီး ေက်ာင္းသို႔မေရာက္ေရာက္ေအာင္ကို ပို႔တတ္ၾကသည္။တခါတေလ သမီးေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူးဟု ေအာ္ငုိလဲမရ၊ ဂ်ီၾကလဲမထား တအိမ္သားလံုးက သမီးပညာေရးကို ဦးတည္ခ်က္ထားၾကသည္။အဖိုးကလဲ ပညာမတတ္လို႔ ဆင္းရဲသြားတဲ့ ကုေဠရွစ္ဆယ္သူေဌးသားအေၾကာင္း သမီးေက်ာင္းမတက္ခ်င္ဟု ဆင္ေျခေပးတိုင္း ေျပာျပတတ္သည္။ေမၾကီးကလဲပညာတတ္မွလူေတာတိုးတယ္ဆိုျပီးသမီးကိုေျပာျပတတ္ေသးသည္။

ေက်ာင္းမွာသမီးအေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္က ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေလ။လူအုပ္ထဲတိုးေဝွ႔ကာ အိမ္မွ ဘယ္သူလာၾကိဳမလဲဆိုတာေစာင့္ရတာအေမာ။တီခ်ိဳႏွင့္တီမိတို႔ကေက်ာင္းလာမၾကိဳႏိုင္ သူတို႔ကေန႔ခင္းဆိုသူတို႔အလုပ္နဲ႔ သူတို႔မို႔ အားေလ့မရွိတတ္ၾကေပ။ပုံမွန္ေတာ့ သမီးကိုေမၾကီးသာေက်ာင္းလာၾကိဳေလ႔ရွိသည္။ဦးေလးေတြကေတာ့ ေမၾကီးမအားလို႔ လာမၾကိဳႏိုင္ရင္ေတာ့ လာၾကိဳတတ္ၾကသည္။သမီးေက်ာင္းဆင္းတိုင္း ေမၾကီးႏွင့္အတူ သြားစားေလ့ရွိတာက သမီးတို႔ေက်ာင္းလမ္းထိပ္က ငရုတ္ေကာင္းမုန္႔ဟင္းခါးေလ။ငါးဖတ္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးႏွင့္ ငရုတ္သီးအေရာင္တင္မႈန္႔မပါ ငရုတ္ေကာင္းရနံေမႊးေမႊးေလးျဖင့္ ခ်က္ထားေသာ ငရုတ္ေကာင္းမုန္႔ဟင္းခါးေလးမွာ ဘယ္ႏွစ္ခါစားစား ခံတြင္းမွိန္လွျပီး ဒီအရသာကို သမီးအခုထိတိုင္သတိရေနဆဲပါ။

ေက်ာင္းမွ အိမ္အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ေပါက္ေနၾကေသာ ခေရပန္း၊စၾကၤာပန္း၊ေခါင္းေလာင္းပန္းကေလးမ်ား ေလအေဝွ႔ျဖင့္ ေျမေပၚသက္ဆင္းလာၾကခ်ိန္မွာ သူတို႔ေလးေတြ ေျမမခခင္ေလး အေျပးအလႊားဖမ္းဆုပ္ရတာကလဲ သမီးအဖို႔ မေမ႔ေကာင္းႏိုင္တဲ့ အတိတ္ကေလးေတြပါပဲ။အိမ္ေရာက္ေတာ့လဲ အဖြားက -
“သမီးေရ ဒီညအဖြားသမီးအၾကိဳက္ ၾကက္အူေခ်ာင္းနဲ႔ ေဂၚဖီထုပ္ေၾကာ္ထားတယ္။ေနာက္ျပီး ျခံထဲက ၾသဇာသီးေတြခူးျပီး သမီးအခ်ိဳစားဖို႔ အဖြားလုပ္ထားတယ္။သမီးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားေဆာ့ျပီးရင္ ေစာေစာျပန္လာေနာ္။”ဟုေျပာျပီး သမီးအၾကိဳက္ဟင္းေတြ အျမဲခ်က္ထားေလ့ရွိတယ္။အဖြားေျပာမွ သမီးရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းကစားေဖာ္ သူဇာတို႔ ခင္သီတာတို႔နဲ႔ ကစားဖို႔သတိရသြားျပီး အကၤ်ီကို အျမန္လဲျပီး သူဇာတိုထံ ထြက္လာခဲ့သည္။ညေရာက္ေတာ့ အဖြားခ်က္ထားတဲ့ သမီးအၾကိဳက္ဟင္းေတြကိုစားျပီး ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္တဲ့ၾကီးေမက သမီးကိုစာက်က္ဖို႔ ေစာင့္ေနပါတယ္။ၾကီးေမက အထက္တန္းျပဆရာမဆိုေပမယ့္ သမီးရဲ႕မူလတန္းစာေတြကို စိတ္ရွည္ျပီးအသင္အျပလဲ အရမ္းေကာင္းလို႔ သမီးကေက်ာင္းမွာဆို စာေတာ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္မႈကိုရတယ္ေလ။

ဒီလိုသမီးရဲ႕ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ နိစၥဓူဝေတြဟာ အျမဲတည္ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့တယ့္သမီးဆီကေန ထြက္ခြာသြားၾကလိမ့္မယ္ဆိုတာ သမီးတခါဘူးမွ်မေတြးမိဘူး။ အတန္းတင္စာေမးပြဲေတြျပီးလို႔ ေႏြရာသီေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္တဲ့ ညေနေစာင္းေန႔တေန႔မွာေပါ့။သူဇာတို႔၊သီတာတို႔နဲ႔ ကစားအျပီး အိမ္ျပန္အေရာက္-
“သမီးေရ…ဒီေန႔ေစာေစာအိပ္ရမယ္။မနက္ၾကရင္ ေမၾကီးတို႔ေတြ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကို ေျပာင္းၾကရမယ္သမီးေရ။”
“ဟင္..ဘာေၾကာင့္ေျပာင္းၾကရမွာလဲ။ဖိုးဖိုးတို႔၊ဖြားဖြားတို႔ေရာ ပါမွာလား။”
“ဘိုးဘိုးတို႔ကေတာ့ လိုက္လို႔မရဘူးသမီးေရ။သမီးေဖေဖက အလုပ္မွာ ရာထူးတက္ေတာ့ ရန္ကုန္ကိုေျပာင္းဖို႔ တာဝန္ၾကတယ္ေလ။”
“ဒါဆိုသမီးတို႔က ဘယ္မွာသြားေနၾကမွာလဲ။”
“ေမေမနဲ႔ သမီးက ရန္ကုန္က သမီးေဖေဖရဲ႕ ဖိုးဖိုးဖြားဖြားေတြဆီမွာ သြားေနၾကမွာေလ။အဲဒီမွာလဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္သမီးရယ္။ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္ဆိုတာ ျမိဳ႕အၾကီးၾကီးသမီးရဲ႕ သမီးအတြက္ ေက်ာင္းလဲ အဲဒီမွာပဲ တက္ရမွာ သမီးရဲ႕။မုန္႔ေတြလဲ အမ်ားၾကီး၊ ကစားစရာေတြကလဲ စုံလို႔၊ သမီးေနာက္ဆို ဒီထက္ေတာင္ေပ်ာ္ေနဦးမွာ။”
“ဟင့္အင္း….သမီးမလိုက္ခ်င္ဘူး။သမီး ဖိုးဖိုးတို႔ ဖြားဖြားတို႔နဲ႔လည္း ခြဲမေနႏိုင္ဘူး။ သမီးဒီမွာပဲေနမယ္။မလိုက္ဘူးေနာ္ ေမၾကီးေနာ္…….ေနာ္”
“ေနခဲ႔လို႔မရဘူးသမီး။သမီးရဲ႕ဖြားဖြား ေဖၾကီးရဲ႕ေမေမကလဲ သူ႔ေျမးမေလးကို ေတြ႕ခ်င္လို႕တဲ့။ ေနာက္သမီးေဖၾကီးအလုပ္က ရုတ္တရက္ေျပာင္းေရႊရတာမို႔ ေမၾကီးတို႔လဲ အခုလို အျမန္စီစဥ္ရတာသမီးရဲ႕။ သမီးကလိမၼာပါတယ္။လိုက္ခဲ့ေနာ္သမီး။ဟိုေရာက္ရင္ေမၾကီး သမီးကို မုန္႔ေတြအမ်ားၾကီး ဝယ္ေကၽြးမယ္ေလ။”
“လိုက္သြားပါေျမးေလရယ္။လူဆိုတာ ေပ်ာ္ရာမွာမေန၊ေတာ္ရာမွာေနရတယ္ကြယ့္။ဒါေတြ သမီးၾကီးလာရင္ သေဘာေပါက္မွာပါ။တစ္ေနရာတစ္ေဒသကိုစြဲစြဲလန္းလန္းမေနရဘူး။ တရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ဆိုသလိုပဲ၊ လူဆိုတာ ကိုယ္တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္းကို ေရေျမအလိုက္ ေရႊ႕ေျပာင္းေနရတယ္ကြယ္။အခုသမီးတို႔ သြားမယ့္ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးဆိုတာ အဘိုးတို႔ အခုေနေနတဲ့ျမိဳ႕လိုမဟုတ္ဘူး။သမီးဘဝေရွ႕ေရးတိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း ေကာင္းစားဖို႔အေရး ေျမးေလးေဖေဖနဲ႕ ေမေမက ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကိုေျပာင္းရတာပါကြယ္။ အဖိုးငယ္ငယ္က စာေတာ္လို႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာေတာ္သင္ရတာကို ဖိုးဖိုးက အေဖအေမ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ မခြဲႏိုင္လိုဆိုျပီး မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး။အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲဒီအခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္ခဲ့တဲ့ ဖိုးဖိုးအတြက္ ဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္။အသက္အရြယ္ရလာေတာ့ သာမာန္အရာရွိေလးအဆင့္ကေန အဖိုးမတက္ေတာ့ဘူးေပါ့။အဲဒီတုန္းကသာ အဖိုးပညာေတာ္သင္သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ အခုဒီအေျခအေနမ်ိဳးထက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ေနရာတေနရာမွာ အဖိုးေရာက္ေနျပီ ေျမးေရ။ ေနာင္တဆိုတာ ေနာင္က်မွတရသလို မျဖစ္ေအာင္ အခုလိုမိုးရြာေနတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေရခံထားေျမးေရ။ဒါမွ ေနာင္တခ်ိန္ ေႏြေခါင္တဲ့အခါ ခံထားတဲ့ေရက အသုံးဝင္လာတာေပါ့။ ေနာက္ျပီးသမီးလဲ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္ရင္ ဖိုးဖိုးတို႔ဆီကို မၾကာမၾကာလာလို႔ရတာပဲ။ေနာက္ သံလွ်င္နဲ႔ ရန္ကုန္ဆိုတာ ဘာေဝးတာမွတ္လို႔ကြယ္။”ဟု ဖိုးဖိုးက သူ႔ရဲ႕ငယ္ဘဝျဖစ္အင္ေတြနဲ႔ ဥပမာေပးျပီး သမီးကို ေမၾကီးတုိ႔ေနာက္လိုက္သြားဖို႔ ေျပာပါတယ္။

တကယ္တမ္းၾကေတာ့လဲ ဖိုးဖိုးတို႔ေနတဲ့သန္လွ်င္ဆိုတာက ရန္ကုန္ႏွင့္ သိပ္မေဝးေပ။ ယခင္တုန္းကဆို သမီးရဲ႕ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို သန္လွ်င္ကိုသြားရင္ သီတာသေဘၤာၾကီးမ်ားစီးကာ သြားလည္ရသည္။သေဘၤာေနာက္ကေန လိုက္ေနၾကတဲ့ ငွက္ေရႊဇင္ေယာ္ေလးမ်ားကို အစာေကၽြးရင္း သူတို႔ေလးေတြ သေဘၤာေတြေပၚက ေကၽြးလိုက္တဲ့ အစာေတြကို ေရထဲမက်မီ လိုက္စားႏိုင္တာကလဲ အံၾသစရာတစ္မ်ိဳးပင္။အခုေတာ့ သန္လွ်င္တံတားၾကီးျပီးသြားေတာ့ သန္လွ်င္သြားခ်င္ရင္ခဏေလး။ ကားေလးစီးျပီးေန႔ျခင္းျပန္ သြားလို႔ရေနပါျပီ။ အရာအားလံုးဟာ တေရႊ႕ေရႊ႕နဲ႔ေျပာင္းလဲသြားၾကပါတယ္။

အရင္ကေရေၾကာင္းခရီးႏွင့္သာ သြားလာရေသာ သန္လွ်င္ျမိဳ႕ေလးကို ကားလမ္းကေန ေနျခင္းျပန္သြားလို႔ရေနသလို သမီးစိတ္ထဲမွာ အျမဲတည္ရွိေနမယ္လုိ႕ထင္ထားေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ငယ္ဘဝေလးေတြဟာ အိပ္မက္တိမ္ေတြ ေရႊရွားသလိုတေျဖးေျဖး သမီးဆီကေန ထြက္ခြာသြားၾကပါျပီ။ဖိုးဖိုးဖြားဖြားေတြ၊ ဦးေလးအေဒၚေတြရဲ႕လက္ေပၚမွာ အလိုလိုက္ခံ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္ဆိုေပမယ့္ အသက္အရြယ္အရ လူ႔ဘဝအေကြ႔အဝိွက္ေတြၾကားမွာ အေတြ႕အၾကံဳတက္ေတြ ေျပာင္းသုံးျပီးေလွာ္ခတ္တတ္ေနပါျပီ။အခုဆိုသမီးဘဝမွာ ပညာဗဟုသုတေတြ အမ်ားၾကီးေပးခဲ့တဲ့ ဖိုးဖိုးလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး။သမီးကို အလိုလိုက္လြန္းတဲ့ ဦးၾကီးေတြလဲမရွိေတာ့ပါဘူး။ေနာက္သမီးရဲ႕ ေရႊေတာင္ၾကီးသဖြယ္ ေမေမကလဲ ျပိဳလဲခဲ့ပါျပီ။ဖိုးဖိုးေျပာသလို “ေပ်ာ္ရာမွာမေန၊ေတာ္ရာမွာေနၾကရ”တဲ့ လူဘဝမွာ ပုံစံခြက္ေတြထဲကေရေတြလို မိမိတ႔ိုတည္ရွိျဖစ္တည္ေနရာ ပုံသ႑ာန္အလိုက္ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္စြာေနဖို႔ ဝန္မေလးေတာ့ပါဘူး။

(မွတ္ခ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕လက္တြဲေဖာ္ၾကင္သူကေလးရဲ႕အေတြးအမွ်င္ေလးကို စာသားမ်ားအသြင္ ယက္လုပ္ထားတာပါ။လာေရာက္အားေပးသူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလွ်က္....။)
ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

အခုတေလာ ႏွင့္ အေခါတလု

ခုတေလာ

ေတြးေနမိတာက
“ပစၥဳပၸန္” တည့္တည့္ကိုေလ။ “အတိတ္” ကိုလဲမေတြးမိဘူး၊ “အနာဂတ္” ကိုလည္းမေငးမိဘူး။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက
လတ္တေလာမွာ ဘယ္ေလာက္လူသားဆန္ဆန္ ေနထိုင္ေနသလဲဆိုတာ

က်န္းမာေရး
ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေနသမွ် ဗုဒၶဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ - “အာေရာဂ်-ပရမာလာဘာ”ပါပဲ။
မူရင္းပါဠိစကားလို႔ ဆရာေရႊလမ္းေငြလမ္းဦးဝင္းၾကည္က ဆိုထားတာပါ။ေလ့လာခ်င္သူေတြအတြက္ “ဒီမွာ”ပါ။

ဖတ္ၿဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြက
အိပ္ရာေဘးထားဖတ္ေနတာေတြက
• ဆရာသိပၸံေမာင္ဝ၏ ဝတၳဳေဆာင္းပါးမ်ား(၁၉၆၆)
ေျမလွန္တူးေဖာ္ထားေသာ စာေရးဆရာၾကီးေတြ အေၾကာင္း-
• ဆရာဇဝန၏ ဇဝန
• ဆရာေသာ္တာေဆြ၏ ကၽြန္ေတာ္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း ၁-၂
(၃-၄က ညီေလးတစ္ေယာက္ကိုရွာခိုင္းထားလို႔ ဆက္မဖတ္ရေသးဘူး။ရွိေသးမရွိေသးေတာ့မသိ)
ေနာက္ျပီး
• ကိုျမင့္မိုးေအာင္၏ “အမဲလိုက္အက”ကဗ်ာစာအုပ္
ဒါေတြကို အားလံုးဖတ္ေတာ့ ျပီးသြားျပီ ေနာက္တေခါက္စီ ျပန္ေႏြးေနတာ။

ေရာက္ေနၿဖစ္တာက
အြန္လိုင္းေပၚမွ စာအုပ္ေတြ၊ဘေလာခ္ေမာင္ႏွမေတြဆီ

ေရးၿဖစ္ေနတာက
ေခါင္းစဥ္မဲ့ ကဗ်ာေတြ

နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက
ကိုငွက္ရဲ႕ “မဆံုးတဲ့သီခ်င္း”၊ ဦးထီးဆိုင္သီခ်င္းကို ကိုငွက္ျပန္ဆိုထားတဲ့ “ေနာက္ဆံုးသီခ်င္း”(ဒီသီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္ရဲ႕ေနာက္ကြယ္က ထပ္တူက်ေနတဲ့ အခ်ိဳးေလးရွိေနလို႔ပါ။ဒီအေၾကာင္းရာဇဝင္ကိုေျပာျပတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ညိမ့္စက္အိမ္နဲ႔ အခ်ိဳးက်ခံစားမႈပါ။)
ေနာက္ ကိုေလးျဖဴရဲ႕ “အဝါေရာင္ကိုက္ခဲမႈ” ႏွင့္ Breaking Benjamin ရဲ႕ “So Cold” သံစဥ္ေတြ ဘယ္လိုအခ်ိဳးေတြက်သလဲဆိုတာ………။

ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက
ငါဖ်င္းရင္ငါဆင္းရဲမယ္၊ ငါပ်င္းရင္ ငါဆင္းရဲမယ္။

ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက
လူသားဆန္ေသာ လူသားတစ္ဦး

စားၿဖစ္ေနတတ္တာက
ထမင္း ႏွင့္ ဟင္း

သနားေနမိတာက
ကိုယ္စိတ္ကို ကိုယ္ (ေပ်ာ္ရာမွာမေန၊ ေတာ္ရာမွာေနရလို႔)

လြမ္းေနမိတာက
အေမ႔ကိုသာထာဝစဥ္

ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
ရင္ဆိုင္ခဲ့ရဖူးေသာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ

ခါးသက္ေနမိတာက
ကိုၾကီးအငဲဆိုတဲ့ ဘဝဟာ ခါး…ခါး……ဘဝဟာခါးသီးတယ္ေဟ့။

တမ္းတေနမိတာက
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ နိဗၺာန္ဘုံ

ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
ေအာင္ျမင္ေနသူေတြအားလံုးႏွင့္ အာဇာနည္သူရဲေကာင္းၾကီးမ်ား

ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက
ေထာင့္က်ဥ္းေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကည့္တတ္ေသးဘူး။

ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
စာမဖတ္ရတဲ့ေနရာေလ

ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ
အေမ့ရဲ ့ေျမမွ
ေရႊတိဂုံကို တ၀ၾကီးဖူးခ်င္တယ္ဗ်ာ

မုန္းတီးေနမိတာက
တစ္ဘဝစာၾကည့္သူမ်ား………..လို႔ ရွိခဲ့ဖူးေပမယ့္လဲ ေမတၱာထားဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္။

ခ်စ္ေနတာက
အတၱာဟိ အတၱေနာနာေထာ=မိမိကိုယ္သာ ကိုးကြယ္ရာ (ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ တရားေတာ္ျမတ္အတိုင္း က်င့္ႏိုင္ရန္ ၾကိဳးစားေနမိပါ၏။)

စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
ကိုယ္ကိုယ္ကလြဲ အျခားမရွိ၊

စြဲလန္းေနမိတာက
ျငိမ္းသက္ေအးခ်မ္းမႈေလးပါ။ (ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြမွာရွိတဲ့ ေအးျငိမ္းမႈသေဘာပါ)

လိုအပ္ေနတာက
လိုတာမွမရရင္၊ ရတာလဲ မလိုျဖစ္မိမွာပဲ။ဘာျဖစ္ျဖစ္ လက္တေလာ တင္းတိမ္ေရာင္ရဲမႈ ရွိေအာင္ေတာ့ ဆင္ျခင္ရမွာေပါ့။

ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု
တိတ္တိတ္ေလးေတြး
ဆိတ္ဆိတ္ေလးေဆြး
ေအးေအးေလးေငးျပီး
ေနပါရေစ။

ထပ္ၿပန္တလဲလဲေျပာေနမိတာက
စာဖတ္ေတြပဲ ခ်င္ေနတာကို တက္တဲ့ညီမေဇာ္ကို ေက်းဇူးပါ။ဒီအေၾကာင္းအရာရဲ႕ ကနဦးေတြးမိသူကိုလဲ ေက်းဇူးပါ။ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္သမွ် လာလာဖတ္ေပးၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေတြ အေပါင္းကိုလဲ ေက်းဇူးပါ။အားေပးကူညီ အၾကံေကာင္းေလးမ်ားေပးေနေသာ လက္တြဲေဖာ္ေလး အားလဲေက်းဇူးပါ။

ဝန္ခံခ်င္တာက
စာေရးသားေနရင္း အမွားတစ္စုံတရာပါသြားပါကလဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ နားလည္လြဲမွားျခင္း အမွားေလးပါ။

အခုတေလာျပံဳးႏိုင္ၾကပါေစ။


ခုတေလာ၏ အေခါတလု

ေတြးေနမိတာက
အေၾကြး

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက
ဘာေတြ ဆင္လို႔ ဘာေတြျခင္ေနတာလဲဆိုတာ

က်န္းမာေရး
ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေနလို႔ မီးလွန္႔သံေခ်ာင္းတီးဖို႔ မီးကင္းတာဝန္က်ေနတာ

ဖတ္ၿဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြက
ကေလးလက္ေရး

ေရာက္ေနၿဖစ္တာက
လက္ေရးလွေလးေၾကာင္းမ်ည္းေပၚေလ

ေရးၿဖစ္ေနတာက
အေၾကြးစာရင္း

နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက
အလႈခံမ႑ပ္က "ေလာ္သ"ံ

ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက
"ဥဳံ လိုတာမရ၊ရတာမလို၊
ေဆာင္ထားရင္ အိတ္ေလးတယ္၊
ေရစိမ္ေသာက္ ရူးေပါက္၊
လြတ္ျပစ္ရင္အေဝးေရာက္တယ္၊
ဂါထာေပးေတးျဖစ္၊
ေတြ႔ကရာေကာက္မစားနဲ႔၊
ေပးထားတာေရးၾကည့္ ေပါက္မည္ဂဏန္း၊
ယုံလြယ္သူသာခ်မ္းသာမယ္၊
ေဇာ္ဂ်ီေလးနဲ႔၊ႏွိပ္ၾကည့္စမ္းပါ........အိုင္နဲ႔တီီ။"

ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက
ငေမ်ာက္ငေျခာက္.........မဆိုဘူး။

စားၿဖစ္ေနတတ္တာက
ၾကက္သားနီခ်က္နဲ႔ ၾကက္ဟင္းခါးသီးေၾကာ္

သနားေနမိတာက
ဘီဂိတ္ (ငါလို Facebookမွာေတာင္ၾကာၾကာမေနရတဲ့ဘဝ၊ အေၾကြးရွင္ေတြလိုက္ေတာင္းလို႔ေနမွာ)၊

လြမ္းေနမိတာက
ေပ်ာက္သြားတဲ့ အေပါင္စာရြက္

ေမ့ျပီးေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
ခါးပတ္ေလ။ ထမင္းစားခါနီး

ခါးသက္ေနမိတာက
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္စားျပီး

တမ္းတေနမိတာက
ငါးပိရည္ တုိ႔စရာ

ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
သိၾကားမင္း(နတ္သမီးေလးေတြ တဘက္ေလးငါးရာ)

ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက
ပိုးဟပ္ေတြအျပည့္နဲ႔ အိမ္သာ(ေရာက္ဖူးသူသိသည္)

ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
ညေနရုံးဆင္းခ်ိန္ ဘတ္စ္ကားေပၚ

ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ
သန္းၾကြယ္သူေဌး ျဖစ္ဖို႔ အလားအလာ

မုန္းတီးေနမိတာက
ဂ်ပိုး

ခ်စ္ေနတာက
သစ္သားမီးျခစ္

စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
ျပင္မရတဲ့ ဆိတ္အရုပ္ပ်က္ကေလး

စြဲလန္းေနမိတာက
ေကာ္ဖီစြဲျပီး အိပ္မရပဲလန္းေနတာ

လိုအပ္ေနတာက
ေရတခြက္ေလာက္၊ အခုတေလာပူလြန္းလို႔

ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု
အေၾကြးရွင္ေတြ အတိတ္ေမ့တဲ့ေန႔

ထပ္ၿပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက
ေငြ.....ေငြ

ဝင္ခံခ်င္တာက
စပါး(spa)မွာ ဝင္ျပီးအႏိွပ္ခံတာ

အားလံုးျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။
ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

သိဟ္ရာသီခရီးသည္

”သိဟ္”ဆိုတဲ့ ရာသီေလးကို အရမ္းကိုသေဘာက် ႏွစ္ခ်ိဳက္မိပါတယ္။ဒီရာသီေလးေရာက္ရင္ မနက္ခင္း မိုးေရေငြ႔ေလးေတြ ေဝေနတဲ့ နံနက္ခင္းေလးေအာက္မွာ ေအးျမတဲ့ ေလေျပေလညင္းေတြကို ရႈရိုက္ရတဲ့ အရသာေလးကို မက္ေမာတြယ္ရွခဲ့ဖူးတယ္။တခါတေလဆို နံနက္ခင္းေလးေတြမွာ မိုးစက္မိုးေပါက္ကေလးေတြကို လက္နဲ႔ခံယူေဆာ့ကစားရင္း အေမ့အိမ္ေလးနားက အင္းယားကန္ေဘာင္ၾကီးေပၚ ထိုင္ေငးေနခဲ့ရတဲ့ ေလာကၾကီးကလည္း တသက္မေမ့ေကာင္း ႏိုင္စရာေတြပါပဲဗ်ာ။

အခုထိေတာင္ အေမ့အိမ္ေလးမွ ခြဲထြက္လာရေပမယ့္ ဒီလေလးေရာက္ရင္ အိမ္ကိုေတာ့ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ကို ေျခဦးလွည့္ခဲ့တယ္။မိုးေတြ သည္းသည္းမဲမဲ ရြာခ်ေနတဲ့ ဝါေခါင္မိုးေလးေတြကို ႏွစ္သက္လ႔ိုေလ။မိုးလရာသီေတြမ်ားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ခ်က္ေၾကြခဲ့တဲ့ ေျမကေလးမွာ အျခားမိုးလေတြထက္ သိဟ္ရာသီ ဝါေခါင္မိုးေလးကို ပိုျပီးသေဘာက်မိတယ္။ ဒီလေလးက အရင္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ သက္ေရာက္မႈေတြေပးတဲ့ လရာသီေလးပါ။

သိဟ္ရာသီေတြရဲ႕ နံနက္ခင္းေလးတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ "သိဟ္ရာသီေအာ္ရီဂ်ီေနးရွင္း"(Leo Origination)ေလ။ေဆာင္းရာသီလို ႏွင္းမက်ေပမယ္လဲ မိုးစက္ေတြေၾကာင့္ ျမဴေတြလိုေဝေနတဲ့ ဒီရာသီရဲ႕ နံနက္ခင္းေလးေတြဟာ ခ်မ္းေအးေနျပီး ေနေရာင္ျခည္အလင္းေရာင္ကေလးက တြက္ေပၚလာရေပမယ့္လဲ သူရဲ႕အေႏြးဓာတ္ကေလးက သိဟ္ရာသီရဲ႕ဝတ္ရုံကို လႊမ္းျခဳံထားတဲ့ နံနက္ခင္းအေအးဒဏ္ကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္စြမ္း မဲ့ေနတယ္ေလ။

သိဟ္ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကိဳက္တယ္။
ရဲရင့္တယ္၊
ျပတ္သားတယ္၊
အားမာန္အျပည့္နဲ႔ ထည္ဝါခမ္းနားတယ္။

ဒီလိုနံနက္ခင္း ေနမင္းၾကီးဆီမွ အလင္းေရာင္ရဲ႕ေအးခ်မ္းမႈေတြ ၾကားထဲမွာ ေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ ကားယားေကာင္ေလးရဲ႕ စတင္ျခင္းဟာ အမည္နာမေလးတစ္ခုနဲ႕ ရွင္သန္လာရတာ အခုဆိုရင္ ႏွစ္ဆယ္ကိုးၾကိမ္ေျမာက္ သိဟ္ရာသီေလးႏွင့္ ခရီးရွည္သြားျခင္းဟာ အေတာ္ကို ေဝးလံလာပါျပီ။ ဘယ္ဆီဘယ္ရာသီေတြထိ ရတုနဲ႔ခ်ီျပီး ခရီးဆက္ရဦးမယ္ဆိုတာကို ဂဂနနမသိရေသးတဲ့ ခရီးသည္တစ္ဦးေပါ့။ပါရမီျဖည့္ဘက္ကေလးနဲ႔ ကံ၏ၾကမၼာေစရာကို မျငင္းဆန္ဝံ့ပဲ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး ႏွင္ေလဦးေပါ့ "သိဟ္ရာသီခရီးသည္"ေရ။

သီဟရာဇာေပမယ့္
ျမင့္ျမတ္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြနဲ႔ရစ္သိုင္း
သံေယာဇဥ္ အျပည့္အလွ်ံနဲ႔
ႏွလံုးသားရႈေထာင့္ တေနရာကေန
ဦးေဆာင္ခ်ီတက္ေနတယ္ေလ။

သိဟ္လရာသီဟာ မီးျပရုပ္ေၾကာင့္ထင္တယ္ ကမၻာၾကီးကို အေတာ္ပင္ ပူေလာင္မႈေတြ အေတာ္ပင္ရွိခဲ့ပါတယ္။၆.၀၈.၁၉၄၅မွာဆိုရင္ ကမၻာၾကီးကတုန္လႈပ္သြားေစတဲ့ ျဖစ္ပ်က္မႈၾကီးျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ေတြဟာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ ဟီရိုရွီးမားကို အႏုျမဴဗံုးကို ၾကဲခဲ့တာေၾကာင့္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာဟာ ေသေၾကခဲ့ရျပီး စစ္ကိုလဲ ရံြမုန္းနာၾကည္းခဲ့ၾကပါတယ္။ဒီလိုပူေလာင္ခဲ့ၾကရေပမယ့္လဲ ျခေသၤ့သတၱိနဲ႔ အားမာန္ေတြလဲ အျပည့္ရွိပါတယ္။ဒီအားမာန္ေတြကလဲ ေလာကၾကီးမွာ တနည္းနည္းနဲ႔ကို အေရာင္ေတြေျပာင္းလဲေစခဲ့ပါတယ္။

ေပးဆပ္ခြင့္လႊတ္ျခင္း
တည္ျငိမ္ေလးနက္ေသာ
ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ေပမယ့္
ေခါင္းမာတတ္တဲ့ အက်င့္ကဆိုးေသး။

ျခေသၤ့႐ုပ္ပံုသ႑ာန္အတိုင္း ေနမင္းစိုးမိုးျပီး စံုရာသီ၊ မီးရာသီ ေတေဇာဓါတ္၊ ေယာက်ၤားရာသီ၊ ထိရရာသီ၊ အျမဴရာသီ၊ တိရိစာၦန္ရာသီ၊ ေျခေလးေခ်ာင္း ရာသီ၊ ၀ိသမရာသီ၊ ပါပၿဂိဳလ္သည္ ဒကၡိဏယဥ္စြန္းတန္းသို႔ က်ေရာက္သျဖင့္ ၿဂိဳလ္သြား ၿဂိဳလ္လာမ်ားနဲ႔ ထူးျခားေသာ ပုပၸနမိတ္မ်ားနဲ႔ ဇာတာခြင္ရွိျပီး ရာသီခြင္သေကၤတ(Zodic sign)အားျဖင့္ ( ♌)ဟု ေဖၚျပၾကသည္။

ေကသရာဇာျခေသၤ့ေတြမို႔ ....
အတိုက္အခိုက္ေတြက ရိုက္ပုတ္လာတယ္။
အေႏွာင့္အယွက္ေတြက အလည္လာတယ္။
အခက္အခဲေတြက ခရီးဦးၾကိဳျပဳတယ္။

ဗမာ့ရိုးရာျပကၡဒိန္အရ ဝါေခါင္လႏွင့္ အလားတူျပီး အေနာက္တိုင္းျပကၡဒိန္အရ ဇူလိုင္လ (၂၃) ရက္မွ ၾသဂုတ္လ (၂၃)ျဖစ္သည္။ပါဠိစကား "သီဟ" ဟူေသာ သိဟ္ (ဟိႏၵဴစကားတြင္ Singha) ျဖစ္ျပီး အေနာက္တိုင္း လက္တင္ဘာသာစကား "Lion"မွ "Leo"ဟုသက္ဆင္းလာၾကသည္။ နကၡတ္ရႈေထာင့္အရ ကရဋ္ရာသီ(Cancer)ရဲ႕အေနာက္ဘက္ႏွင့္ ကန္ရာသီ(Virgo)ရဲ႕အေရွ႕ဘက္မွာ တည္ပါတယ္။

အႏၱရာယ္အသေခ်ၤေတြၾကား
ေၾကးစားတစ္ေယာက္လို
ၾကိဳးဝိုင္းထဲ သတ္ပုတ္ေနဆဲပါ။

ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ သိဟ္ရာသီဖြား ကိုယ္ပြားေလးပါ။သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ခရီးသြားေဖာ္အျဖစ္ ပါရမီျဖည့္ဘက္က သိဟ္ရာသီခရီးသြား လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးခဲ့တာပါ။အခုဆို ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ခရီးေဖာ္ေလးက ႏွစ္ဝါကာလကို ေရာက္ရွိသြားပါျပီ။တစ္ေယာက္ထဲ ေျခာက္ကပ္စြာ ခရီးႏွင္ေနရတဲ့ ကာလေတြထဲက လြတ္ေျမာက္သြားျပီး ခရီးေဖာ္အစံုနဲဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ သိဟ္ရာသီခရီးသြားျခင္းက ျပည္ဝျခင္းအဓိပၸါယ္သို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ "သိဟ္ရာသီရီေဗာလူးရွင္း"(Leo Revolution) ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ဒီလိုအေၾကာင္းတရားေတြ
ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ "သိဟ္ရာသီဖြား"ေပါ့
သူဟာေလ အားမာန္ေတြ အျပည့္နဲ႔
ခရီးေတြ ႏွင္ေနဆဲပါေလ။

ဒီရာသီေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္ကို ေႏြးေထြးမႈ အျပည့္အဝန႔ဲေစာင့္ၾကိဳေနဆဲပါ။
ဆက္လက္ခရီးဆက္ဖို႔ကိုေပါ့။ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ ဘေလာခ္ေရးသူေတြထဲမွ သိဟ္ရာသီရဲ႕ေနာက္ထပ္ခရီးသည္ ညီေလးတစ္ေယာက္ ေမြးေန႔ေလးပါ။ သူ႔ေမြးေန႔ေလးအတြက္ ဒီပိုစ့္မွာေရးထားတဲ့ကဗ်ာေလးက သူ႔အတြက္ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ပါ။ဒီကဗ်ာနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္သိျပီးေသာ၊ မသိေသးေသာ၊ ေနာင္သိလာေတာ့မည့္ သိဟ္ရာသီဖြားသူေတြ အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ "သိဟ္ရာသီ ခရီးသြား"ေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ေနာက္ျပီးကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရက္တူလတူေသာ အဆိုေတာ္ မက္ေဒါနားရဲ႕ ေအးခဲမႈ (Frozen)ကိုနားေထာင္ရင္းနဲ႔ သိဟ္ရာသီထရိုင္မန္ရွင္းေလး (Leo Trimension)ရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းေလးရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္မႈ နိဂုံးေလးကေတာ့................................။

သိဟ္ရာသီေအာ္တီေမးရွင္း(Leo Ultimation)

သူ႔ေမွာ္အတတ္န႔ဲ ဖန္ဆင္းျပခဲ့တဲ့ သူရဲ႕စာေလးေတြ၊ကဗ်ာေလးေတြကိုဖတ္ျပီး သူကို ေလးစားအားက်ေနခဲ့တာ။ေနာက္ျပီး "သိဟ္ရာသီ ၀တ္႐ံု" ကဗ်ာကို အသက္သြင္းသြားသူကေတာ့ အကို"တာရာမင္းေဝ"ပါ။ ၾသဂတ္စ္မိုးစက္ေလးေတြနဲ႔အတူ အကိုေကာင္းကင္ေပၚမွာ အားလူးသြားစားေနတာ "ႏွစ္"ႏွစ္ျပည့္ကို သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကသူအားလံုးက တခမ္းတနား ကဗ်ာေတြဖြဲ႔ စာေတြသီျပီးေရးသား ဂုဏ္ျပဳခဲ့တာကို "ဒီေနရာေလးမွာ" ေတ႔ြရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားေတြလို အဖြဲ႔အႏြဲ႔ မေကာင္းေတာ့ ႏႈတ္တရာစာတလံုးဆိုသကဲ့သို႔ ဒီလိုစာတိုေလးနဲ႔ပဲ အကိုကို သတိတရ လြမ္းလိုက္ရပါတယ္။အကိုရဲ႕ကဗ်ာေလးကို ျမတ္ႏိုးစြာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဘေလာ့ခ္နံရံေပၚ အပ္ခြင့္ျပဳပါ အကို။

“သိဟ္ရာသီ ၀တ္႐ုံ”

အငံုအဖူးေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့
အပြင့္ဆက္ျဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့
ဒါေပမယ့္
အဲဒီေန႕ကို ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕သစ္ပင္ကေလးေတြ
ျပန္ေရာက္မလာၾကေတာ့ဘူး။

မ်က္ႏွာေပၚ ဖိနပ္မခြၽတ္ဘဲ တက္လာတဲ့အၿပံဳးကို
'မုန္းတယ္'
သုည၀င္စားသလုိလိုနဲ႕ ကိုယ္ကပဲ ေကြ႕လ်ား၀ိုင္းစက္
ၿပီးဆံုးသည္ထိတိုင္ေအာင္ အိမ္ထရံမွီၿပီး
ရွက္ရတယ္။

ခုေတာ့လည္း မဆင္မျခင္ လိမၼာလိုက္ပါၿပီ
ဂီတေတြကို ပိုပိုလိုလို တီးမွဳတ္ယူမသြားေတာ့ဘူး
မုေယာအပြင့္ကေလးကိုလည္း ေျမျပင္ဆီ
ျပန္ပစ္ေပးလိုက္ၿပီ။

၁၈း၀၀ နာရီ ရထားဟာ
လွလွပပႀကီး တံခါးဖြင့္၀င္ေရာက္လာပါရဲ႕
ဒါေပမယ့္
အဲဒီအိမ္ကေလးမွာ ဘူတာက ေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီးတာ
ၾကာၿပီ။ ။


ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။


Psး ကၽြန္ေတာ္ လက္တေလာသိေသာ သိဟ္ရာသီေမြးလရွင္မ်ား-"မႏွင္းနဲ႔မာယာ",''အမေက","ညီမေမဇင္","ညီမေႏြးေနျခည္","သူငယ္ခ်င္းသီဟသစ္","ညီေလးဧရာဝတီသား"

Watercolour

ဝါတာကာလာမ်ား

အသက္ရွင္မႈအတြက္
ဘဝဆိုတာ............
အႏွစ္သာရတစ္ခုလား။
ရွင္သန္ျခင္းတစ္ခုလား။
အာဟာရတစ္ခုလား။
ဖန္ဆင္းျခင္းတစ္ခုလား။

ေျမၾကီးေပၚရပ္တည္ဖို႔အတြက္ေတာ့
အရွိေတြထဲက အသိ
တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။
သမားရုိးက် ကမၻာၾကီးဆိုရင္ေကာ....?
ေရာင္စံုပန္းခ်ီကားခ်ပ္တစ္ခုေပါ႔။

ေခါက္ရိုးက်ိဳးအခ်စ္ကို
ရိပ္သိမ္းျပီးခါစမွာ
တစ္စံုတစ္ေယာက္က
အပ္ႏွင္းလာတာခံရရင္ေကာ......?
ပိရိမစ္ေတြထဲက သက္ရွိမာမီမ်ားလိုေပါ့။

ေကာင္းကင္ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြ
မဟာပထဝီၾကီးအတြက္ အာဟာရျဖစ္မယ္ဆို
မႏုႆလူသားေတြ ရွင္သန္ဖို႔
ဂႏၱဝင္ေျမာက္အခ်စ္ရဲ႕ ရသေကာ....?
သာတူညီမွ်တဲ့ အရိပ္အာဝါသျဖစ္မွာေပါ့။

ဗလာနတၳိနဲ႔ ဘာကိုမွ
မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္ေကာ?

တိတ္တိတ္ေလးေတြး
ဆိတ္ဆိတ္ေလးေဆြး
ေအးေအးေလးေငးျပီး
အေမွာင္ကြယ္ရာေခ်ာင္တေခ်ာင္မွာ
တိုးတိုးေလးနဲ႔ ငုပ္လွ်ိဳးေျပာက္ကြယ္သြားေတာ့မယ္။

ခ်မ္းဧအိမ္

ေမာင္ေရခ်မ္း၏ အေတြးပံုရိပ္

"ေဘာ္ ဘူ....... ေဘာ္ဘူ"
"ရထားလာေနျပီေဟ့"

ရန္ကုန္ဘူတာၾကီး ရထားစၾကၤန္မွာ တေနကုန္ အလုပ္ပင္ပန္း၍ ေျခကုန္လက္ပန္းက်စြာ ထိုင္ေနရင္း မိမိ၏ ဘဝအေျခအေနကို ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးျဖစ္ေနေသာ ေမာင္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားေသာ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုးေစ်းသည္မ်ား၏ အသံကိုၾကားရင္း ရထားလာေနျပီဟူေသာ အသိစိတ္ကေလးျဖင့္ ထိုင္ေနရာမွ ေလးလံစြာထလိုက္သည္။ ဘူတာၾကီးမွာလဲ ရုံးဆင္းခ်ိန္ညေနေစာင္းျဖစ္သျဖင့္ အိမ္ျပန္ရန္ ရထားေစာင့္ေနၾကသူမ်ားျဖင့္ ရႈပ္ေထြးျပည့္ႏွက္ေနေလသည္။

"အဲ အခုမွ သတိရတယ္။ရထားလက္မွတ္မဝယ္ရေသးပါလား။"
"အေၾကြရွာဦးမွပဲ"
ေရာက္စက ရထားမလာေသးသျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ရေသးေသာေၾကာင့္ ရထားလက္မွတ္ မဝယ္မိတာ အခုေတာ့ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ရထားလက္မွတ္ဝယ္ရန္ ဗ်ာမ်ားေနေလသည္။ အေၾကြရွိလိုရွိျငား အကၤ် ီအိတ္ကပ္ထဲေရာ လက္ဆြဲအိတ္ထဲမွာေရာ အကုန္ေလွ်ာက္ရွာေနရျပီ။ နဂိုကမွ အေၾကြ ၾကိဳတင္မေဆာင္ထားေသာေၾကာင့္ ယခုလို အေရးအေၾကာင္း ေပၚလာေတာ့ အေၾကြကလဲ အေတာ္ႏွင့္ရွာမရ။ကံေကာင္းေထာက္မ၍ လက္ဆြဲအိတ္ရဲ႕ေဘးအိတ္ထဲမွ အေၾကြ ၅၀တန္တစ္ရြက္ ရလို္က္လ္ို႔ ေတာ္ေသးသည္။ဒီလို ညေနရုံးဆင္းခ်ိန္တြင္ လက္မွတ္သြားဝယ္လွ်င္ အေၾကြမေပးပါက အေတာ္ႏွင့္ အေၾကြျပန္မရတတ္ဘူးလို႔ ရထားစီးဖူးေနၾကေသာ အသိတစ္ေယာက္က ေျပာျပထား၍ ေရခ်မ္းမွာ အခုလို ေငြအေၾကြကို အသည္းအသန္ ရွာေနရျခင္းျဖစ္သည္။အရင္က ရုံးဆင္းရင္ လိုင္းကားကိုပဲ မရမက တိုးၾကိတ္ျပီးစီးေနၾကေသာ ေရခ်မး္မွာ အခုေတာ့ အိမ္ရွင္သက္ထားရဲ႕ အၾကံေပးစကားေၾကာင့္ ဒီကေန႔ ရုံူးအဆင္းတြင္ ရထားစီးျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

လက္မွတ္ကလဲ အရင္ေစာမဝယ္ထားျခင္းေၾကာင့္ ရထားမထြက္ခင္းမွီရန္ ကသုတ္ကရုတ္ အေျပးအလႊား သြားဝယ္ရျပန္သည္။ေရခ်မ္းလဲ ရုံးဆင္းခ်ိန္ျဖစ္၍ ရန္ကုန္ တိုးေၾကာင္ကေလး ရထားေပၚသို႔ လူအမ်ားႏွင့္ တိုးေဝွ႔တက္ရင္း ရထားေပၚ မည္သိုမည္ပံု ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားသည္။
"ရထားစီးရင္ ေလေကာင္းေလသန္႔လဲရ။ကားလိုလဲမဟုတ္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိလဲစီးရတယ္။ဒီတခါ ရထားေျပာင္းစီးၾကည့္ပါလား"
ဟုဆိုေသာ ဇနီးေအးျမရဲ႕ စကားသံကို ၾကားေယာင္ရင္း -
"အခုလိုအေျခေနဆိုရင္ ရထားစီးရတာလဲ ကားလိုပါပဲ။ဘာမွမထူးဘူး။အတူတူပဲ။ ဒီေအးျမ သူဘယ္အခ်ိန္းစီးခဲ့တဲ့ ရထားကိုေျပာတာလဲမသိဘူး။"
ဟု တစ္ကိုယ္ထဲ တိုးတိုးေလးေရရြတ္ရင္း အိမ္မွဇနီးသည္ ေအးျမကို အျပစ္တင္လိုက္မိသည္။

ရထားေပၚမွာလဲ ကိုယ္ထက္ ရထားစီးဝါရင့္ေနတဲ့ ပတ္စီးၾကသူ အျပည့္နဲမို႔ ထိုင္ခုံေနရာရရန္လဲ မလြယ္ေပ။ေရခ်မ္းလဲ ကိုယ္ရဲ႕လက္စြဲအိတ္ကေလးကို ရင္ဘတ္ထဲ ပိုက္ရင္း ရထားနံရံကိုကပ္မွီရင္း မတ္တပ္ရပ္ လိုက္ပါလာရသည္။ ေရခ်မ္းမွာ ရုံးကလဲ ဒီကေန႕ လခ်ဳပ္စာရင္းေတြ မျပီးျပီးေအာင္ လုပ္ခဲ႔ရတာမို႔ လူမွာလဲ အေတာ္ပင္္ပန္းေနေသာေၾကာင့္ ခဏခဏ မ်က္စိေလးမိုက္ခနဲ ေမွးသြားရတယ္။အိပ္လိုေတာ့မျဖစ္ ဒီလိုရထားစီး၊ကားစီးေနခ်ိန္ဆိုရင္ အရာရာသတိနဲ႔ စီးမွ။ မဟုတ္လိုကေတာ့ ကိုေရႊခါးေတြက နဲနဲေလးအခြင့္မရနဲ႕ ပါလာသမွ် ေျပာင္ေအာင္သမေရာ။ ေရခ်မ္းလဲ ၾကံဳဘူးေတာ့မွ သတိရွိသြားတာ။

ေရခ်မ္းလဲ ကိုယ့္အေတြးန႔ဲကိုယ္ေတြးရင္း ဇိမ္ေလးနဲ႔ ရထားစီးလာရင္း ပုဇြန္ေတာင္အေက်ာ္ မလႊကုန္းဘူတာအေရာက္ -
"လက္မွတ္ေလးေတြ ျပပါခင္ဗ်ာ။လက္မွတ္ေလးေတြ"
ဟူေသာရထားလက္မွတ္စစ္ရဲ႕ အသံကိုၾကားလိုက္ရင္း ဝယ္ထားတဲ့ လက္မွတ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကိုင္ထားလိုက္သည္။ခဏၾကာေတာ့-
"ဟာခင္ဗ်ား လက္မွတ္မျပႏိုင္ရင္ ဒဏ္ေငြေဆာင္ရမယ္။ဒါပဲ "
"မဟုတ္ပါဘူးဆရာရယ္။ကၽြန္ေတာ္လက္မွတ္ဝယ္စီးမလို႔ပါ။အိမ္က မက်န္းမာေနတဲ့ အေမအတြက္ ေဆးလာဝယ္ရင္း ျမိဳ႕ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ပိုက္ဆံအိတ္ ခါးပိုက္ႏႈိက္ခံရလို႔ပါ ဆရာရယ္။လက္မွတ္ဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံကလဲမရွိေတာ့ သူမ်ားေတြဆီအကူအညီေတာင္းတာကလဲမရ၊ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမအိုၾကီးကလဲ ကၽြန္ေတာ္ျပန္မလာရင္ ေမ်ာ္ေနမွာပဲလ႔ိုေတြးရင္း စဥ္းစားမရတာနဲ႔ ထြက္ခါနီး ရထားေပၚ တက္လိုက္လာရတာပါ ဆရာရယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ေနာင္ဒီလိုမျဖစ္ေစရပါဘူး။"
"မင္းတို႔က ဒီလိုေျပာတိုင္းရမလားကြ။ငါတို႔မွာလဲ တာဝန္ဆိုတာရွိတယ္ကြ။ မရဘူးကြာ။ ဒါအလုပ္လုပ္ေနတာကြ။မင္းမေပးႏိုင္ရင္ ငါနဲ႔ရုံးလိုက္ခဲ့။"
လူအမ်ားကေတာ့ ဒီလူႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပံုကို ၾကည္႔ရင္းသနားစရာအမူအရာႏွင့္ ေတာင္းပန္ေနေသာ ေကာင္ကေလးအေပၚ ဂရုဏာသက္ေသာအၾကည့္မ်ားျဖင့္ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ လက္မွတ္စစ္ႏွင့္ လူငယ္ေလးတို႔ရဲ အၾကိတ္အနယ္ေျပာေနသံမ်ားကိုၾကားရင္း ဘာျဖစ္ေနတာပါလိမ္႔ဟု လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာင္းပန္ေနေသာေကာင္ေလးမွာ ေရခ်မ္းႏွင့္ တစ္ရပ္ကြပ္ထဲေနေသာ ေကာင္ေလးျဖစ္ေနသည္။ေရခ်မ္း ထိုေကာင္ေလးကိုေတာ့ မရင္းႏီွးေပမယ့္ သူ႔အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိေနသည္။ရပ္ကြက္ထဲ အလုပ္ကိုမယ္မယ္ရရမလုပ္၊ လစ္ရင္လစ္သလို သူမ်ားပစၥည္းမ်ားကိုလည္း အေခ်ာင္ယူတတ္ေသးသည္။ အက်င့္ကလဲမေကာင္းဟု ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ သူမေကာင္းေၾကာင္း ေျပာသူမ်ားၾကသည္။ သူမွာေတာ့ သနားစရာေကာင္းေသာ မက်န္းမာသည့္ အေမအိုၾကီးကေတာ့ တကယ္ရွိသည္။ အခုေလာေလာဆည္ သူလိမ္ေနသလား၊ဘာလားဆိုတာ အပထား ဒီေကာင္ေလးႏွင့္ ရထားစစ္သူတို႔၏ လက္တေလာ အခ်င္းမ်ားျခင္းကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းေပးရမလဲဆိုတာ ေရခ်မ္းစဥ္းစားေနမိသည္။ေကာင္ေလးကို ၾကည့္ေတာ့လဲ တကယ့္ကို ပိုက္ဆံအိတ္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ခံရသည္ပံုမ်ိဳး ေတာင္းပန္ေနတာ။ခက္တာက ဒီေလာကၾကီးမွာကလဲ ရုပ္ရည္သနားကမားႏွင့္ လိမ္ညာေနၾကသူမ်ားကလည္း တပုံၾကီးပင္။လက္မွတ္စစ္ၾကီးကလဲ သူတာဝန္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေက်ပြန္ခ်င္ေနသည္ပံု။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ မိမိေရွ႕ဒုကၡေရာက္ေနလွ်င္ လက္ပိုက္ၾကည့္မေနႏိုင္ေသာ ေရခ်မ္း၏ပင္ကိုစိတ္ရင္းေၾကာင့္
"'ဒီမွာခင္ဗ်ား။ဒီလိုလုပ္လိုမရဘူးလားဆရာရယ္။ဒီညီေလးရဲ႕က်သင့္တဲ့ဒဏ္ေၾကးေငြကို ကၽြန္ေတာ္ေပးပါ့မယ္။အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေဆာင္ရြက္ေပးပါဆရာရယ္။"
"ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ရပါတယ္ဗ်ာ။ဒီမယ္ေကာင္ေလး ေနာင္တခါဆိုရင္ ဒီလိုမျဖစ္ေစနဲ႔။ဒီက ဆရာၾကီးက ကူညီလို႔ေပါ့ကြာ။မဟုတ္ရင္ မင္းေတာ့ တရားဥပေဒနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွာပဲ။"
လူငယ္ကေလးကလဲ ေရခ်မ္းကို ကယ္တင္ရွင္တစ္ေယာက္အလား ေက်းဇူးတင္ေသာအၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။ေရခ်မ္းကလဲ ရပါတယ္ဆိုေသာ အၾကည့္ျဖင့္ ေကာင္ေလးအား ႏွစ္သိမ့္ရင္း မူလေနရာကို ျပန္သြားရပ္ရင္း ရထားျပတင္းေပါက္ဆီမွ တိုးဝင္လာေသာ ေလမ်ားကိုရႈရင္း ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေရာက္တတ္ရာရာ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနေတာ့သည္။

ေၾသာ္...ေလာကမွာ တာဝန္သိသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ လူတိုင္းမွာ တာဝန္ရွိပါလား။ဒီလူငယ္ေလး တာဝန္သိစြာ လက္မွတ္ဝယ္ခဲ့ရင္ ထိုသို႔ေသာအေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္လာမည္မဟုတ္။လူအမ်ားကလည္း မိမိတို႔ေနစဥ္သြားလာေနေသာ ရထားကို လက္မွတ္ဝယ္စီးေနရုံသာမက သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း စီးပါကလည္း တာဝန္သိသည့္ ျပည္သူျပည္သားမ်ား ျဖစ္ၾကမည္မွာအမွန္ပင္။ရထားေပၚမွ ခရီးသည္မ်ားကို လိုက္ေတာင္းေနၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း တာဝန္မဲ့ မိဘေတြရဲ႕ဝမ္းမွာ လူျဖစ္လာေသာ သူတိုေလးေတြရဲ႕ ဘဝ၊အနာဂတ္ေတြဟာလည္း ၾကမ္းတမ္းလွပါလား။ေမြးရုံသာေမြးတတ္ၾကျပီး ေကၽြးခ်ိန္အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ သားသမီးမ်ားကို မိဘတိ႔ု၏ တာဝန္အရ စာသင္ေပးရမည့္ အရြယ္ေလးေတြကို စာမသင္ခိုင္းပဲ ေတာင္းရမ္းခိုင္းစားေနၾကေတာ့ ဒီကေလးေတြ၏အသိမွာ လြယ္လြယ္ကူကူ ေတာင္းစားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြပဲ တသက္လံုးရွိသြားေတာ့မွာေလ။အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ေတာင္းမရရင္ ခါးပိုက္ႏိႈက္မယ္၊ ႏိႈက္မရရင္ ခိုးမယ္၊ ဒီထက္သာရင္ ဓားျပတိုက္မယ္။သူတိုေလးေတြရဲ ဘဝမွာ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စားအက်င့္ေလးေတြ တတ္သြားေရာ။ဒီလိုေတြ ျဖစ္မလာဖို႔ဆိုတာ သူတို႔ေတြကိုေမြးၾကတဲ့ သူတို႔မိဘေတြရဲဲ႕ တာဝန္ပဲေလ။

တခိ်ဳ႕မိဘေတြၾကေတာ့လဲ သားသမီးေတြကို အသက္ေပး၍ ခ်စ္ၾကသလို၊ တာဝန္သိတတ္ေသာ မိဘေတြကလဲ အမ်ားၾကီးပါ။မိဘေတြက တာဝန္ေက်ၾကေသာ္လည္း သားသမီးမ်ားကလည္း အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အိမ္ေထာင္ရက္သားေတြၾက၊ တစ္အိုးတစ္အိမ္ထူေထာင္ၾက မိမိတို႔အေပၚ တာဝန္ေက်ခဲ့ေသာကိုယ္ရဲ႕ မိဘေတြကိုေမ့ျပီး သားသမီးတာဝန္ မေက်ပြန္ၾကသူကလည္းအမ်ားေပ။
မိဘေတြက သားသမီးေတြအေပၚ အေမွ်ာ္လင့္ဆံုးက မိမိတို႔သားသမီးမ်ား၏ သိတတ္မႈပါ။ သားသမီးေတြကလည္း သူတို႔မိဘေတြဆီက အေမွ်ာ္လင့္ဆံုးက မိဘေမတၱာႏွင့္ တာဝန္သိမႈပါပဲ။အေပးအယူဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ ရွိၾကေပသည္။မိဘေတြဆီမွ ေကာင္းစြာထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္မႈ မရွိခဲ့ပဲ သားသမီးေတြဆီမွ ေကာင္းေသာသိတတ္နားလည္မႈ မေမွ်ာ္လင့္သင့္ေပ။အပင္တစ္ပင္ကို ေကာင္းမြန္စြာ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ ဓာတ္ေျမၾသဇာမေကၽြးပဲ ထိုအပင္မွ အသီးေကာင္းစားခ်င္၍မရေပ။ထို႔အတူပဲ ညီအကိုေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ လင္ႏွင့္မယား အားလံုးတို႔မွာလဲ သူအပိုင္းႏွင့္သူ တာဝန္ကိုယ္စီရွိၾကသည္။တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦးအျပန္အလွန္ေမတၱာထားမွ ၾကည့္မွန္ကဲ့သိ႔ုပင္ အသြားအျပန္ေမတၱာရွိေပမည္။

ပထမအရြယ္တြင္ေကာင္းစြာ ပညာမရွာခဲ့ပါက ဒုတိယအရြယ္တြင္ မည္သို႔ ဥစၥာရွာႏိုင္အံ့။ ဒုတိယအရြယ္တြင္ ေကာင္းစြာ ဥစၥာမရွာခဲ့ပါက တတိယအရြယ္တြင္ မည္သို႔ ကုသိုလ္ရွာႏိုင္အံ့။

ဟူ၍ ေလာကနီတိတြင္ ဆိုထားေပသည္။အရြယ္သံုးပါးစလံုး ထမ္းေဆာင္ရမည့္ လူသားတို႔၏ တာဝန္ျဖစ္ပါသည္။ေရခ်မ္းလဲ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ အလုပ္တာဝန္မ်ားထမ္းေဆာင္ရင္း ဒုတိယအရြယ္ရဲ႕ တာဝန္ေတြကို ေၾကပြန္စြာထမ္းေဆာင္ရမည္ဟု အျပံဳးမ်ားျဖင့္ေတြးကာ စဥ္းစားေနသည္။

မီးအလင္းေရာင္မ်ားလဲ အနည္းငယ္ျမင္ေနရျပီး ရထားအရွိန္လဲတေျဖးေျဖးေလ်ာ့လာသည္ကို သတိျပဳမိရင္း ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္လဲ မိမိ၏အေတြးကမၻာေလးကေန ထြက္ခြာလိုက္သည္။ ရထားေပၚမွာလဲ ထြက္လာခါစကကဲ့သို လူေတြမမ်ားေတာ့ေပ။ေရခ်မ္းလဲ အျပင္က ိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒဂုံေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံုကို ေရာက္ေနျပီ တိုးေၾကာင္ေလးဘူတာလဲ ေရာက္ခါနီးေနျပီး လက္တြင္ဆြဲထားေသာအိတ္ထဲ အိမ္အတြက္ဝယ္လာေသာ သားၾကီးအတြက္ ဗလာစာအုပ္ႏွင့္ ခဲတံ၊ အငယ္ေလးအတြက္ ဘီစကြတ္ထုပ္၊ ဇနီးေအးျမအတြက္ ေကာ္ဖီမႈန္႔ စတဲ့ ေအးျမမေန႔ကမွာထားေသာ ပစၥည္းမ်ား စံုလင္မလင္ၾကည့္ရင္း တိုးေၾကာင္ေလးဘူတာတြင္ ေရခ်မ္းစီးလာေသာရထားၾကီးသည္ မိမိ၏တာဝန္ျပီးဆံုးသြားသျဖင့္ ရပ္နားလိုက္ေပသည္။ ေရခ်မ္းလည္း ရထားေပၚကဆင္းလာျပီး အိမ္ျဖင့္ဘူတာက အေတာ္ေလးလွမ္းေသးသျဖင့္ ဆိုက္ကားစီးရန္ ဆိုက္ကားဂိတ္သို႔ ခပ္သြက္သြက္ကေလးဦးတည္လိုက္သည္။
"လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္လမ္းပို႔ေပးပါဗ်ာ"ဟု ဆိုက္ကားဆရာကို ေျပာျပီး တေန႔တာအိမ္အလုပ္မ်ားကို သိမ္းၾကဳံးလုပ္ရင္း သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ ညစာအတူတကြစားရန္ ေရခ်မ္းကို ေမွ်ာ္ေနၾကေသာ ေအးျမႏွင့္ ကေလးေတြကိုေတြးရင္း ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ တေန႔တာအေမာမ်ားေပ်ာက္ကာ ျပဳံးေနမိေတာ့သည္။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။