ေျပာင္းဖို့က်န္ေသးတယ္

ငါစီးခ်င္းထိုးခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ နန္းေတာ္

႐ူပႏၱရဏႏွင့္အျခားေသာဝတၳဳတိုမ်ား

အခန္းဆက္ အိပ္မက္ရွည္.....

အိပ္မက္ဆိုတာ.....
တကယ္ေတာ့
မသိစိတ္က......
ဌားဖတ္တဲ့ ရုပ္ျပစာအုပ္လိုပါပဲ။

ညက ဌားဖတ္ျပီး
မနက္က်ေတာ့.....
ဆိုင္ကို ျပန္ပို့လိုက္ရတယ္။

မသိစိတ္က အဲ့ဒီစာအုပ္
ေကာင္းတယ္ေျပာေတာ့...
သိစိတ္က ဖတ္ခ်င္လာတယ္။

ဒါေပမယ့္...
... စာအုပ္ဆိုင္
ဘယ္မွာမွန္းမသိေတာ့.....????
ခက္လွတယ္ေလ။

ဖတ္ခ်င္လြန္းလို့
လိုက္ရွာဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း
ေသာက္ေလ ေသာက္ေလ...
ငတ္မေျပတဲ့
အခန္းဆက္ ဇာတ္လမ္းရွည္လိုပဲ...။

မသိစိတ္က စိတ္ေကာက္ျပီး
သိစိတ္နဲ့ ေခ်ာ့ခိုင္းတာေတာ့
ခက္လြန္းလွတယ္..... ခ်စ္သူရယ္။

ေလးလႊာ

ေလွကားေတြသည္ အေတာ္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းေသာ အရာေတြမွန္း သူသိလိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ ေလွကား၏ ဒုတိယထစ္ကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သစ္သားေလွကား အိုအိုႀကီးက မူရင္း အေရာင္အေသြး ဘာမွမ႐ွိေတာ့။ ႏွစ္အဆက္ဆက္ ( ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆိုလွ်င္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မည္ ) တင္႐ွိခဲ့ေသာ အမႈိက္သ႐ိုက္ေခ်းေညွာ္မ်ားျဖင့္ ေလွကားထစ္မ်ားက ညစ္ေထးေနသည္။ သည္ေလွကားထစ္ေတြ အေပၚ ျဖတ္သန္းခဲ့တာ အခုေလာက္ဆို လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ႐ွိေနမလဲမသိ။ သူကေကာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ပါလိမ့္။ သူမသိေသာ္လည္း ေလွကားထစ္ကေလးေတြ ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိပါ လိမ့္မည္။ ပထမဆံုး သူတို႔အေပၚ နင္းျဖတ္သြားခဲ့သူမွ ယခုေနာက္ဆံုး နင္းျဖတ္ေနသူ သူ အထိ လူေတြရဲ႕ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိေနပါလိမ့္မည္။ သူေတြးေနရင္းႏွင့္ ေလွကားတဆစ္ခ်ိဳးသို႔ ေရာက္လာသည္။ သည္တိုက္ႀကီး ဘယ္တုန္းက ေဆာက္ခဲ့ပါလိမ့္။ ကိုလိုနီေခတ္ကတည္းကဟု သူထင္သည္။ အႏၱရာယ္႐ွိေသာ အေဆာက္အဦးပင္ ျဖစ္လုနီးၿပီလား မသိ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သည္ေလွကားေတြ အေပၚေတာ့ ေန႔စဥ္ လူေတြ ဆင္းေနတက္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ ေလွကားတေလွ်ာက္ ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာ ေအာက္သိုးသိုး ဘယ္လိုေခၚရမွန္းမသိသည့္ အနံ႔တစ္မ်ိဳးကို သူ ရွဴရင္း ေနာက္ေလွကား တစ္ဆစ္ဆီ တက္လာမိျပန္သည္။ ေလွကားထိပ္ဘက္ တိုက္မ်က္ႏွာစာနံရံတြင္ ေဖာက္ထားေသာ ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုက္ကို သူလွမ္းျမင္ေနရသည္။ တိုက္နံရံတြင္ တြယ္ကပ္ေနေသာ ဘာအပင္အမ်ိဳးအစားေတြမွန္း သူတစ္သက္လံုး မသိခဲ့သည့္ အပင္စိမ္းစိမ္းစိုစို ကေလးေတြကိုပင္ သူျမင္ေနရသည္။ သူ ဘာေၾကာင့္ ထိုအပင္ကေလးေတြ၏ အမ်ိဳးအမည္ကို မသိခဲ့ရပါလိမ့္။ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ျမင္ေနခဲ့ရသည့္ အပင္ကေလးေတြ၏ အမည္နာမေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သိဖို႔ မေကာင္းေပဘူးလား။ သူ စဥ္းစားေနရင္းႏွင့္ ေလွကားထစ္မ်ား အဆံုးသို႔ ေရာက္႐ွိလာသည္။ သည္ေနရာက တိုက္၏ ပထမထပ္ျဖစ္သည္။

သူ႔ ဘယ္ဘက္႐ွိအခန္းကေတာ့ လူေနခန္းပဲ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ သစ္သားတံခါး ညိဳညိဳညစ္ညစ္ ႀကီးက မလႈပ္မေခ်ာက္။ ညာဘက္ကေတာ့ ဟိုးလြန္ေလၿပီးေသာ ႏွစ္မ်ားစြာကတည္းက ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့ဟန္ ႐ွိသည့္ ဓာတ္ပံုဆိုင္တစ္ဆိုင္ ျဖစ္သည္။ သူ အထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခ်းေညွာ္ေတြ စြန္းထင္းေန ေသာ ဖန္ျပားခင္းထားသည့္ စားပြဲတစ္လံုး ေနာက္တြင္ လူဝႀကီးတစ္ဦးထိုင္၍ သတင္းစာဖတ္ေနသည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ေသာက္ၿပီးတာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္ဟန္ ႐ွိသည့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ သံုးေလးခြက္ကို သူေတြ႔ရသည္။ ေနာက္ ေဘာလံုးဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ဖိထားေသာ စိမ္းျပာျပာ စကၠဴဖိသည့္ ဖန္လံုးႀကီး တစ္လံုး။ သူငယ္ငယ္က သည္လို ဖန္လံုးမ်ိဳးႀကီးေတြကို အလြန္သေဘာက်သည္။ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္လံုးႀကီးတစ္လံုးလို သူ ထင္ခဲ့တာကိုလဲ သူသြားသတိရမိျပန္သည္။ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဝတၳဳမ်ားထဲမွအတိုင္း ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုလူဝႀကီးသည္ ဂ်ဴးအဖိုးႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ တ႐ုတ္အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အခ်က္အျပဳတ္ ကြ်မ္းက်င္ေကာင္းလဲ ကြ်မ္းက်င္ႏိုင္သည္။ ဒႆနဆန္ဆန္ စကားတစ္ခြန္းတေလေလာက္ႏွင့္ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ေကာင္းလဲ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ လူဝႀကီးက လူဝႀကီးပဲ ျဖစ္ေနၿပီး သတင္းစာကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ဖတ္ေနတာကို သူေတြ႔ရသည္။ ဓာတ္ပံုဆိုင္ထဲမွ အရာအားလံုးကေတာ့ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု သဟဇာတ ျဖစ္ေနသည္။ အားလံုး ေဟာင္းေဟာင္းႏြမ္းႏြမ္း ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔။ မေလွ်ာ္တာ ၾကာၿပီ ျဖစ္ဟန္႐ွိသည့္ ခန္းဆီးႀကီးႏွစ္စက မူရင္းဘာအေရာင္မွန္းပင္ ခြဲရန္မလြယ္ေတာ့။ အျဖဴလား အဝါလား တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ နံရံတြင္ေတာ့ ေ႐ွးက႐ိုက္သြားခဲ့ေသာ အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပံုေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာလွေတာ့မည္။ ဓာတ္ပံုထဲက ဘြဲ႕ဝတ္စံုႏွင့္ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာ အမ်ိဳးသမီးကေလး၏ ပံုကို သူ အဝမွ ေတြ႔ေနရသည္။ အခုဆို အသက္အေတာ္ႀကီးေရာေပါ႔။ ဓာတ္ပံုသည္ ဘယ္ေတာ့မွမညာ ဟူေသာ သိုးေဆာင္းစကားပံုတစ္ခုကို သူ သတိရမိျပန္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေန တြင္ေတာ့ ဓာတ္ပံုကို ဓာတ္ပံုအတိုင္း ေတြ႔ရတာပဲ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ ဟိုအရင္ေခတ္က ဓာတ္ပံု႐ိုက္ကူးခဲ့ သည့္ ကင္မရာႀကီးကိုလဲ အဝတ္မည္းမည္းႀကီးႏွင့္ အုပ္ထားတာ သူေတြ႔ရသည္။ နံရံေတြေပၚမွာေတာ့ ပင့္ကူမွ်င္အခ်ိဳ႕။ ဒီပင့္ကူမွ်င္ေတြကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သူ ၾကည့္ေနတာ နည္းနည္းၾကာသြားသလား မသိ။ လူဝႀကီးက သတင္းစာဖတ္ေနရာမွ ေခါင္းေထာင္၍ သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ လူဝႀကီး၏ အၾကည့္ကို သူလႊဲဖယ္လိုက္ရင္း ေနာက္ ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးဆီ တက္လာခဲ့သည္။

သည္တစ္ခါေတာ့ သူ႔အၾကည့္က ေလွကားေဘး႐ွိ သစ္သားနံရံေပၚသို႔ ေရာက္သြားသည္။ နံရံညစ္ညစ္ ေပၚတြင္ေတာ့ ေျမျဖဴႏွင့္ ေရးထားေသာ စာသားမ်ား။ တခ်ိဳ႕စာသားေတြက ကေလးေတြ ေရးထားဟန္ ႐ွိသည့္ ေပါက္ကရစာသားေတြ (တကယ္ေပါက္ကရ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ သူလဲ ေသခ်ာမသိပါ)။ သူငယ္ငယ္က အိမ္သာနံရံမ်ားတြင္ ေတြ႔ေလ့ေတြ႔ထ ႐ွိခဲ့ေသာ ကတ္ေၾကးပံုတစ္ပံုကိုလဲ သူေတြ႔ရျပန္သည္ ။ ဒါကိုလဲ ပန္းခ်ီစာရင္းထဲ ထည့္လွ်င္ေကာင္းမလား သူ စဥ္းစားရင္း ၿပံဳးမိသည္။ သူ နံရံေပၚ ေစ့ငုေနစဥ္ တြင္ အေပၚမွ ဆင္းလာဟန္႐ွိေသာ ေျခသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲမွာဆိုလွ်င္ေတာ့ မင္းသမီး ျဖစ္ဖို႔႐ွိပါသည္။ သူႏွင့္ ဝင္တိုက္ေကာင္း ဝင္တိုက္မည္။ ဘုေဘာက္က်ေကာင္းက်မည္။ ဒါမွမဟုတ္ လက္ကိုင္ပုဝါေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေဘးတြင္ က်ေနခဲ့မည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္႐ွင္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ဆင္းလာသူမွာ အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာကို သူ စိတ္ပ်က္စဖြယ္ ေတြ႔ရေလသည္။ သူ အိတ္ထဲမွ လိပ္စာေရးထားေသာ စာ႐ြက္ကေလးကို မလိုအပ္ပါဘဲႏွင့္ ထပ္မံထုတ္ၾကည့္ရင္း ေလွကားေပၚသို႔ ဆက္တက္ခဲ့သည္။ ေလွကားထစ္ေတြဆီက ထြက္ေပၚလာေသာ တဗ်တ္ဗ်တ္ႏွင့္ သူ႔ေျခသံမွ လြဲ၍ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

ေလွကားထိပ္ျပတင္းေပါက္မွ အေရာင္ေၾကာင့္ သည္ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးမွာေတာ့ လင္းေနျပန္သည္။ သူ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ဴ႐ွင္ဆိုင္းဘုတ္ တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဆိုင္းဘုတ္က ျပတင္း၏ တပိုင္းအစကို ကြယ္ေနသည္။ ေရးထားသည့္ ေဆးသားတို႔ပင္ ျပယ္စျပဳၿပီ။ သံုးလျပတ္ အဂၤလိပ္စကား ေျပာဆိုပါလား။ သူတက္လာရင္း ေလွကားထိပ္ေရာက္ေတာ့ ပြင့္ေနေသာ ဘယ္ဘက္႐ွိ က်ဴ႐ွင္႐ွိရာ အခန္းကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ အခန္းထဲတြင္ ဘယ္သူမွမရွိ။ သူ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းတြင္ ထိုင္ခဲ့ရေသာ ခံုေတြပံုစံမ်ိဳး ခံုတန္း႐ွည္ သံုးေလးခုက မညီမညာ ေစာင္း႐ြဲ႕ေနၾကသည္။ နံရံေပၚတြင္ေတာ့ ေက်ာက္သင္ပုန္း တစ္ခ်ပ္။ သည္တိုက္႐ွိ အရာအားလံုးက တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု လိုက္ဖက္ညီေနပါလား။ သူ စဥ္းစားေနရင္း ငယ္ငယ္တုန္းက တက္ခဲ့ရေသာ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးကို လြမ္းလာသည္။ စိုထိုင္းထိုင္း ေက်ာင္းစာသင္ခံုကေလးေတြကို သတိရလာသည္။ တေလာကပဲ သူ႔မူလတန္းဆရာမ တစ္ေယာက္၏ နာေရးေၾကညာ သတင္းစာထဲ ေတြ႔လိုက္ရေသးသည္ ( ထိုဆရာမမွာ သူေနေသာ လမ္းႏွင့္ ကပ္လ်က္လမ္းတြင္ ေနသူမို႔ သူယခုထိ သိေနျခင္းျဖစ္ပါသည္) ။ ႐ုတ္တရက္ ေလးလံထိုင္းမႈိင္းသြားေသာ စိတ္ႏွင့္ သူ ညာဘက္ကို ခ်ိဳးေကြ႔လိုက္သည္။ ညာဘက္ကေတာ့ လူေနခန္းပဲ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ အခန္းဝ တြင္ေတာ့ ယခုေခတ္တြင္ ေတြ႔ေလ့ေတြ႔ထ မ႐ွိေတာ့သည့္ စာတုိက္ပံုးေသးေသးကေလး တစ္ခု ကို ေတြ႔ရသည္။ စာတုိက္ပံုးေပၚတြင္ေတာ့ အိမ္႐ွင္၏ အမည္ျဖစ္ဟန္႐ွိသည့္ အမည္တစ္ခုကို ေဆးအျဖဴႏွင့္ ေရးထားသည္။ သေဝထိုးေနရာတြင္ ေဆးပ်က္ေနေသာေၾကာင့္ ေျမျဖဴႏွင့္ ျဖည့္စြက္ထားသည္။ သူငယ္ငယ္တုန္းကလဲ ေျမျဖဴတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ထိုသို႔ေရးထားေသာ စာတန္းမ်ားေအာက္တြင္ တစ္ေခ်ာင္းငင္ ဝဆြဲစသည္ျဖင့္ ျဖည့္စြက္ေနာက္ေျပာင္ဖူးသည္ကို သူ ဖ်တ္ခနဲ သြားသတိရလိုက္ျပန္သည္ ။ အခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ႔မွာ ေနာက္ေျပာင္ခြင့္ မ႐ွိေတာ့။ ႐ွိမ်ား႐ွိလွ်င္ ေနာက္ေျပာင္ျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ေျပာင္မိဦးမည္ ဟု သူ ေတြးမိသည္။ အေတြးထဲေမ်ာေနေသာေၾကာင့္ အခန္းတံခါးဝတြင္ ဘယ္သူ က်ခဲ့မွန္းမသိသည့္ ၾကက္သြန္ျဖဴတစ္ဥကို သူသြားနင္းမိသည္။ သူ႔ဖိနပ္တြင္ ကပ္သြားေသာ ၾကက္သြန္ျဖဴ အစအနမ်ားကို သူ ေလွကားထစ္ႏွင့္႐ွပ္တိုက္ ျခစ္ခြာရင္း ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးေပၚ ထပ္တက္ခဲ့သည္။

သည္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ိဳး နံရံေတြကေတာ့ ဖုထစ္႐ြတ္တြ ငွက္လင္းတသို႔ ျဖစ္ေနသည္။ တခ်ိဳ႕ေနရာ ေတြတြင္ ဓားႏွင့္ ဘယ္သူေတြ ထစ္ထားသည္မသိ။ တစ္ေနရာတြင္ “သက္ေဝႏွင္းကိုခ်စ္တယ္” ဟူေသာ စာသားကို သူေတြ႔ရသည္။ သည္တိုက္တစ္ခန္းခန္းတြင္မ်ား သက္ေဝႏွင္း ေနေနသလားမသိ။ သက္ေဝႏွင္းကို ခ်စ္ေသာသူေကာ သက္ေဝႏွင္းအနားတြင္ ႐ွိေနသလား မသိ။ သူေတြးရင္းႏွင့္ ဘာမွန္းညာမွန္း မသိဘဲႏွင့္ သက္ေဝႏွင္းကို ျမင္ဖူးခ်င္လာသည္။ သူ အခုနင္းေနေသာ ေလွကားထစ္ကေလး ေတြကေတာ့ သက္ေဝႏွင္းကို သိေကာင္းသိလိမ့္မည္။ သည္ေလွကားထစ္ကေလး ေတြအေပၚ သက္ေဝႏွင္း နင္းေကာင္းနင္းဖူးလိမ့္မည္။ ေရာက္တတ္ရာရာေတြးေနရင္းမွ သူ ေမာလာသည္။ သူ တက္လာသည္မွာ သံုးလႊာမွ်သာ ႐ွိေသးေသာ္လည္း ေ႐ွးတိုက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုေခတ္ ေျခာက္လႊာေလာက္ႏွင့္ ညီမလားမသိ။ သူျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က ယူေဆာင္လာခဲ့တာ အေမာသက္သက္ေတြပါလား။ လဲေနသူ ထူေပးပါ ဟုေတာ့ သူငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရဖူးသည္။ သူက ထူမည့္သူေတာ့ ျဖစ္ဟန္မ႐ွိ။ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္လွ်င္ လဲသူသာ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ သူ႔ဆံပင္ကို သူ လက္ႏွင့္ တစ္ခ်က္သပ္လိုက္ၿပီး ဆက္တက္ခဲ့သည္။

ေနာက္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ိဳးကို သူတက္လာေတာ့ ေလွကားထိပ္႐ွိ ျပတင္းေပါက္မွ တစ္ဆင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုက္ဝရန္တာတြင္ ထြက္၍ ဖုန္းေျပာေနေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္ရသည္။ သည္ေတာ့မွ သူ ယခုထိ လက္ကိုင္ဖုန္း တစ္လံုးမွ မပိုင္ဆိုင္ဖူးေသးတာ သတိရလာ သည္။ သူ ငယ္ငယ္တုန္းက လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ မ႐ွိ။ သူ ၾကားပင္မၾကားစဖူး။ ေတြးပင္မေတြးစဖူး။ ယခု ႐ွိလာေတာ့လည္း သူ မပိုင္ဆိုင္ဖူးေသး။ ႐ုပ္ကလြဲ၍ အရာအေတာ္မ်ားမ်ား သူ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပင္ ျဖစ္ေနေသးေၾကာင္း သူ သတိရ၍ ၿပံဳးမိသည္။ ဟိုလြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ခန္႔က ထီေပါက္လွ်င္ သူ႔ကို လက္ကိုင္ဖုန္းအရင္ ဝယ္ေပးမယ္ဟု အဖမ္းရခက္ေသာ သူ႔ကို ေျပာခဲ့ေသာ ဘဝ၏ ႐ွား႐ွားပါးပါး တစ္ေယာက္ေသာ ခ်စ္သူကို သူ ႐ုတ္တရက္ ေျပးျမင္မိသည္။ သူတို႔ ကြဲကြာခဲ့တာပင္ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္ ခ်ဥ္းခဲ့ၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ ဘာေတြလုပ္ေနပါလိမ့္။ သူကေတာ့ ေလာေလာလတ္လတ္ သစ္သားေလွကား ျပားျပားႀကီးမ်ား ေပၚတြင္ ေရာက္ေနသည္။ ေတြးေနရင္းႏွင့္ သံုးလႊာသို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ သံုးလႊာတြင္ေတာ့ ပကတိဆိတ္ၿငိမ္ေနသည္။ ဘာဆိုဘာမွ်မ႐ွိ။ ဘယ္ဘက္ခန္းက ေသာ့ခတ္ထားသည္။ ညာဘက္ခန္း တံခါးဝတြင္ေတာ့ “ေတာၾကက္ဥရမည္” ဟူေသာ စာတန္းေရးထားတာ သူေတြ႔ရသည္။ ခုမွပဲ ေတာၾကက္ဥ သူတစ္ခါမွ မေသာက္ဖူးတာ သတိရလာ ျပန္သည္။ အသက္သံုးဆယ္မေက်ာ္ခင္ လုပ္ရမည့္အခ်က္မ်ား ဆိုသည့္ နီတိေယာင္ေယာင္ ဘာေယာင္ေယာင္ စာတစ္အုပ္ထဲတြင္ေတာ့ ေတာၾကက္ဥေသာက္ရန္ ပါဝင္မည္မထင္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေတာၾကက္ဥေသာက္ရန္ ႏွင့္ လက္ကိုင္ဖုန္း ကိုင္ရန္ သူ ႀကိဳးစားၾကည့္ဦးမည္ ဟု စိတ္ကူးရသည္။

ေလွကားကို ထပ္မံတစ္ဆစ္မခ်ိဳးခင္ သူ သူ႔ကိုယ္သူ အနည္းငယ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္သြားေအာင္ ျပဳျပင္လိုက္သည္။ ပုဆိုးကို ျပင္ဝတ္လိုက္သည္။ေပါက္ေနသည့္ အေပါက္ကို အထဲသို႔ ေသခ်ာေရာက္ရန္ ထည့္ဝတ္လိုက္သည္။ ျဖဳတ္ထားေသာ အကၤ်ီ အေပၚၾကယ္သီးကို ျပန္တပ္လိုက္သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ခါးၾကားသို႔ က်က်နန ထိုးထည့္လိုက္သည္။ အိတ္ထဲမွ လိပ္စာေရးထားေသာ စာ႐ြက္ကေလးကို ထပ္မံထုတ္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေလွကားေပၚသို႔ သူ တက္လာသည္။ သည္ေလွကားမွာေတာ့ ဘာမွထူးထူးျခားျခား သူမေတြ႔ေတာ့။ ေနာက္တစ္ဆစ္ခ်ိဳး၍ သူ ဆက္တက္ခဲ့သည္။ ေလးလႊာသို႔ သူေရာက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္အခန္းေ႐ွ႕တြင္ ရပ္လိုက္မိသည္။ ညာဘက္အခန္းဘက္သို႔ သူ မလံုမလဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီးမွ တံခါးေခါက္လိုက္ရသည္။ တံခါးအပြင့္ကိုေစာင့္ရင္း ပါးစပ္ဟ၍ သူ အသက္႐ွဴေနမိ သည္။ အေမာမေျပခင္တြင္ပင္ တံခါးေဘးက ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးက အရင္ပြင့္လာသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းကို သူေျပာလိုက္ေတာ့ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလး ျပန္ပိတ္သြားၿပီး တံခါးက ႐ုတ္တရက္ပြင့္သြားသည္။ သူ႔ ေ႐ွ႕တြင္ လိုတာထက္ ပိုမိုျခယ္သထားဟန္႐ွိေသာ အမ်ိဳးသမီး႐ြယ္႐ြယ္ တစ္ဦးရပ္ေနသည္။ ကိုယ္ကို႐ို႕ေပးလိုက္ေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီး ေ႐ွ႕မွ သူ အခန္းထဲသို႔ ဝင္ဝင္ခ်င္းတြင္ပင္ ျပဒါးေတြကြာေနသည့္ မွန္တစ္ခ်ပ္ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ မွန္ထဲတြင္ ျမင္ရေသာ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ လိုအပ္တာထက္ ပိုမို အဆီျပန္ေနေလသည္။

ညိဳထက္ညိဳ
စပ္မိစပ္ရာ

ေပ်ာက္ကြယ္လုဆဲ အလင္းမ်ား တဖန္ျပန္ေတာက္ပခ်ိန္

ေမွာင္ရီျဖိဳးျဖိဳးနဲ့ အလင္းမဲ့
ပ်ိဳပ်က္ေနတဲ့ အေမ့အိမ္....
ယိုင္နဲ့ျပိဳလဲေနရာမွ
တခါျပန္လည္ ႏိုးထေတာ့မည္။

ဟိုေနရာ ဒီေနရာနဲ့
က်ဲျပန့္ခြဲထြက္ေနတဲ့

အေမ့သားေတြ
အေမ့အိမ္.... ျပန္တည္ေဆာက္ဖို့
မနက္ခင္းရဲ့ အလင္းေတြနဲ့အတူ
အေမ.... တို့ကို ၾကိဳေနေတာ့မည္။

မိတ္ေဟာင္း ေဆြေဟာင္း လူေဟာင္းေတြ
ဘယ္ကိုေျပးထြက္ေပ်ာက္ကုန္ၾက
အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးရွိသူမ်ား....
အလိုရွိသည္။

လွည္းဘီး ႏြံထဲႏွစ္ေနသည္။
ကူ၍တြန္းေပးၾကပါ။
ျပိဳင္တူတြန္းလွ်င္
ေရႊ့ႏိုင္ပါသည္။
သင္ပုန္းၾကီးထဲက ဒီ...ဖတ္စာ
အခုေတာ့ တကယ္လိုအပ္လာျပီ။

အမွန္တကယ္ဆိုရင္....
ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ့ယက္လုပ္ထားတဲ့ အမိုးၾကားမွ
ေပ်ာက္ကြယ္လုဆဲ.... အလင္းမ်ား...

 တဖန္ျပန္လည္
ေတာက္ပလာခ်ိန္ျဖစ္သည္။

ခ်မ္းဧအိမ္

??????

ေဘာ္ေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား......

အကူအညီတစ္ခုေတာင္းခ်င္လို႔ပါ။

မေန႔ညက ကၽြန္ေတာ့္တို႔အိမ္နားက ေစ်းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆာ့တဲ့ ဂ်ံဳနဲ႔လုပ္တဲ့အရုပ္ကေလးေတြ ေရာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိုင္ဒီယာတစ္ခုရထားတယ္။ သိတယ္မွတ္လား။ ဂ်ံဳနဲ႔ကြာ ၾကက္ဖရုပ္ကေလးေတြ၊ နင္ဂ်ာအရုပ္ေတြလုပ္ၿပီး ေအာက္တုတ္ကေလးနဲ႔ထိုးၿပီး လုပ္တာေလ။ အဲဒါကိုၾကည့္ၿပီး အိုင္ဒီယာရလုိ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ CNN ကေနၾကည့္ေနၾက အစီအစဥ္တစ္ခုရွိတယ္။ Life at the Edge ဆိုတာ။ သူတို႔ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ ပေရာဖက္ရွင္နယ္ေတြက တျဖည္းျဖည္းလူသံုးနည္းလာၿပီးေတာ့ သူတို႔ဘဝက ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္လာတာမ်ိဳးေတြကို ရိုက္ျပတဲ့အစီအစဥ္ေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီအရုပ္လုပ္တဲ့သူကို ၾကည့္ၿပီးအဲဒါမ်ိဳးေလးလုပ္ခ်င္လာတယ္။ သူတို႔ေက်းဇူးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အဲဒီအရုပ္ေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔အမ်ားႀကီးဝယ္ဖူးတယ္။ အေကာ္ဒီယံကိုစကၠဴေတြကို ေခါက္ထားတဲ့ အစြန္းႏွစ္ဖက္မွာေတာ့ ဂစ္တာပံုေလးနဲ႔ ဟာေလးေကာ မွတ္မိၾကလား။ ပန္းသီးတို႔၊ ေဘာလံုးတို႔ လုပ္လို႔ရတယ္ကြာ။ အဲဒါကိုဟိုေခါက္ဒီေခါက္၊ ဟိုလိမ္ဒီလိမ္လုပ္လိုက္ရင္။ အဲဒီလိုကစားစရာေတြ အမ်ားႀကီးဝယ္ဖူးတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာအဲဒါမ်ိဳးေတြကို ျပန္မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ဒီေခတ္ကေလးေတြလည္း လံုးဝမကစားၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုဟာမ်ိဳးေတြနဲ႔။ ေနာက္ရွိေသးတယ္။ အရင္တုန္းကရထားစီးရင္ ခရီးေဝးေတြ ေျပာပါတယ္၊ ေရအိုးေလးေတြ ရြက္လာၿပီးေတာ့ ေရအလွဴပါ၊ ေရအလွဴပါဆိုၿပီးေတာ့ ဘူတာေတြမွာ ေရလိုက္ေရာင္းတဲ့သူေတြ၊ ပါးစပ္ကေတာ့ အလွဴလို႔ေျပာတယ္ေပါ့၊ ခရီးသည္ေတြက သဒၵါေၾကးေလးေတာ့ ျပန္ေပးရေသးတာေပါ့။ ဒီေန႔ေခတ္လို ေရသန္႔ဘူးေတြ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္းအခ်ိန္မွာ သူတို႔ဘာလုပ္ေနၾကမလဲ။ လူေတြက စီပိုး၊ ဘီပိုးေတြလည္း ေၾကာက္တတ္ေနၾကၿပီ။ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေရခဲေရေရာင္းတဲ့သူေတြေတာင္ ေပ်ာက္ကုန္ၾကၿပီဆိုေတာ့။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ႏို႔ေစ်းနားက ျခင္းယက္တဲ့သူေတြ။ ယိုးဒယားပလတ္စတ္ျခင္းေတြကို အေပၚလက္ကိုင္ကိုင္းနားကေန ပတ္ပတ္လည္ျခင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ႀကိမ္နဲ႔ျပန္ပတ္ေပးတာ၊ အိမ္မွာေတာင္တစ္လံုးရွိေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ယိုးဒယားပစၥည္းဆိုတာ အရမ္းရွားေတာ့ အဲဒီလုိရိုရိုေသေသကိုင္ခဲ့ၾကရတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ပလတ္စတစ္ျခင္းကို ျပန္ပတ္ဖို႔မေျပာနဲ႔၊ ထိုင္ခံုေတြမွာေတာင္ ႀကိမ္နဲ႔မယက္ေတာ့ဘူး။ ပလတ္စတစ္ေတြ ႀကိဳက္သေလာက္ဝယ္လို႔ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမွဂ်ပိုးအကိုက္မခံခ်င္ေတာ့ဘူး။ အရင္တုန္းကဆို ေက်ာင္းဆရာမေတြ ႀကိမ္ျခင္းေလးေတြ ကိုင္ၾကေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္တန္းဆရာမ ေဒၚလွမြန္လြင္ဆို ႀကိမ္ျခင္းေလးနဲ႔ အရမ္းက်က္သေရရွိတာ။ ဆရာမကအသားျဖဴျဖဴပုပုေသးေသးေလး။ အဲဒီႀကိမ္ယက္တဲ့သူေတြ အခုဘာလုပ္ေနၾကမလဲ။ သူတို႔တေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ပစ္ပယ္ထားလိုက္သလိုျဖစ္ေနၿပီလား။ သူတို႔ကေရာ တစ္သက္လံုးသူတို႔လုပ္လာတဲ့ ဒီအလုပ္ေတြနဲ႔ မိသားစုကိုရွာေဖြေကၽြးေမြးႏိုင္ခဲ့တဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေတြေနရာကေန ဖယ္ရွားခံေနၾကရၿပီလားဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္းသိခ်င္လာတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း Life at the Edge လို အစီအစဥ္ကေလးတစ္ခုလုပ္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ သူတို႔တေတြနဲ႔ သြားေတြ႕မယ္။ သူတို႔ေခတ္ေကာင္းစဥ္က ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီပညာေတြ ဘယ္လိုသင္ခဲ့တယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔လုပ္ငန္းေတြ ဘယ္လိုက်ဆင္းေနတယ္။ ဒီလုပ္ငန္းက လံုးဝရပ္တန္႔ပစ္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္မယ္ဆိုတာေတြကို ေမးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အၾကံဥာဏ္ေတြ ေပးၾကပါဦး။ ေနာက္တစ္ခါသူတို႔ေတြ ဘယ္နားမွာရွိတယ္၊ သူတို႔နဲ႔ေတြ႕ဖို႔ ဘယ္လိုစီစဥ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ေတြ႕ခ်င္ေသးတဲ့သူေတြရွိတယ္။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရင္တုန္းက ေရႊတိဂံုဘုရားေရာက္ရင္ ေမေမ့ကိုပူဆာတတ္တဲ့ ဖိုးဝရုပ္ႀကီးေတြ၊ ဇီးကြက္ရုပ္ႀကီးေတြကို စကၠဴေတြနဲ႔လုပ္တဲ့သူေတြေလ။ သူတို႔လို video documentary မလုပ္ႏိုင္ေတာင္မွ၊ စာအုပ္တစ္အုပ္ေလာက္ေတာ့ လုပ္ႏိုင္ခ်င္တယ္။ နည္းနည္းေလာက္ အၾကံေပးၾကဦးဗ်ာ။

POE C

 

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

ဂုဏ္ျပဳထိုက္သူ လူသားတဦး

သူသက္ရွိ ထင္ရွားရွိစဥ္က က်ေနာ္မေမြးေသး။ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္အထိလည္း သူ႔အေၾကာင္းဘာမွမသိ။ သူက က်ေနာ္တုိ႔ရပ္ကြက္ၿမိဳ႕ထဲကလည္းမဟုတ္။ ဗမာျပည္သားလည္းမဟုတ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူ႔အေၾကာင္း သိဖို႔မရွိခဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ တကၠသိုလ္ေရာက္ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ပါဝင္ဆင္ႏႊဲလိုက္ခ်ိန္မွာ သူ႔အေၾကာင္းကို ေနာင္ေတာ္တေယာက္ေျပာအရ သိခဲ့ရတယ္။ သူေျပာျပသေလာက္ထက္ ဘာမွပိုမသိခဲ့ရ။ ၿပီး ေတာ့ ေမ႔ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနခဲ့လိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဦးေနဝင္း ၿခိမ္းေျခာက္၊ ဦးစိန္လြင္ သတ္ျဖတ္။ ေနာက္ ဗိုလ္ေစာေမာင္ အၾကမ္းပြဲနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ရန္စက္ကြင္းမွေရွာင္ရွားရင္ ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲေရာက္။ ေနာက္ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာ့၊ ဘန္ေကာက္ တို႔မွာ အဖမ္းၾကမ္းတဲ့ ထိုင္းရဲလက္မွ အေျပးအလႊားခိုလႈံပုန္းေရွာင္ေနခ်ိန္ကာလမွာ သူ႔နဲ႔ျပန္ဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ သတင္းစာ ေဆာင္းပါးေလးတပုဒ္ကို တေနကုန္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္လွန္ၿပီး သူဘယ္သူဘယ္ဝါ၊ ဘယ္ႏိုင္ငံသား၊ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ ဆိုတာေတြကို နားလည္းေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့ၿပီး သူ႔အေၾကာင္းသိခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္လာခဲ့တယ္။

သူ႔အေၾကာင္း ပိုသိလာေလ ပိုႏွစ္သက္ေလးစားၾကည္ညိုးစိတ္ေတြ တုိးပြားလာေလျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွ ေမြးဖြား၊ သူ႔လူမ်ဳိးစု မတရား ဖိႏိွပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေရး၊ သာတူညီမွ် ရရွိေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး၊ အသား အေရာင္ ခြဲျခားတိုက္ဖ်က္ေရးတုိ႔ကို တုိက္ပြဲဝင္ရင္ က်ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ အၾကမ္းမဖက္အေရးေတာ္ပံုသမား ေဒါက္တာမာတင္လူသားကင္း ~ ဂ်ဴနီယာ (Martin Luther King, Jr.) ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလို သူကလည္း သူလူမ်ဳိး အႏြယ္အဖြားမ်ားရဲ ႔ သူရဲေကာင္း၊ လြတ္လပ္ေရးေက်းဇူးရွင္ႀကီး တေယာက္ျဖစ္တယ္။ သူ႔လူမ်ဳိးေတြရဲ ႔ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲက က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ အဂၤလိပ္၊ ဂ်ပန္ဖက္စစ္ ကိုလိုနီဖိႏိွပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲထက္ ၾကာရွည္ခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုအေနနဲ႔ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီလက္ေအာက္မွ ၁၇၇၆ ခုႏွစ္ကတည္းက လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ေပမယ့္ ေျမာက္အေမရိကတိုက္ စတင္ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိခ်ိန္ကတည္းက အာဖရိကတိုက္မွ အဓမၼဖမ္းဆီးေခၚယူလာခဲ့တဲ့ လူမဲေက်းကြၽန္မ်ားျဖစ္တဲ့ သူ႔ႏြယ္ဖြားမ်ားကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူျဖဴမ်ားရဲ ႔ ဆက္လက္ ကြၽန္ျပဳ၊ ဖိႏိွပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေအာက္မွာ ဆက္လက္ေနထိုင္ခဲ့ၾကရတယ္။

လူျဖဴမ်ားရဲ႕ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေအာက္မွာ ႏွစ္ေပါင္းေလးရာေက်ာ္ လူသားတဦးအျဖစ္ အျပည့္အဝမေနခဲ့ရတဲ့ သူ႔လူမ်ဳိးလြတ္ေျမာက္ ေရး အတြက္ ေရွ ႔က ေခတ္အဆက္ဆက္ တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ ထင္ရွားတဲ့ လူမဲေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ဖက္ဒရစ္ ေဒါက္ကလပ္စ္ (Frederick Douglass), ဒဗလူး အီ ဘီ ဒူး ဘြိဳင့္စ္ (W. E. B. Du Bois) တို႔လို လူမဲလူမ်ဳိးစုမ်ားနဲ႔ အသားအေရာင္ကြဲျပားမႈအရ ခြဲျခားခံထားရတဲ့ လူမ်ဳိးစုမ်ားလြတ္ေျမာက္ေရးကို သူဆက္လက္တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့တယ္။

ေဂ်ာ္ဂ်ီယားျပည္နယ္ (Georgia) အတၱလန္တာၿမိဳ ႔ (Atlanta) မွာ ဖခင္ ခရစ္ယာန္သင္းအုပ္ဆရာေတာ္ မာတင္လူသားကင္း ဆီနီယာ (Martin Luther King, Sr.) နဲ႔ မိခင္ အဲလ္ဘာတာ ဝီလီယံ ကင္း (Alberta Williams King) တုိ႔မွ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ အမတေယာက္နဲ႔ ညီငယ္တေယာက္ သူမွာရွိတယ္။ အတၱလန္တာၿမိဳ ႔ရွိ ထင္ရွားတဲ့ ဘရုုတ္ကာတီ ဝါရွင္တန္ (Booker T. Washington) အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ၾကားခဲ့ၿပီး ထူးခြၽန္ထက္ျမက္တဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္ျဖစ္တယ္။ ကိုးတန္းနဲ႔ ဆယ့္ႏွစ္ တန္းကို မတက္ရဘဲ အသက္ (၁၅) ႏွစ္မွာ လူမဲမ်ားအတြက္ ပထမဦးဆံုး ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့တဲ့ မိုေဟာ့စ္ေကာလိပ္ (Morehouse College) ကို တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ အေစာပိုင္းမွာ ဖခင္လိုပဲ ခရစ္ယာန္သင္းအုပ္ဆရာျဖစ္ဖို႔အတြက္ (အဲဒီကာလမွာ လူမဲမ်ားအတြက္ တျခား ဘာ သာရပ္မ်ားသင္ၾကားခြင့္ကို ကန္႔သတ္ထားတာေၾကာင့္ အမ်ားစုမွာ ခရစ္ယာန္ဘာသာေရးဆိုင္ရာ (Theological Seminary) ဘာသာရပ္ ေတြကိုသာ သင္ၾကားခြင့္ရွိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ပန္ဆဲလ္ဗီးနီးယားျပည္နယ္ ဘာသာေရးေက်ာင္းေတြမွာ တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားၿပီး ၁၉၅၁ ခုႏွစ္မွာ ဝိဇၨာဘြဲ႔ ရရွိခဲ့တယ္။ ၁၉၅၃ မွာ ကိုရီတာ စေကာ့ထ္ (Coretta Scott) နဲ႔ လက္ထပ္ထမ္းျမားခဲ့ၿပီး သားသမီး (၄) ေယာက္ရရွိခဲ့တယ္။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္မွာ အလ္ဘားမားျပည္နယ္၊ ေမာက္ဂိုမာရီၿမိဳ ႔ရွိ ဒက္စ္တာ ရိပ္သာလမ္း ပ႐ိုတက္စတင္အသင္းေတာ္ဝင္ ခရစ္ယာန္ေက်ာင္း (Dexter Avenue Baptist Church) ရဲ႕ တရားေဟာသင္းအုပ္ဆရာျဖစ္လာခဲ့တယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ ခရစ္ယာန္ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ေလ့ လာမႈကို ဆက္လက္သင္ၾကားၿပီး ေဘာ္စတြန္တကၠသိုလ္ (Boston University) မွ ပါရဂူဘြဲ႔ကိုရရွိခဲ့ၿပီး ေဒါက္တာမာတင္လူသားကင္း ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အေစာပိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားမွာ တက္ႂကြစြာဝင္ေရာက္လႈပ္ရွားျခင္းမရွိေသးဘဲ ဘာသာေရးဆိုင္ရာမ်ားကိုသာ ေဇာက္ခ်ေလ့လာ၊ ပို႔ခ်လုပ္ကိုင္ေနခဲ့တဲ့ ခရစ္ယာန္သင္းအုပ္ဆရာေကာင္းတေယာက္သာျဖစ္ဖို႔ စိတ္ဆႏၵရွိခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ မိုေဟာ့စ္ေကာလိပ္မွာ တက္ေရာက္စဥ္ကာလမွာ သူ႔ဖခင္ႀကီး၏မိတ္ေဆြ လူ႔အခြင့္အေရးသမား၊ ဘာသာေရးဆရာ ဟားဝက္သာ မန္ (Howard Thurman ရဲ ႔ ေစာင့္ေရွာက္ လမ္းညႊန္သင္ျပေပးမႈကို ရရွိခဲ့ၿပီး၊ မစၥတာသာမန္က အိႏိၵယႏိုင္ငံကို ခရစ္ယာန္သာသနာျပဳ သြားေရာက္တုန္းကေတြ႔ဆံုခဲ့တဲ့ အိႏိၵယလြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး၊ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားႀကီး မဟတၱမဂႏီၵအေၾကာင္းကို မိတ္ ဆက္ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ မစၥတာသာမန္နဲ႔ မာတင္လူသားကင္း ဆက္သြယ္မႈအၿမဲ ရွိခဲ့ၿပီး မဟတၱမဂႏီၵရဲ ႔ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈကို ပိုမိုစိတ္ဝင္စားလာခဲ့ၿပီး ၁၉၅၉ ခုႏွစ္မွာ မဟတၱမဂႏီၵႀကီး ေမြးဇာတိကို သြားေရာက္ေလ့လာခဲ့တယ္။ အိႏိၵယကျပန္လည္မထြက္ခြာခင္ ညေနပိုင္းစကားေျပာပြဲမွာ “အိႏိၵယမွာေရာက္ရွိေနခ်ိန္အတြင္း က်ေနာ္အေနနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္ေတာ္လွန္လႈပ္ရွားမႈ နည္းဗ်ဴဟာနဲ႔ အဖိႏိွပ္ခံ ျပည္သူလူထု လြတ္ေျမာက္ေရး၊ လူဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ တရားမွ်တစြာေနႏိုင္ေရးလုပ္ေဆာင္ဖို႔ အရင္ကထက္ ပိုမိုသက္ဝင္ယံုၾကည္လက္ခံ လာခဲ့ တယ္” လို႔ ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းျဖင့္ သူ႔၏ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာလႈပ္ရွားမႈအေၾကာင္း နားလည္လာမႈကို ေဖာ္ထုတ္ျပသလိုက္တယ္။

ဒီကာလအတြင္းမွာ အလ္ဘားမားျပည္နယ္၊ ေမာက္ဂိုမားရီၿမိဳ ႔မွာ လူမဲအမ်ဳိးသမီးမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ကလူဒက္တီ ေကာ္ဗင္ (Claudette Colvin) နဲ႔ ရိုဇာပက္စ္ (Rosa Parks) တို႔ ဘတ္စ္ကားအတြင္း လူျဖဴမ်ား ထုိင္ခံုေနရာမွာဝင္ထုိင္ၿပီး လူျဖဴမ်ားအား ထိုင္ခြင့္မဖယ္ရွားေပးလို႔ ဖမ္းဆီး ခံရျခင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လူမဲမ်ား ဘတ္စ္ကားမစီးေရး သပိတ္ေမွာက္တိုက္ပြဲမွာ လူထုသင္းအုပ္ဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ ဦးေဆာင္ပါဝင္လာခဲ့ တယ္။ ရက္ေပါင္း (၃၈၅) ရက္ ကာရွည္ခဲ့တဲ့ သပိတ္ေမွာက္ပြဲကာလအတြင္း လူျဖဴအစြန္းေရာက္မ်ားက မာတင္လူသားကင္းအိမ္ကို ဗံုးခြဲ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ မိသားစုဝင္ တဦးတေယာက္မွ ေသေဘးမွလြတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အာဏာပိုင္မ်ားက ရပ္ရြာမၿငိမ္မသက္ လႈံေဆာ္မႈျပစ္မႈဆိုင္ရာနဲ႔ သူ႔ကို ဖမ္းဆီးအေရးယူခဲ့ေပမယ့္ ဘတ္စ္ကားမ်ားအတြင္း လူျဖဴ၊ လူမဲ ခြဲျခားဆက္ဆံေရး ဥပေဒကို ဖယ္ရွားဖ်က္သိမ္းေပးခဲ့တယ္။

၁၉၅၇ ခုႏွစ္မွာ မာတင္လူသားကင္းနဲ႔ အသားအေရာင္ခြဲျခားတုိက္ဖ်က္ေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြစုစည္းၿပီး ေတာင္ပိုင္း ခရစ္ယာန္ေခါင္း ေဆာင္မ်ား ညီလာခံ (Southern Christian Leadership Conference) အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီအဖြဲ႔ရဲ႕ပင္မဦးတည္ခ်က္၊ ရည္ရြယ္ ခ်က္မွာ လူမဲခရစ္ယာန္ေက်ာင္းမ်ားမွာ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈ တုိက္ဖ်က္ေရးလႈပ္ရွားမႈအတြက္ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာလႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ေရး နည္းဗ်ဴဟာဆိုင္ရာမ်ားကို သင္ၾကားပို႔ခ်သြားေရးအတြက္ ျဖစ္တယ္။ မာတင္လူသားကင္းကို အသင္းႀကီးရဲ႕ဥကၠ႒အျဖစ္ တညီတၫႊတ္တည္း ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ခဲ့ၾကတယ္။
၁၉၅၈ စက္တင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ သူ႔ေရးသာထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ခ်ီတက္ၾကစို႔ (StrideToward Freedom) စာအုပ္ကို နယူးေရာ့ခ္ ဟာလမ္ရပ္ကြက္ စာအုပ္ဆိုင္တဆိုင္မွာ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးေနတုန္း စိတ္မႏွံ႔ရွာသူ လူမဲအမ်ဳိးသမီးက အနီးကပ္ စာဖြင့္ဓါးခြၽန္နဲ႔ ရင္ဘတ္ကိုထိုးခ်က္ေၾကာင့္ ေသမလိုျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အၾကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားမႈအရွိန္အဟုန္ ျမင့္တက္လာၿပီး ေတာင္ပိုင္း ျပည္နယ္မ်ားတေလွ်ာက္ က်ယ္ျပန္႔လာခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ အထူးေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ (FBI) က သူ႔အိမ္၊ ရံုးဖုန္းမ်ားကို ၾကားျဖတ္နားေထာင္ မႈမ်ားျပဳလုပ္လာခဲ့တယ္။ အေမရိကန္အထူးေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ ေဂ်အက္ဂါဟူးဗား (J Edgar Hoover) က မာတင္လူသားကင္း တို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားမႈကို ကြန္ျမဴနစ္မ်ားဝင္ေရာက္အားေပးေနေၾကာင္း စြပ္စြဲေျပာဆိုၿပီး လူမဲေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္၊ ေဖ်ာက္ ဖ်က္မႈေတြ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ မာတင္လူသားကင္းရဲ႕ဦးေဆာင္မႈကိုဖယ္ရွားလိုတဲ့အတြက္ မဟုတ္မမွန္သတင္းမ်ား ဖန္တီးထုတ္ျပန္မႈ မ်ားကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့။
မာတင္ လူသားကင္း၏ ဦးေဆာင္မႈနဲ႔ လႈပ္ရွားတုိက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵထုတ္ေဖာ္ပြဲမ်ားကို သတင္းမီဒီယာမ်ားက တင္ျပေဖာ္ျပမႈမ်ားေၾကာင့္ ေတာင္ပိုင္းျပည္နယ္မ်ားမက တျခားျပည္နယ္ေဒသမ်ားသို႔ သတင္းပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခဲ့တယ္။ အၾကမ္းမဖက္ လႈပ္ရွားမႈ မ်ားနဲ႔ လူမဲမ်ား မဲဆႏၵေပးပိုင္ခြင့္၊ ခြဲျခားဆက္ဆံေရး ပေပ်ာက္ေရး၊ တန္တူ အလုပ္သမား လုပ္ပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုမႈတုိက္ပြဲမ်ားကို ဦးေဆာင္တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တယ္။ ဒီ ေတာင္းဆိုလႈပ္ရွားမႈမ်ားေၾကာင့္ အေမရိကန္အစိုးရလႊတ္ေတာ္မွ လူမဲမ်ား မဲေပးပိုင္ခြင့္ဥပေဒနဲ႔ တျခား အခြင့္အေရးမ်ားကို အတည္ျပဳေပးခဲ့တယ္။ ဒီကာလအတြင္းမွာ မၾကာခဏ အထိန္းသိမ္းခံရၿပီး၊ အက်ဥ္းက်ခံေနခ်ိန္အတြင္း ေရးသားခဲ့တဲ့ ဘာမင္ဟန္အက်ဥ္းေထာင္တြင္းမွ ေပးစာ (Letter from a Birmingham Jail) က ထင္ရွား ဖတ္မွတ္ေလ့လာသင့္တဲ့ မွတ္တမ္းစာအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့တယ္။ ဘာမင္ဟန္နဲ႔ ေတာင္ပိုင္းျပည္နယ္မ်ား လႈပ္ရွားမႈမ်ား အရွိန္အဟုန္ျမင့္မားလာခ်ိန္မွာ တျခားျပည္နယ္ေဒသရွိ လူ႔အခြင့္ အေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ဝါရွင္တန္ၿမိဳ႕ေတာ္ခ်ီတက္ပြဲ (March on Washington) ကို ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ဦးေဆာင္စည္းရံုး လုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီသမုိင္းဝင္ခ်ီတက္ပြဲကို အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ လူမဲေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အသားအေရာင္ ခြဲျခားတိုက္ဖ်က္ေရးကို ဆန္႔က်င္ ၾကတဲ့ လူျဖဴ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အႏုပညာအသိုင္းအဝိုင္းမွ ထင္ရွားတဲ့ ဒါရိုက္တာ၊ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္၊ အဆုိေတာ္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ (Marian Anderson; Joan Baez; Bob Dylan; Mahalia Jackson; Peter, Paul, and Mary; and Josh White. Charlton Heston—representing a contingent of artists, including Harry Belafonte, Marlon Brando, Diahann Carroll, Ossie Davis, Sammy Davis Jr., Lena Horne, Paul Newman, and Sidney Poitier) တို႔နဲ႔ ျပည္သူလူထု ႏွစ္သိန္းငါးေသာင္းေက်ာ္ ပါဝင္ခဲ့ၾကတယ္။ ကမာၻ႔သမိုင္းမွာ ထိပ္တန္းမွတ္တမ္းျပဳတင္ရစ္ခဲ့တဲ့ I have a dream မိန္႔ခြန္းကိုေျပာဆိုခဲ့ၿပီး တက္ေရာက္လာသူမ်ားနဲ႔ သတင္းေပးပို႔ခ်က္မ်ားမွ မိန္႔ခြန္းနား ေထာင္ရသူမ်ားရဲ႕ တခဲနက္ေထာက္ခံ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းကို ရရွိခဲ့ေတာ့တယ္။

ဒီေနာက္ပိုင္း ထင္ရွားတဲ့ လႈပ္ရွားမႈတခုက ၁၉၆၅ ခုႏွစ္ မတ္လ (၇) ရက္ေန႔မွာ အလ္ဘားမားျပည္နယ္ ဆဲမာၿမိဳ ႔ (Selma) မွ ေမာက္ဂိုမာရီၿမိဳ႕ ေတာ္ကို လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ရပိုင္ခြင့္မ်ားအတြက္ ေဒါက္တာကင္းမပါဝင္တဲ့ အၾကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားသူ (၆၀၀) ခန္႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စီတန္း လမ္းေလွ်ာက္ပြဲမွာ လူျဖဴအာဏာပိုင္မ်ား နဲ႔ ရဲတပ္ဖြဲ႔ အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြင္တိုက္ခုိက္မႈေၾကာင့္ ဆႏၵျပသူအမ်ားအျပား ထိခိုက္ဒဏ္ရာရ ေသြးေခ်ာင္းစီးခဲ့တဲ့ေန႔ ျဖစ္တယ္။ ေဒါက္တာကင္းအေနနဲ႔ အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္း၏ အၾကမ္းဖက္တားျမစ္မႈကိုရႈတ္ခ်ၿပီး သူကိုယ္တိုင္ ဒုတိယအႀကိမ္နဲ႔ တတိအႀကိမ္တို႔ကိုဦးေဆာင္ၿပီး အာဏာပိုင္ စစ္တပ္၊ ျပည္နယ္တပ္ဖြဲ႔၊ အထူးေထာက္လွမ္းေရးအင္အားတပ္ဖြဲ႔မ်ား တားျမစ္ ပိတ္ပင္ထားတဲ့ၾကားမွ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ ၿမိဳ ႔ေတာ္ကို အေရာက္ခ်ီတက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ၿမိဳ ႔ေတာ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ီတက္ေရာက္ရွိၿပီးေနာက္ အစိုးရရံုးစိုက္ ၿမိဳ ႔ေတာ္ခန္းမေရွ ႔မွာ “How Long, Not Long” မိန္႔ခြန္းကို ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ မွတ္သားဖြယ္ေျပာဆိုခ်က္တခုမွာ “သူတုိ႔တေတြက ေျပာတယ္ က်ေနာ္တို႔ ဒီေနရာကို မေရာက္ေစရဘူးတဲ့။ တခ်ဳိ ႔ကလည္းေျပာၾကတယ္။ က်ေနာ္တေတြရဲ႕ရုပ္ေလာင္းေတြပဲ ဒီေနရာကို ေရာက္လာလိမ့္မယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ အခု က်ေနာ္တို႔ ဒီေနရာကို ေရာက္ရွိလာတာကို တကမာၻလံုး ျမင္ၾကပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔တေတြ ၾသဇာတိကၠမ ႀကီးမားလွတဲ့ အလ္ဘားမားျပည္နယ္အစိုးရရံုးေရွ႕ရပ္ၿပီးေျပာခ်င္တာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔တေတြကို ဘယ္သူဘယ္ဝါမွ ေနာက္ျပန္လွည့္သြား ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး” ဆိုတဲ့ ေျပာဆိုေကာက္ႏုတ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။
ေတာင္ပိုင္းေဒသမ်ားမွာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားရရွိလာၿပီးေနာက္ပိုင္း ေဒါက္တာကင္းနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္ လႈပ္ရွားေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ား အေမရိကန္ ေျမာက္ပိုင္းေဒသမ်ားကို သြားေရာက္စည္းရံုးလံႈေဆာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းေဒသ ပထမဦးဆံုးၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ခ်ီကာဂုိၿမိဳ႕ (Chicago) ျဖစ္ တယ္။ ခ်ီကာဂိုၿမိဳ ႔မွာ ရံုးခန္းတခန္းဖြင့္ၿပီး ေဒသခံ ကြန္ျမဴနီတီအဖြဲ႔အစည္းတခုနဲ႔ ပူးတြဲၿပီး စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပပြဲမ်ားကိုျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး လူျဖဴလူမဲ တန္းတူညီတူအခြင့္အေရးမ်ားကို ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿမိဳ႕ခံမ်ား၏ ပူးေပါင္းေထာက္ခံမႈမရရွိဘဲ အၾကမ္းဖက္တိုက္ ခိုက္မႈမ်ားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရတယ္။ တခုေသာ ဆႏၵျပပြဲမွ အၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္ၾကသူ လူျဖဴတစု၏လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေဒါက္တာကင္း မ်က္ ႏွာ အုတ္ခဲက်ဳိးတခုထိမွန္ၿပီး ထိခိုက္ဒဏ္ရာရရွိခဲ့တယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈ ၿခိမ္းေျခာက္စာမ်ားကို ရရွိခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး တက္ႂကြတဲ့ ၿမိဳ ႔ခံ လူမဲ လူငယ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို တာဝန္လႊဲအပ္ၿပီး တျခားျပည္နယ္ေဒသမ်ားသို႔ သြားေရာက္ခဲ့တယ္။

အဲဒီကာလအတြင္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုအေနနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးကို တရွိန္ထိုးဆန္႔က်င္လုပ္ကိုင္ေနၿပီး အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ဗီယက္နမ္ကို တိုက္ခိုက္ေနခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ ေဒါက္တာကင္းအေနနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈကိုဆန္႔က်င္သူပီပီ အေမရိကန္အစိုးရရဲ႕ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံအေရး ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္၊ တိုက္ခိုက္ေနမႈကို အျပင္းအထန္ရႈတ္ခ်ၿပီး၊ အေမရိကန္အစိုးရအေနနဲ႔ မိမိႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ျဖစ္ ပ်က္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးအေျခအေနမ်ားကို ေျဖရွင္းလုပ္ကိုင္သြားဖို႔လိုေၾကာင္း၊ အေမရိကန္အစိုးရအေနနဲ႔ ေငြေၾကး ကုန္က်၊ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသေၾကပ်က္စီး၊ လူမဆန္၊ အဓိပၸါယ္မဲ့စစ္ပြဲကို အျမန္ဆံုးရပ္စဲဖို႔ စစ္ဆန္႔က်င္ေရး လူထုဆႏၵျပပြဲမ်ားကို တက္ ေရာက္ေျပာဆိုခဲ့သလို၊ စာေဆာင္းပါးမ်ားေရးၿပီး သူ႔၏ စစ္ဆန္႔က်င္ေရး ရပ္တည္ယံုၾကည္ခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ အစုိးရ အာဏာပိုင္တခ်ဳိ႕နဲ႔ မီဒီယာတခ်ဳိ႕က ေဒါက္တာကင္းအေနနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ ဗီယက္နမ္ကာကြယ္ေရးသမား၊ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူလို႔ စြပ္စြဲေျပာဆိုၾကတယ္။ လူသားအားလံုး တန္တူညီတူ လူ႔အခြင့္အေရးရရွိေရးအတြက္ အၾကမ္းမဖက္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းနဲ႔ တုိက္ပြဲဝင္ လႈပ္ရွား ခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာကင္းကို ကမာၻ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔ႀကီးက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုကို ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွာ ခ်ီးေျမႇာက္ခဲ့တယ္။




၁၉၆၈ ႏွစ္ကာလမွာ ဆင္းရဲသားလူထုအတြက္ စည္းရံုးလံႈေဆာ္မႈ လူထုဆႏၵျပပြဲမ်ားကုိ ဦးေဆာင္တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့တယ္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီနဲ႔ ေျမာက္ပိုင္းေဒသ ၿမိဳ ႔နယ္မ်ားကို သြားေရာက္ၿပီး ဆင္းရဲသားလူထုမ်ားအား အစိုးရအေနနဲ႔ ေထာက္ပံ့ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္လုပ္ကိုင္ေပးသြားရန္ တုိက္တြန္းေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ ေန႔ညရက္ဆက္ တၿမိဳ႕ဝင္ တၿမိဳ႕ထြက္ ႏိုင္ငံတဝွမ္း လူမဲနဲ႔ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈခံေနရတဲ့ လူမ်ဳိးစုမ်ား ဖိႏိွပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေရး၊ တန္တူအခြင့္အေရးမ်ား ရရွိေရး၊ ဆင္းရဲမႊဲေတမႈ ပေပ်ာက္ေရး စတဲ့ လံႈေဆာ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ေနရင္ တႏၷစီျပည္နယ္ (Tennessee) မန္ဖိစ္ၿမိဳ ႔ (Memphis) ရွိ လူမဲ ျမဴနီစပယ္သန္႔ရွင္းသမားမ်ား ဆႏၵျပသပိတ္ေမွာက္ပြဲကို သြားေရာက္အားေပးေထာက္ခံၿပီး ၁၉၆၈ ဧၿပီလ (၃) ရက္ေန႔မွာ ေတာင္ထိပ္ေပၚကို က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့ဘူးတယ္ (I have been to the mountaintop) မိန္႔ခြန္းကို ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ ဒီ မိန္႔ခြန္းက သူ႔ရဲ႕ေနာက္ဆံုး မိန္႔ခြန္းျဖစ္မယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ေျပာဆိုခ်က္ထဲမွာ “က်ေနာ္ ဒီကိုေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ တခ်ဳိ ႔ေတြ က်ေနာ္ကို ၿခိမ္းေျခာက္ၾကတယ္။ လူျဖဴတခ်ဳိ႕က ဘာျဖစ္သြားမယ္ ဘာညာဆိုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာဆိုၾကတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာကေတာ့ က်ေနာ္မသိဘူး။ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ေရွ႕ ဆက္ ခရီးၾကမ္းႀကီးကို ဆက္ေလွ်ာက္ရအုန္းမယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ဒိကိစၥကို သိပ္ဂရုစိုက္ အေလးမထားဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆုိေတာ့ က်ေနာ္ ေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ က်ေနာ္လည္း အားလံုးလိုလို ဘဝကို အသက္ရွည္ရွည္ ျဖတ္သန္းခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ အသက္ရွည္ေနႏိုင္ေရးကို က်ေနာ္ စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ဘုရားသခင္ရဲ႕အလိုေတာ္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္သြားခ်င္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္အေနနဲ႔ က်ေနာ္ကို ေတာင္ထိပ္ကိုသြားခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ကေနၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာတဲ့ ႏိုင္ငံသစ္ ကို က်ေနာ္ေတြ႔ရပါတယ္။ က်ေနာ္ ခင္မ်ားတို႔နဲ႔ အဲဒီေနရာကို အတူေရာက္ရင္ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီည ခင္မ်ားတုိ႔ကို က်ေနာ္သိေစခ်င္တာက က်ေနာ္တို႔တေတြ ဒီနယ္ေျမသစ္ကို ေရာက္ရွိၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီအတြက္ က်ေနာ္ ဒီည အထူးဝမ္းသာေပ်ာ္ရြင္ပါတယ္။ တျခားဘာမွ စိုး ရိမ္ေၾကာင့္ၾကမေနပါဘူး။ ဘာကိုမွလည္း မေၾကာက္တဲ့လူတေယာက္ပါ။” ေျပာဆိုခဲ့တယ္။
သူ႔ေျပာဆိုခဲ့တဲ့ စကားအရိပ္နမိတ္အတိုင္း ေနာက္တရက္ ဧၿပီလညေနပိုင္း ၆ နာရီ တမိနစ္အခ်ိန္ သူတည္းခိုရာ ေလာ္ရိန္းေမာ္တယ္ (Lorraine Motel) ဒုတိယထပ္ လသာေဆာင္မွာ ညေနစာသြားစားဖို႔ လာေရာက္ေခၚမယ့္သူကိုေစာင့္ေနတုန္း လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္သူ ပစ္ခတ္ လိုက္တဲ့ ေသနတ္ဒဏ္ရာရရွိၿပီး စိန္႔ဂ်ဳိးဆက္ေဆးရံုမွာ ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ေသဆံုးခ်ိန္မွာ အသက္ (၃၉) သာရွိေသးေပမယ့္ ေဆးမွတ္ တမ္းအရ သူ႔ ႏွလံုးသားအသက္က အသက္ (၆၀) ေက်ာ္ လူႀကီးတေယာက္အရြယ္ ရွိေနတယ္။ ေဒါက္တာကင္း လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ခံရေၾကာင္း သတင္းထြက္ေပၚလာၿပီးေနာက္ ဝါရွင္တန္ဒီစီ၊ ခ်ီကာဂုိ၊ ေဘာ္တီမိုး ၿမိဳ႕မ်ားစြာမွာ ဆူပူအၾကမ္းဖက္တံု႔ျပန္႔မႈမ်ား ျဖစ္ပြါးခဲ့တယ္။ ေဒါက္တာ ကင္း၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားမ်ားက အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပၾကဖို႔ကို ေမတၱာရပ္ခံၾကတယ္။

က်ေနာ္တို႔ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဘုန္းႀကီးေသာ္လည္း အသက္မရွည္ခဲ့သူ ေဒါက္တာ မာတင္လူသားကင္းကို အိႏိၵယေခါင္းေဆာင္ႀကီး မဟတၱမ ဂႏီၶ လို အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားႀကီးတဦး အျဖစ္ အေမရိကန္ျပည္သူလူထု နဲ႔ ကမာၻသူ ကမာၻသားမ်ားက ဂုဏ္ျပဳၾကၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနည္း ဆက္လက္ရွင္သန္ေနတာကို က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ယေန႔ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္သည္။

တခ်ိန္က သူနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တုိက္ပြဲသူရဲေကာင္မ်ား၏ ႀကိဳးပမ္းလႈပ္ရွားမႈ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိမ္မက္ေၾကာင့္ ယေန႔ အေမရိ ကန္သမုိင္းမွာ ထင္ရွားတဲ့ လူမဲ စစ္ဦးခ်ဳပ္ ကိုလင္းပိုေဝါလ္ (Colin Powell)၊ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ကြန္ဒါလီဇာရိုက္စ္ (Condoleezza Rice) နဲ႔ သမၼတ ဘာရက္အုိဘားမား (Barack Obama) တို႔ ႏိုင္ငံေတာ္တာဝန္၊ တိုင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူ႔အက်ဳိးမ်ားကို တန္တူညီတူ မဲပိုင္ေပးခြင့္၊ ရပိုင္ခြင့္မ်ားနဲ႔ ျပည့္ဝတဲ့ဒီမုိကေရစီစနစ္ေအာက္မွာ ထမ္းရြက္ရယူႏိုင္ခဲ့တာကို သမိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚမွာ ေတြ႔ျမင္ေနရပါၿပီ။ မၾကာေသး ခင္ကပဲ ဝါရွင္တန္ဒီစီၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ ထင္ရွားတဲ့ လူျဖဴေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ဂုဏ္ျပဳထားတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ အေဆာက္အံု၊ ေမာ္ကြန္းရုပ္တု ေတြၾကားမွာ ေဒါက္တာမာတင္လူသားကင္းအား ဂုဏ္ျပဳေသာအထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္ရုပ္တုႀကီးနဲ႔ ပန္းျခံကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္။

ဒီအပတ္ ေဒါက္တာမာတင္လူသားကင္းေမြးေန႔အား ဂုဏ္ျပဳေသာ ရက္ရွည္ရံုးပိတ္ရက္မွာ ပူဇာစ ပူဇေနယ်ာနံ – ပူေဇာ္ထုိက္သူ ပုဂၢိဳလ္မွန္ တုိ႔ကို ပူေဇာ္ရျခင္းသည္လည္း မဂၤလာမည္၏ ဆိုစကားအတိုင္း ဒီေဆာင္းပါးေလးနဲ႔ ပူေဇာ္ထိုက္သူ က်ေနာ္ေလးစားေသာ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားႀကီး ေဒါက္တာမာတင္လူသားကင္း ဂ်ဴနီယာကို ဂုဏ္ျပဳပူေဇာ္လိုက္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ လူမဲမ်ားကို လူမဲ (black)၊ အာဖရို အေမရိကန္ (Afro-American) လို႔ ေခၚဆိုျခင္းက သင့္ျမတ္ၿပီး၊ အေစာပိုင္း အသားအေရာင္ ခြဲျခား၊ ေက်းကၽြန္ကာလအတြင္း နာမ္ႏွိမ္ေခၚဆိုခဲ့တဲ့ နီဂရို (Negro)၊ နစ္ဂါ (Nigger) လို႔ ေခၚဆိုျခင္းကို ယခုအခ်ိန္မွာ တရားဥပေဒအရ အေရးယူႏိုင္သည္။
အေမရိကန္ လူမဲသမိုင္းနဲ႔ Civil Rights လႈပ္ရွားမႈအေၾကာင္း ဖတ္မွတ္ေလ့လာသင့္တဲ့ စာအုပ္မ်ားမွာ …
Frederick Douglass’s Narrative of the Life of Frederick Douglas
W. E. B. Du Bois’s The Souls of Black Folk
Brook T. Washington’s Up From Slavery
Martin Luther King Jr.’s Why We Can’t Wait and Stride toward Freedom
Malcolm X’s The Autobiography of Malcolm X

ဇာဝါရီ
ဇန္န၀ါရီ ၁၉၊ ၂၀၁၂

ျမန္မာယူနီကုတ္ရဲ႕ ခရီးလမ္း

အခုေအာက္မွာျပထားတဲ့ ပံုအတိုင္းဆိုရင္ ျမန္မာယူနီကုတ္ရဲ႕ ခရီးလမ္းဟာ ရင္ေလးစရာပါပဲ။ သူတို႔တေတြက ဒီႏွစ္ကို ျမန္မာယူနီကုတ္ႏွစ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္အခုပဲ ႏွစ္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးလထဲကို ဝင္လာေတာ့မယ္။ ျမန္မာယူနီကုတ္ဟာ ပလက္ေဖာင္းအားလံုးမွာ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က Developer ပါ။ ဒီလိုနည္းပညာအခက္အခဲေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႐ိုးေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ဒီကိစၥမွာ ခက္ေနတာက ဘယ္သူ႔ေမးလို႔ ဘယ္သူ႔အကူအညီေတာင္းရမွန္းမသိတာပဲ။ အခက္အခဲေတြရွိမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘာသာစကားကိုယ္ႏွိဳက္က အလြန္အမင္း complicated ျဖစ္လြန္းတယ္။ ABCD ေလာက္လြယ္ေနရင္ ၿပီးတာၾကာလွေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ယူနီကုတ္ကြန္႔ေဆာ့တီးရန္း ကိုယ္ႏွိဳက္ကလည္း ဒါေတြကိုစဥ္းစားၿပီး လုပ္ေပးထားတယ္။ စကားလံုးေျမပံုေတြ၊ encoding ေတြ၊ ဒါေတြလုပ္ေပးထားတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က စကားလံုးေျမပံုေတြလည္းမွန္ၿပီ၊ encoding လည္းမွန္ၿပီ။ မမွန္တာက ဘယ္မွာလည္းဆိုေတာ့ rendering ပဲ။ အဲဒီ rendering ကေတာ့ OS ေတြကို support လုပ္ခိုင္းမွရမယ္။ အဲဒီေတာ့ေျပာခ်င္တာက User feedback ကို နားမေထာင္ရင္ 2011 တစ္ႏွစ္လံုး ျမန္မာယူနီကုတ္ႏွစ္လို႔ ေအာ္႐ံုတင္မကဘူး၊ ၂၁ရာစုတစ္ခုလံုး ျမန္မာယူနီကုတ္ရာစုလို႔ ေအာ္ေနရင္ေတာင္ ၂၁ရာစုသာကုန္သြားမယ္ အလုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ rendering ျပႆနာကို ေျဖရွင္းမယ္ဆိုရင္ User ရဲ႕အသံကိုနားေထာင္ရမယ္။ အဲဒါမွ ပလက္ေဖာင္းအားလံုးမွာ ျပင္ဆင္ရမယ့္ rendering လုိအပ္ခ်က္ေတြကိုသိမယ္။

အခုေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ လက္ေလ်ာ့လိုက္ၿပီ။ ဒီ Mac ကို သံုးရဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ေသလုေျမာပါး ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ယူနီကုတ္သံုးမလား၊ Mac သံုးမလားဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ Mac ပဲေရြးမယ္။ ယူနီကုတ္မသံုးလည္း ဘာျဖစ္လဲ ေဇာ္ဂ်ီရွိတာပဲ။ ေဇာ္ဂ်ီဆက္သံုးမွာေပါ့။ သူ႔ဖာသာသူ ေနာက္ျဖစ္မွေနာက္ရွင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လိုလူမ်ိဳးေတာင္ စိတ္မရွည္ရင္ ဘယ္ End User က စိတ္ရွည္မွာလဲ။ ေဇာ္ဂ်ီဆိုဘယ္ေလာက္လြယ္လဲ။ Package ကေလး သြင္းလိုက္၊ Input Source and Language setting မွာ ဝင္ျပင္လိုက္၊ ၿပီးရင္ Log out လုပ္ေပးလိုက္၊ ဒါပဲ၊ ဟိုဟာၾကက္၊ လည္ပင္းရွည္ရွည္နဲ႔ကငန္း၊ က်န္တာမန္ဒါလီခ်ည္းပဲ။ ဘယ္သူမွသူ႔ယူနီကုတ္နဲ႔ ဒုကၡခံမေနခ်င္ဘူး။ ဘယ္သူကမွ ယူနီကုတ္စစ္တယ္၊ မစစ္ဘူး ျငင္းမေနဘူး။ သံုးလို႔ရတယ္၊ သံုးလုိ႔လြယ္တယ္ဆိုရင္ သံုးမွာပဲ။ ယူနီကုတ္အစစ္၊ အတုဆိုတာ ဘယ္သူမွေစာက္ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ သံုးလို႔ရဖို႔က လိုရင္းပဲ။

အဲဒီေတာ့ ျမန္မာယူနီကုတ္က တာဝန္ရွိတဲ့သူေတြ စဥ္းစားေစခ်င္တယ္။ User ေတြ ေျပာတာနားေထာင္ပါ။ မသံုးတတ္ေသးတဲ့သူေတြ၊ သံုးရေကာင္းမွန္း မသိေသးတဲ့သူေတြကို စည္း႐ံုးပါ။ အမွားေတြေတြ႕လာလို႔ ေျပာလာရင္ ေသခ်ာနားေထာင္ၿပီး ျပင္ႏိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားပါ။ အခုလို ေက်ာက္ဆင္းတုေခါင္းညိတ္တဲ့ ပံုမ်ိဳးလုပ္မေနပါနဲ႔။

အဲဒီလိုပံုမ်ိဳးဆက္လုပ္ေနရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ ဂ်ဴးအဆိုေတာ္ Yael Naim ရဲ႕ This is a happy end / 'Cause you don't understand / Everything you have done / Why's everything so wrong? / This is a happy end / Come and give me your hand / I'll take you far away ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလး ဆိုျပရမွာပဲ။ (အဲဒီဂ်ဴးမမႀကီးကို ႀကိဳက္ရတာကလည္း Apple က Mac Book Air ေၾကာ္ျငာမွာ အဲဒီသီခ်င္းကို သံုးထားလို႔ နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္းနဲ႔ နားစြဲသြားတာ။ ဗမာျပည္က ေဂ်ဒိုးနပ္က ေသာက္ရွက္မရွိ၊ အဲဒီသီခ်င္းနဲ႔ လိုက္ေၾကာ္ျငာေသးတယ္။)

ဒီ screen shot မွာ ပါတဲ့ Font ေတြက မာစတာပိစ္ယူနီစံရယ္၊ ျမန္မာသံုးရယ္၊ Yunghkio ရယ္ကိုသံုးၿပီး Input Method အေနနဲ႔က KeyMagic 1.5 Mac Edition ကို သံုးထားတာပါ။ အဲဒီမွာထူးျခားတာရွိတယ္။ Apple ထုတ္ App ေတြျဖစ္တဲ့ TextEdit နဲ႔ Page မွာေတာ့ မာစတာပိစ့္ယူနီစံက အေကာင္းဆံုးအလုပ္လုပ္တယ္။ လံုးဝမွန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ MS Office 2011 မွာေတာ့ ျမန္မာသံုးက အေျခအေနအေကာင္းဆံုးပဲ။ အေျခအေနအေကာင္းဆံုးလို႔ ေျပာရတာက သူလည္းလံုးဝမမွန္ေသးဘူး။ သတိထားၾကည့္ရင္ နဲ႔ လိုဟာမ်ိဳး၊ ၿမိဳ႕လိုဟာမ်ိဳးမွာ ေအာက္ကျမင့္က တစ္ေခ်ာင္းငင္တို႔၊ နငယ္အၿမီးတို႔ရဲ႕ ညာဘက္ေဘးကို ကပ္သြားရမယ့္အစား သြားၿပီးပူးေနတာကို ေတြ႕မယ္။  Yunghkio ကေတာ့ ရရစ္ျပႆနာရွိတယ္။ ေနာက္ TextEdit ထဲကို ျပန္ၾကည့္ရင္ သူ႔ရဲ႕သေဝထိုးစနစ္လည္း မွားေနတယ္ဆိုတာေတြ႕မယ္။ ဥပမာ ေနျပည္ေတာ္ေလဆိပ္လို႔ ေရးထားတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာ သေဝထိုးေတြက ေနာက္ေရာက္ကုန္တယ္။ MS Office မွာေတာ့ သေဝထိုးမွန္တယ္၊ ရရစ္ပဲမွားတာ။ မာစတာပိစ္ယူနီစံကေတာ့ MS Office မွာ သံုးမရေအာင္ မွားတယ္။ ဒါေတာင္ LibreOffice နဲ႔ မစမ္းရေသးဘူး။ စမ္းၾကည့္ရင္ ဘာအမွားေတြ ထြက္လာဦးမလဲမသိဘူး။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

အေျဖ

ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တင္ထားတဲ့ ဒါဘယ္သူေျပာခဲ့တာလဲ ဆိုတဲ့ပိုစ့္မွာ ေမးခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ အမည္ေလးေပးဖို႔ က်န္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ဒီစာေရးဆရာက ကၽြန္ေတာ္ဆိုခဲ့သလိုပဲ ၂၀ရာစု အေစာပိုင္းက နာမည္ၾကီး အေနာက္တိုင္း စာေရးဆရာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးဆရာ အမည္ကို သူပါလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ေၾသာ္....သူလား သိတာေပါ့ ဆိုျပီး ရိုးရွင္းသြားမွာဆိုးလို႔ပါ။


သူဟာ တကယ့္ကို reality ဆန္တဲ့ စာေရးဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ပါ။ သူကို ၁၈၈၂ ခုမွာ ဒပ္ဗလင္ဆိုတဲ့ ျမိဳ့မွ အဆင့္နိမ့္အလယ္တန္းလႊာ အိုင္းရစ္မိသားစုကေလးမွ ေမြးဖြားလာခဲ့ျပီး သူရဲ့ အမွန္တရားအေပၚမွာ ျဖစ္တည္တဲ့ ေရးသားျခင္းေတြေၾကာင့္ အလြန္တရာမွ ေအာင္ျမင္ေၾကာ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ သူစာေပေတြဟာ War and Peace ကဲ့သို့ အဂၤလိပ္ ဂႏၱဝင္စာေပမ်ားအျဖစ္ ယေန့တိုင္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူ့စာေပမ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ္ ေဖၚျပခဲ့တဲ့ ပိုစ့္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြလိုပဲ အရမ္းကို reality ျဖစ္မႈေပၚမွာပဲ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေလာက္ဆို သူအမည္ သိၾကေလာက္ျပီလို႔ထင္ပါတယ္။ သူရဲ့ အေအာင္ျမင္ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ဝတၳဳတိုကေတာ့ Dubliners ျဖစ္ျပီး ထိုဝတၳဳတိုကေလးကို Araby ဆိုတဲ့ မူလဇာတ္လမ္းထဲကအတိုင္း လိုက္ဖက္ေအာင္ ျပင္ဆင္ျပသႏိုင္ခဲ့ျပီး အေကာင္းဆံုးရုပ္ရွင္တိုဆု ရရွိခဲ့ပါတယ္။ သူ့ေနာက္ဆံုး နဲ့ နာမည္အၾကီးဆံုး ဝတၳဳတိုကေတာ့ ေသဆံုးျခင္း (The Dead) ျဖစ္ျပီး ၁၉၈၇ ခုႏွစ္မွာ ရုပ္ရွင္အျဖစ္ရိုက္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ဝတၳဳတိုေရးရာတြင္ သာမက ဝတၳဳရွည္၊ ကဗ်ာမ်ားကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါသည္။

လက္နဲ့ျဖန့္ခံထား

ေနတက္ ေရတက္ခ်ိန္ေလးမွာ
ဒူးေထာက္လက္မိႈင္ခ်
သူဟာ...
သီးသန့္ျဖစ္သူတစ္ဦး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့
အစဥ္မေျပမႈတို့ သိပ္မ်ားတယ္
တကယ္ဆို အရႈံးၾကီးရႈံးေနခဲ့
ကံဆိုးျခင္းမ်ားစြာက ငါ့ေခါင္းေပၚ

မိန္းကေလး...........စိတ္မပ်က္ပါနဲ့ ရွိေသးတယ္
ကမၻာၾကီးဟာတည္ေနသ၍
တေန့ေန့.............အနားေရာက္လာမယ္
မိန္းကေလး ဝမ္းမနည္းပါနဲ့
ရွိေသးတယ္ မွီေသးတယ္ ခဏေလးပဲ....... ဆံုဦးမယ္

မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း လူေဟာင္းေတြ
ဘယ္ကိုေျပးထြက္ေပ်ာက္ကုန္ၾက
အျပန္အလွန္ေက်းဇူးရွိသူမ်ား အလိုရွိသည္။

ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ တံဆိပ္မ်ားနဲ့
အံဖတ္အျဖစ္ ေဝါ့အံခ်
နင္လက္နဲ့ ျဖန္ခံထား စိတ္ေကာင္းထား

အလွည့္က်လို့ ေရာက္ရွိေတာ့မယ္
ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္မ်ား
အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်က
ဘဝအတြက္ပိုျပီး ကိုင္တြယ္မရပါ
ရိုက္ခတ္မႈအေရး
အသြင္ေျပာင္းရင္း လွပေစေသာ မနက္ခင္းမွာ........။

BIG BAG ႏွင့္ ေလးျဖဴ

ကမ္းဆင့္ လွမ္းလင့္လိုက္တဲ့ လက္မ်ား

   ဒီေန႔ မဒမ္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ထူးဆန္းေနသည္။ ေရခ်မ္းကို မနက္ေစာေစာထဲက အကၤ်ီလဲခိုင္းထားျပီး ဒီေန႔ ေရခ်မ္းတြင္ သြားစရာ အစီအစဥ္မရွိရင္ သူ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ မွာထားသည္။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္လဲ မဒမ္ေရခ်မ္း ေခၚေဆာင္ရာသို႔ ဘာမသိညာမသိနဲ႔ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔သာ လိုက္လာရသည္။သူမ ဘယ္ကိုသြားမည္။ ဘာကို လုပ္မည္ကိုမသိ။ သူမလမ္းညႊန္ရာကိုသာ ကားစတီယာတိုင္ေလး ကိုင္ရင္းေမာင္းႏွင္ေနရသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သို႔ေလာသို႔ေလာ အေတြးမ်ားျဖင့္ မဒမ္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေလဦးမလဲ။ ဟိုတခါကလဲ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ေျပာျပီး လမ္းေရာက္မွ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ေရာက္သြားသည္။
    အခုလဲ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ကားကို ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းေပၚသို႔ ဦးတည္လိုက္ရသည္။ အေတြးထဲမေတာ့
“အင္း၊ ဒီမိန္းမ စေကာ့ေဈးေမာင္းခိုင္းျပီး ဘာပူဆာဦးမလဲမသိဘူး။”
ယခင္ ေလဟာျပင္ေဈးအေရွ႕သို႔အေရာက္တြင္ -
“ဟိုမွာေတ႔ြလား။ အဲဒီအေဆာက္အဦးဆီကို ေမာင္း။” သူျပရာ အေဆာက္အဦးက အရင္က သြားေကာလိပ္ေနရာကိုပင္။
ေဆးရုံဝင္းထဲေရာက္ေတာ့ ေရခ်မ္းအေတာ္ပင္ အံ့ၾသသြားသည္။ ေရခ်မ္း ဒီေနရာမေရာက္တာ အေတာ္ပင္ၾကာခဲ့ျပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သြားႏႈတ္ဖို႔ဆိုျပီး ဒီသြားေကာလိပ္ကို အျမဲတေစ လာရေလ့ရွိသည္။ အခုေတာ့ ဒီသြားေကာလိပ္ၾကီးပင္ ေခတ္စနစ္ေတြေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရရွာေပျပီ။
“အမ်ိဳးသားေသြးဌာန” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးက ေရခ်မ္းကို ၾကိဳဆိုေနသည္။ ရန္ကုန္မေရာက္ျဖစ္တာလဲၾကာျပီ၊ ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ ဒီေနရာကို ျဖတ္သြားျဖတ္လာသာ လုပ္ခဲ့တာ ေယာင္လို႔လွည့္ပင္မၾကည့္ခဲ့။ ေရခ်မ္း၏ ငယ္သြားေလးမ်ား ထိုေနရာမွာပင္ အေတာ္မ်ားမ်ား ဆံုးရႈံးခဲ့တာေၾကာင့္ ထိုအေဆာက္အဦးကိုျမင္လွ်င္ ေရခ်မ္း အေတာ္စိတ္နာသည္။
သခၤါရအေျပာင္းအလဲမ်ားေၾကာင့္ သြားေကာလိပ္မွ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန ေျပာင္းလဲသြားေသာ ထိုအေဆာက္အဦးဆီေရာက္မွ ေရခ်မ္းလဲ မဒမ္ေရခ်မ္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သေဘာေပါက္လာသည္။
“ဒီတစ္ခါ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ေသြးလႈျဖစ္ေအာင္ကို လႈၾကမယ္ေလ။”
လြန္ခဲ့ေသာ ေလးလေလာက္က မဒမ္ေရခ်မ္းေျပာခဲ့သည့္ စကားမ်ားကို ေရခ်မ္း ျပန္လည္သတိရလာသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာလိုလိုညာလိုလိုႏွင့္သာ ေခါင္းညိမ့္ခဲ့ရေသာ္လည္း တကယ္မဟုတ္ေသးသျဖင့္ ေရခ်မ္း ခပ္ေမ့ေမ့ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
တကယ့္တကယ္တမ္း ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ ေရခ်မ္း ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားသည္။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ ေရခ်မ္းေသြးမလႈခ်င္။ တခါဘူးမွ်လဲ မလႈခဲ့ဘူး။ ေရခ်မ္းငယ္ငယ္ကဆို အပ္ႏွင့္ ေဆးထိုးခံရမည္ကို ေၾကာက္သျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ဖ်ားနာနာ ေဆးခါးခါးၾကီးမ်ားကိုပင္ ၾကိတ္မွိတ္ျမိဳခ်ခဲ့သည္။
ၾကီးလာျပန္ေတာ့လဲ ေသြးလႈတန္းတယ္ဆိုတာ သတင္းစာေတြမွာ ေတြ႔ဖူးတာသာရွိခဲ့သည္။ ေရခ်မ္းေနတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေသြးအလႈခံတာတို႔၊ ေသြးလႈဖူးတဲ့လူဆိုတာတို႔ မျမင္ခဲ့၊ မဆံုခဲ့ေပ။
မဒမ္ေရခ်မ္းသာ သူအရင္အလုပ္မွာ ေသြးလာအလႈခံတုန္းက သြားလႈခဲ့ဖူးသည္။ သူကေတာ့ အျမဲတမ္း ေရခ်မ္းကို ေသြးသြားလႈမယ္လို႔သာ ေျပာေျပာေနတာ ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း အျခားကိစၥေတြႏွင့္ ေသြးလႈဖို႔ကို မလွည့္ျဖစ္ခဲ့ၾကေပ။ ေရခ်မ္းကလည္း ေဆးရုံေဆးခန္းဆို သိပ္မသြားခ်င္ဆိုေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို သူမဖာသာ ေမ့ေမ့ေျပာက္ေျပာက္ ေနပါေစသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အစမေဖၚေပးခဲ့။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အေဆာက္အဦးအဝင္ဝမွာတင္
“ငါ ေသြးမလႈခ်င္ဘူးေနာ္၊ နင္ဘဲလႈ၊ ငါက နင္ကုသိုလ္ရေအာင္ လိုက္ပို႔ေပးတာ။”
“ အင္းပါ….. က်မ ဘာသာ လႈမွာပါ။ ရွင္သာ သားအၾကီးနဲ႔ ေစာင့္ေနခဲ့။”
 အမ်ိဳးသားေသြးဌာနထဲသို႔အဝင္ ေရခ်မ္း အဝေလးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနၾကတဲ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ ေရခ်မ္း သူတို႔ကို ေသခ်ာသတိထားမိသြားသည္။ သတိထားမိတာက သူတို႔ရဲ႕ တစ္ခုခုကို စိုးရိမ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ။ အဝတ္အစားေလးေတြကလည္း ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြ။ သူတို႔ပံုစံက ဂ်ီအီးစီမွာ ဆန္ထုတ္ထုတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနသူလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္၊ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္မရမွာစိုးလို႔ တန္းစီးေစာင့္ေနၾကတဲ့သူလိုလဲ မဟုတ္၊ တခုတခုကို ေစာင့္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီးၾကီးက ခဏေန ထိုင္လိုက္၊ ခဏေန ထလိုက္ႏွင့္။
“အေမကလည္း ခဏေစာင့္လို သူတို႕ကေျပာထားတယ္ေလ။”
“ဟဲ့ သူတို႔ခဏလည္း ေသခ်ာလား၊ မေသခ်ာလားမသိ။ ဟိုက ဆရာဝန္ၾကီးကလည္း ဒီေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ မေက်ာ္မွီ ရရမယ္လို႔ ေျပာတယ္မဟုတ္လား။”
“အင္းပါ အေမရယ္။ က်မတို႔လဲ ဒီကို မနက္ေစာၾကီးထဲက လာေစာင့္ေနတာပဲ။ အခုလဲ သူတို႔က က်မတို႔လိုတဲ့ေသြး မေန႔က ကုန္သြားလို႔ တျပင့္ေသြးဌာနေတြဆီ ရမရ ဖုန္းဆက္ေမးေနတာပဲ။ ”
ေရခ်မ္းလဲ သားအၾကီးေကာင္ကို ထိန္းရင္း ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ ေျပာဆိုေနတာကို တစြန္းတစၾကားလိုက္ရသည္။ သူတို႔အေျပာအရ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သားအမိဆိုတာရယ္၊ ေသြးအိတ္လာ ေစာင့္ေနတာရယ္ သိလိုက္ရသည္။ သူတို႔က ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ ေစာင့္ေနရတာလည္းဟု ေရခ်မ္း သိခ်င္သြား၍…..
“ဒီက အမတို႔က ဘာကိုေစာင့္ေနၾကတာလဲ။ ေသြးက လိုခ်င္တိုင္းမရဘူးလား။”
“ဒီမွာကလည္း ေသြးကို လိုသေလာက္မရဘူး။ တေန႔မွ ႏွစ္ပုလင္းထဲ ရႏိုင္တာ။ အဲဒီႏွစ္ပုလင္းကလည္း သူတို႔မွာ ရွိဦးမွ။ က်မေယာကၤ်ားက ရန္ကုန္ေဆးရုံးၾကီးမွာ ေသြးကင္ဆာနဲ႔ ေရာက္ေနတာ။ က်မတို႔က သ႔ူအတြက္ေသြးကို ဒီမွာအျမဲလာယူရတယ္။”
“အျပင္မွာေကာ ဝယ္လို႔မရဘူးလား။”
“ရပါတယ္ကြယ္။ အျပင္မွာက သြားဝယ္ရင္ ေဈးၾကီးတယ္။ ဒီမွာ အမတို႔က ေသြးတစ္အိတ္ကို သံုးေထာင္ပဲေပးရတာ။ ေယာက်ၤားကလည္း ေသြးသြင္းဖို႔ ဘယ္ေလာက္ကုန္ဦးမလဲ မသိဘူး။ အရင္ေန႔ေတြက ေငြမေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ ေသြးလႈမယ္သူကို ကုိယ္တိုင္ရွာလာေပးရင္ သူတို႔က ေသြးထုတ္ေပးတယ္။ အခုဟာကလည္း က်မတို႔က နယ္ကဆိုေတာ့ ေသြးလႈေပးမယ့္အသိေတြကလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိတာရယ္။ အျပင္မွာ ဝယ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ေသြးအိတ္ေဈးက ၾကီးကၾကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ သူတို႔ အမ်ိဳးသားေသြးဌာနက ေပးတာကိုပဲ က်မတို႔လည္း ေမ်ာ္ေနၾကရတာ။”
“အမ ေယာကၤ်ားက ဘာေသြးအမ်ိဳးအစားမို႔လို႔လဲ။ သူတို႔မွာေကာ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနဆိုျပီး ေသြးမရွိေတာ့လို႔လား။”
“က်မေယာကၤ်ားေသြးက ‘အို’ ေသြးပါ။ ေသြးက မေန႔ညေနတုန္းကတည္းက ကုန္ခါနီးေနျပီလို႔ ေျပာေနတာ။ သူတို႔က တျခားေနရာေတြကေန ရမရ ဖုန္းဆက္ေမးေနတယ္ ေျပာတာပဲ။ အဲဒါက်မတို႔လည္း မနက္ကတည္းက ေသြးႏွစ္အိတ္အတြက္ ေစာင့္ေနတာ။ အခုထိေတာင္ က်မတို႔တေတြ မနက္စာေတာင္မစားခဲ့ရေသးဘူး။”
ေရခ်မ္း သူတို႔မိသားစုေလးကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ ေလာကမွာ အရာရာတိုင္းကို ေငြရွိတာေတာင္ ဝယ္လို႔မရ၊ ဝယ္ခ်င္လို႔ ေငြရွိေပမယ့္လည္း ဝယ္မည့္အရာက ရွိေနဦးမွပါလား။ သူတို႔လိုတာ ‘အို’ ေသြးတဲ့။ ေရခ်မ္း မိမိကိုယ္မိမိ မလံုသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေရခ်မ္း ေသြးအမ်ိဳးအစားကလည္း ‘အို’ ေသြးပဲမဟုတ္လား။
တခ်ိဳ႕ေတြက သူတို႔ေသြးေတြကို အၾကိမ္ ရာေထာင္မက လႈတန္းေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေရခ်မ္းလိုမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္ေသြးကို ကိုယ္ႏွေျမာတာလား၊ ေသြးလႈရမွာကို တြန္႔ဆုတ္ေနတာလား ေဝခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္ကေရာ အမွန္တကယ္ ေသြးသြင္းဖို႔ လိုအပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္လိုအပ္တဲ့ေသြးမရႏိုင္တာ၊ မရွိတာဆိုတဲ့ အျဖစ္မွ ေရခ်မ္း မၾကံဳဘူးတာ။ ေငြရွိရင္ ေသြးဆိုတာ ဝယ္ဖို႔ လြယ္လြယ္ေလးပဲဟု ေရခ်မ္း ထင္ေနမိခဲ့တာ။
တကယ္လို႔သာ ထိုမိသားစုေလးလို အေျခအေနဆိုရင္ေကာ ေသြးလႈတန္းေနၾကသူေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနၾကပါလွ်က္၊ ေသြးဝယ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြ ေပါမ်ားပါလွ်က္၊ ဘဝေပးအေျခအေနအရေကာ၊ တိုက္ဆိုင္မႈေတြအရေကာ အလြယ္တကူ ေသြးမရရွိႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္ ေရခ်မ္း ဘာလုပ္ရမလဲဟု ေတြေဝစဥ္းစားမိသြားသည္။
ေရခ်မ္းလဲ သားကို သူ႔အဖိုး ေရခ်မ္းအေဖနဲ႔ အျပင္မွာထားခဲ့ျပီး မဒမ္ခ်မ္းရွိရာ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနထဲသို႔ လိုက္ဝင္သြားသည္။ မဒမ္ခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေသြးအလႈခံဌာနအဝရွိ Reception စားပြဲတြင္ ေဖာင္တစ္ေစာင္ျဖည့္ေနရင္း အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ သူမေနာက္ကေန ေရခ်မ္း မေရာင္မလည္ႏွင့္ ေစာင့္ေနျပီး သူမေဖာင္ျဖည့္ျပီးေနာက္ ေသြးရည္ၾကည္စစ္တဲ့ေနရာကို လိုက္သြားသည္။
ထိုေနရာေလးမွာ တာဝန္က် ဆရာဝန္မေလးနဲ႔ အကူအမ်ိဳးသမီးက စားပြဲေလးမွာထိုင္ေစာင့္ရင္း မဒမ္ခ်မ္းရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ကေလးကို တခါသံုးအပ္ကေလးနဲ႔ ေဖာက္လိုက္ပါတယ္။
“အရင္တုန္းကေရာ ေသြးလႈဖူးလားရွင့္။”
“ ဟုတ္။ က်မအရင္တုန္းက လႈဖူးပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္မွာ ေသြးအလႈခံအဖြဲ႔ လာတုန္းကပါ။”
လက္ဖ်ားေပၚမွာ ေသြးစက္ေလး စို႔ထြက္လာေတာ့ သူတို႔စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ အျပာေရာင္ပုလင္းထဲကို မဒမ္ခ်မ္းရဲ႕ ေသြးစက္ကေလးကို ညွစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ေသြးစက္ကေလးက အျပာေရာင္အရည္ေပၚမွာ ေအာက္မက်ပဲ ေပါေလာေပၚေနပါတယ္။ ဆရာဝန္မေလးက မဒမ္ခ်မ္းမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ျပီး
“အမ ေသြးလႈလို႔ မရဘူးရွင့္။ အမေသြးက ေအာက္က်မသြားပဲ အခုလို ေပၚေနလိုရွိရင္ ေသြးလႈလို႔မရႏိုင္ေသးရွင့္။ အမမွာ ေဟမိုဂလိုဘင္ ေခၚတဲ့ သံဓာတ္ အားနည္းေနပါတယ္။”
“ ဟင္… ဒါဆို က်မ ေသြးလႈလို႔မရေသးဘူးေပါ့။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ရမွာလဲ။”
“မပူပါနဲ႔။ က်မတို႔ အမကို သံဓာတ္ အားေကာင္းလာမယ့္ေဆး ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ ဒီေဆးေသာက္ျပီး ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာရင္ က်မတို႔ဆီ ျပန္လာခဲ့ပါ။ ေနာက္ျပီး အမ ဒီၾကားထဲ အစားမွန္မွန္၊ အအိပ္မွန္မွန္ ေနပါ အမ။”
မဒမ္ခ်မ္း မ်က္ႏွာေလး ညိႈးသြားျပီး ေရခ်မ္းဆီသို႔ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ဆိုေသာအၾကည့္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။
“ ခဏ…. အမ။ သူ႔ေသြးလႈလို႔မရႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဆီကေရာ…..”
ေရခ်မ္း လက္ကို ဆရာဝန္မေလးဆီကို လွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကီး ေရခ်မ္း အျပဳအမူကို မဒမ္ခ်မ္းကေတာ့ အံ့ၾသတဲ့ အမူအရာနဲ႔ၾကည့္ရင္း သူပဲ အရင္ကေတာ့ ေသြးမလႈဘူးဆိုျပီး အဝင္ဝမွာေတာင္ ကပ္က်န္ေနခဲ့တဲ့လူ အခုက်ေတာ့လဲ …. ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးတဲ့ အမူအရာမ်ား မဒမ္ခ်မ္းမ်က္ႏွာေပၚ လႊမ္းျခံဳသြားပါတယ္။
ဆရာဝန္မေလးကလည္း သူေရွ႕ေရာက္လာတဲ့ ေရခ်မ္းလက္ဖ်ားကို တခါသံုးအပ္ကေလးနဲ႔ ေဖာက္ျပီး အျပာေရာင္အရည္ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးထဲ ေသြးစက္မ်ားကို ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာက မဒမ္ခ်မ္းတုန္းက သူမေသြးစက္ေတြကို အေတာ္ေလး ညွစ္ယူလိုက္ရေပမယ့္ ေရခ်မ္းအလွည့္က်ေတာ့ ေသြးစက္ေလးေတြ လက္ဖ်ားေပၚမွာ စီးလာျပီး ခြက္ေလးထဲ က်သြားပါတယ္။
ေရခ်မ္းေသြးစက္ေတြဟာ အျပာေရာင္ခြက္ကေလးထဲလဲ က်သြားေရာ ခြက္ေအာက္ေျခအထိကို နစ္ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေသြးစစ္တဲ့ ဆရာဝန္မေလးကလည္း ျပံဳးေပ်ာ္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔
“ဒီက အကိုေသြးက လႈလို႔ရပါတယ္။ က်မတို႔ အကိုကို ေဖာင္ေပးလိုက္မယ္။ သြားျဖည့္ေပးပါေနာ္။ ျပီးရင္ ဟိုဘက္က ကြန္ျပဴတာစာရင္းသြင္းတဲ့ ေနရာေလးကို သြားေပးပါ။”
“ အို.. သူက်ေတာ့ရျပီး က်မ က်ေတာ့…..”
“ဒီလိုျဖစ္တတ္ပါတယ္ အမရယ္၊ အမက သံဓာတ္မ်ားတဲ့ အစားအစားမ်ားမ်ား စားေပးေပါ့။ ေနာက္ျပီး လာမလႈခင္ အိပ္ေရးမဝဘူး ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒီမွာ က်မတို႔ အမကို ေသြးမလႈခင္ ဘာေတြလိုအပ္တယ္၊ ဘာေတြ လုပ္ရမည္ဆိုတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ ေပးလိုက္မယ္။ လိုရမယ္ရေပါ့။”
ဆရာဝန္မေလးက မဒမ္ခ်မ္းကို  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနက ထုတ္တဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးရယ္၊ ေဟမိုဂလိုဘင္(Haemoglobin) အားေကာင္းေစမယ့္ ေဆးျပားေလးေတြ ထည့္ထားတဲ့ အထုတ္ႏွစ္ထုတ္ရယ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။
“က်မ မလႈလိုက္ရေပမယ့္လည္း ကုသိုလ္ရေအာင္ ရွင့္ေဖာင္ကို က်မ ကူျဖည့္ေပးမယ္”
ဟုဆိုကာ မဒမ္ခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေရခ်မ္းဆီက ေဖာင္ကိုယူျပီး သူမကိုယ္တိုင္ ျဖည့္ေပးပါတယ္။
“ခုနတုန္းကေတာ့ မလႈဘူးဆိုျပီး အခုက်ေတာ့ ဘာစိတ္ကူေပါက္သြားတာလဲ။”
“ငါလဲ မင္းမလႈလိုက္ႏိုင္ေသးလို႔ ငါေသြးဆိုရင္ေကာ ရမလားလို႔ပါ။ ေပးပါ ငါေဖာင္ငါ ကိုယ္တိုင္ျဖည့္ၾကည့္ဦးမယ္။”
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ မဒမ္ခ်မ္းကိုသာ ေျပာေနတယ္ သ႔ူမ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ အေစာက အဝင္ဝမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ မိသားစုကို ရွာေဖြမိေသးတယ္။ သူတို႔ေတြေကာ လိုအပ္တဲ့ေသြးအိတ္ ရသြားၾကျပီလားလို႔။ သူတို႔သံုးေယာက္ ေသြးမရေသးဘူးထင္တယ္ အေပါက္ဝေလးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတုန္းပဲ။
ေရခ်မ္း ေဖာင္ျဖည့္ေတာ့ ေမးထားတာ အစံုပါပဲ။ အရင္က ေသြးလႈဖူးလား။ ေဆးထိုးဖူးလား။ မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲ ဖူးလား။ အေပ်ာ္အပါးလိုက္စား ဖူးလား။ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးဖူးလား။ နားကပ္ေဖာက္ ဖူးလား။ ေသြးသြင္း ဖူးလား စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာရယ္၊ ကိုယ့္ေနရပ္လိပ္စာရယ္ ျဖည့္လိုက္ရတယ္။
ေဖာင္ျဖည့္ျပီးတာနဲ႔ စာရင္းသြင္းတဲ့ ေနရာကို ေဖာင္ေလးယူသြားေတာ့
“အကို မွတ္ပံုတင္ေလး တဆိတ္ေလာက္”
“ဟိုက္…” ဒုကၡပဲ။ မွတ္ပံုတင္က အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ျပီ။ အေရးထဲက်မွ အရာေပၚေနျပီ။ မွတ္ပံုတင္လိုမလို သိမွမသိပဲကို။ အစကတည္းကလည္း မဒမ္ခ်မ္းပဲ ေသြးလႈမွာဆိုေတာ့……
“ မပါလာဘူး ခင္ဗ်ာ့။”
“ ရွင္ကလည္း ျမန္မာျပည္မွာေနျပီး။ မွတ္ပံုတင္မပါရင္ ကားလိုင္စင္ထုတ္ျပ လိုက္ေလ။ အတူတူပါပဲ။”
မဒမ္ခ်မ္းက အေနာက္မွ လွမ္းသတိေပးသည္။ ဟုတ္ပါရဲ႕။
“ ကားလိုင္စင္ေကာ ရမလား။”
“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္။”
ေတာ္ပါေသးတယ္။ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါရဲ႕ မဒမ္ခ်မ္း ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ကို။
“အစ္ကို ပထမဆံုးေသြးလႈတာလား။”
“ဟုတ္ကဲ့”
စာရင္းသြင္းေနသည့္ ေကာင္မေလး၏အေမးကို ေျဖလိုက္ရင္း ပထမဆံုး ေသြးလႈဖူးတယ္ေျပာရတာ ကိုယ္ဘာသာ ရွက္သလိုလို စိတ္မလံုမလဲ ျဖစ္လာသည္။ စာရင္းသြင္းတာကို ေစာင့္ရင္းနဲ႔မွ
“အစ္မ ဟိုေလ…. ဟိုအေပါက္ဝက အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ ေသြးဝယ္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ေျပာတယ္။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးကို သူတို႔အတြက္ လႈရင္ရမလား။”
“က်မတို႔က စာရင္းလက္ခံတာဆိုေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ အစ္ကို ေသြးလႈျပီးသြားမွ ေသြးထုတ္တဲ့ဌာနမွာ သြားျပီး ေျပာျပလိုက္ေလ။ သူတို႔က အစ္ကို ေျပာသလို ေဆာင္ရြက္ေပးပါလိမ့္မယ္။ အခု အစ္ကို ဟိုဘက္အခန္းထဲက ဆရာဝန္ၾကီးရဲ႕ လက္မွတ္ယူလိုက္ပါဦးရွင့္။ ျပီးရင္ က်မတို႔ဆီကိုပဲ ျပန္လာခဲ့ပါ။”
သူျပန္ေပးလိုက္တဲ့ ေဖာင္ေလးကိုယူရင္း သူမညႊန္ျပလိုက္တဲ့ အခန္းဘက္ကို သြားရပါတယ္။ အခန္းအဝေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္ကုတ္ဝတ္ထားတဲ့ အမိ်ဳးသမီးတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနပါတယ္။ ေရခ်မ္းလဲ ဝင္ခြင့္ေတာင္းတဲ့ အမူအယာျပရင္း ဆရာဝန္မၾကီး စားပြဲေဘးက ခုံမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။
“အရင္က ေသြးလႈဖူးလား။”
“ဟင့္အင္း…. ဒါ… ပထမဆံုးအၾကိမ္ပါ”
ဆရာဝန္မၾကီးက ေရခ်မ္းလွမ္းေပလိုက္ေသာ စာရြက္ေပၚမွ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ေနရင္းမွ
“အရင္က အသားဝါျဖစ္ဖူးတယ္လို႔ ေရးထားတယ္။ ဘယ္တုန္းကလည္း။ အခုေရာ ဘာေဆးဝါးေတြမ်ား မွီဝဲေနသလဲ။”
“ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ အတိအက်ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ေမြးေမြးျခင္းတုန္းက အသားဝါပါလာတာပါ။ အခုၾကီးမွေတာ့ တခါမွျပန္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။”
“ေၾသာ္…. ဒါလား။ အဲဒါဆို မိဘႏွစ္ပါးလံုးက အိုေသြးေတြေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။ အခုမရွိရင္ ေသြးလႈလို႔ရပါတယ္။ က်မတို႔ဆိုလိုတာက အသည္းေရာင္ အသားဝါေရာဂါကို ဆိုလိုတာပါ။”
ဆရာဝန္မၾကီးက ေရခ်မ္းကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္စစ္ေဆးျခင္း ျပဳလုပ္ျပီး စာရြက္ေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်မ္းလဲ ေဖာင္ေပၚမွာ လက္မွတ္လဲရေရာ စာရင္းလက္ခံတဲ့ေနရာကို ျပန္သြားျပီး သူတို႔ထုတ္ေပးတဲ့ ေသြးထုတ္ဖို႔လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေသြးလႈမွတ္တမ္းကတ္ျပားေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။
“ဒီကတ္ျပားေလးက ေနာက္တခါလာလႈရင္ ယူလာခဲ့ပါ။ ဒီပစၥည္းေတြ ယူသြားျပီး ဟိုေဘးက အခန္းထဲ ဝင္သြားလိုက္ပါ။”
သူမညႊန္ျပလိုက္တဲ့ အခန္းဝေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးေလးေစ႔ထားပါတယ္။ အခန္းဝမွာေတာ့ ေသြးလႈခန္းမလို႔ ေရးထားေတာ့ ေရခ်မ္းလည္း စိတ္နဲနဲ လႈပ္ရွားသြားပါတယ္။ေစ႔ထားတဲ့ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေအးျမရွင္းသန္႔ေနတဲ့ ေလေအးတခ်ိဳ႕က ေရခ်မ္းမ်က္ႏွာကို ျဖတ္သန္းဆီးၾကိဳလိုက္တယ္။
အထဲမွာေတာ့ ေဆးရံုကုတင္ေတြလို ရွစ္လုံးေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ထူးျခားတာက သြားေဆးခန္းေတြကလို ဆိုဖာနဲ႔ ဆံုလည္ကုလားထိုင္ တစ္လံုးလည္းေတြ႔ရတယ္။ ေရခ်မ္းဝင္သြားေတာ့ အနီဝတ္ သူနာျပဳဆရာမေလး တစ္ေယာက္က ေရခ်မ္းဆီကို ေလွ်ာက္လာျပီး ေရခ်မ္းလက္ထဲမွ ေသြးလႈရန္သံုးမည့္ ေသြးအိတ္အလြတ္ကို လွမ္းယူရင္း နေဘးက ကုတင္အလြတ္ေပၚ လွဲဖိုု႔ အခ်က္ျပလိုက္ပါသည္။
ေရခ်မ္းလဲ အေတြ႔အၾကံဳသစ္ကို ရင္ဖိုေနသူမို႔ ဘာစကားမွေတာင္မေျပာႏိုင္ပဲ သူနာျပဳဆရာမေလး ညႊန္ျပတဲ့ ကုတင္ေပၚ တက္ရင္း ပက္လက္လွန္ အိပ္လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္ဘက္လက္ဖ်ံကို ဆန္႔ေပးလိုက္ရင္း မ်က္လံုးကို အသာမွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလးက လက္ေမာင္းကို ဂြမ္းစေလးနဲ႔ ပြတ္လိုက္တာ၊ လက္ေမာင္းရင္ကို ရာဘာၾကိဳးေျပာ့ေလးနဲ႔ စီးေႏွာင္လိုက္တာ၊ အသားထဲကို ေဆးထိုးအပ္ကေလး ထိုးစိုက္ဝင္လာတာတို႔ကိုေတာ့ ေရခ်မ္း မ်က္စိမွိတ္ထားေပမယ့္ အေတြ႔တို႔က သိေနပါတယ္။
ေရခ်မ္းကိုယ္ထဲက ေသြးေတြ ဘယ္လိုအျပင္ကို ေရာက္သြားသလဲေတာ့ မသိ။ (အလြန္ဆံုးရွိမွ ငါးမိနစ္ေလာက္ပင္ ရွိမည္ထင္တယ္) ခဏၾကာေတာ့ ဆရာမေလး ျပန္ေရာက္လာျပီး
“ကဲ…. ျပီးသြားျပီ၊ မ်က္စိမဖြင့္နဲ႔ဦး၊ ငါးမိနစ္ေလာက္ မ်က္လံုးမွိတ္ အနားယူလိုက္ဦး။ ေသြးလႈလႈျပီးျခင္း ရုတ္တရက္ထရင္ မူးတတ္လို႔။”
“ဆရာမ ဒီတခါလႈျပီးသြားရင္ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ေနာက္တခါ လာလႈလို႔ရျပီလဲ။”
“ေနာက္ေလးလေလာက္ဆိုရင္ လာလႈလို႔ရျပီ၊ လူတစ္ေယာက္က တစ္ႏွစ္မွာ ေသြးသံုးၾကိမ္ကေန၊ ေလးၾကိမ္လႈလို႔ရတယ္။”
ေရခ်မ္း မ်က္စိေလး အသာျပန္မွိတ္ထားရင္း ရင္ထဲမွာ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္ေနေလရဲ႕။ မလႈခင္တုန္းက စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ ဘယ္ဆီဘယ္ေရာက္မွန္း မသိ၊ ၾကက္ေပ်ာက္ဌက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္သည္။ ေနာင္လဲ ေသြးလာလႈရဦးမယ္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ေလးကေတာ့ သိသိသာသာ ေပၚလာသည္။ အရင္တုန္းက ဒီလိုလြယ္ကူမယ္၊ ဒီလိုလႈလို႔ရတယ္မ်ား သိရင္ခဲ့ရင္ေလ ဆိုေသာအသိမ်ား၊ မိမိလို ေသြးလႈရမွာကို မသိတဲ့သူ၊ စိတ္မဝင္စားတဲ့သူ၊ သိရက္နဲ႔ မလႈတန္းတဲသူ၊ ေသြးလႈရမွာကို အထင္မွား အျမင္မွားေတြနဲ႔ ေၾကာက္ေနသူမ်ားကိုပါ ေသြးလႈဖို႔ အသိေလးရသြားခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြသာ ေရခ်မ္းစိတ္မွာ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေပၚေနေလသည္။
ေနာက္ျပီး ငါ့ေသြးနဲ႔ တကယ့္ကို ေသြးလိုေနတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြ၊  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန အဝင္ဝမွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ မိသားစုလို ေသြးအေရးေပၚ လိုေနတဲ့သူေတြ၊ ေသြးလြန္တုတ္ေကြးေၾကာင့္ အမွန္တကယ္ ေသြးသြင္းဖို႔လိုအပ္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးပီတိေတြ ေရခ်မ္းကိုယ္ထဲ စီးဝင္လာပါတယ္။
 ဒီလိုအေျခအေနေတြ၊ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ တကယ့္ကို ေသြးလိုအပ္ေနသူေတြရဲ႕ ဒုကၡအျဖစ္သနစ္ေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္မိရင္ ေရခ်မ္း အရင္က ေသြးမလႈခ်င္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေနာင္တရ ေဝဖန္ေနမိေတာ့တယ္။
ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေရခ်မ္းမ်က္စိဖြင့္ျပီး ကုတင္ေပၚ ထထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္ေတာ့ အရင္က ေရခ်မ္းဝင္လာခါစက တစ္ေယာက္ထဲ အခု ေရခ်မ္းကုတင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေနာက္ထပ္ ေသြးအလႈရွင္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ကို ထပ္ေတြလိုက္ပါတယ္။
“ေခါင္းမူးလား။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုရင္ သြားလို႔ရပါျပီ။ ေနာက္ျပီး ဒီအေဆာင္ရဲ႕အေနာက္မွာ ကန္တင္းရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ေသြးအလႈရွင္ေတြကို အဟာရျဖစ္ေအာင္ ေဆးနဲ႔ အစားအေသာက္ေတြ ေကၽြးတယ္။ သြားစားလိုက္ပါဦး။”
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အစာဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္ရေတာ့ စိတ္ဝင္စားသြားသည္။ “ဒီကိုလာခဲ့သမွ် ဒီအစီအစဥ္ေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။” စိတ္ထဲမွာလဲ ကန္တင္းဆိုေတာ့ ရွယ္ပဲေနမွာလို႔။ ေရခ်မ္းေျခလွမ္းမ်ားက ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ အစားအေသာက္ ေကၽြးေမြးရာ အေဆာင္အေနာက္ဘက္ ကန္တင္းဆီ ဦးတည္လိုက္ပါသည္။
ေရခ်မ္းတို႔မ်ား အစာေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ပါရမီျဖည့္ဖက္ မဒမ္ခ်မ္းကိုေတာင္ ေမ့မလိုျဖစ္သြားတယ္။ ေဆာ္ရီးပါ။ ေသြးလႈခန္းက ေရခ်မ္းထြက္လာတာနဲ႔ မဒမ္ခ်မ္းက
“အို…. ျမန္လိုက္တာ။”
“ဟုတ္တယ္။ ေသြးထုတ္လိုက္တာ ခဏေလးပဲ။ ဒါေတာင္ ဆရာမက ေသြးလႈလႈျပီးျခင္း ခဏေလာက္ မွိန္းေနရမယ္ဆိုလို႔ လွဲေနတာ။”
“ဟုတ္လား။ ေသြးအားေကာင္းလို႔ထင္တယ္ ျမန္တာ။ က်မအရင္ ေသြးလႈတုန္းကဆို ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာင္ၾကာ သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ ေသြးလႈျပီးတဲ့သူေတြကို အဟာရျပန္ျပည့္ေအာင္ဆိုျပီး ဘူေဖးေကၽြးေသးတယ္။”
“ဟုတ္တယ္။ ဒီမွာလဲ ေကၽြးတယ္ေျပာတယ္။ လာ…လာ”
ေရခ်မ္းလဲ အေနာက္ဘက္ ကန္တင္းဆီသို႔ မဒမ္ခ်မ္းအားေခၚျပီး ဦးတည္လိုက္သည္။
ကန္တင္းတဲ့။ ေရခ်မ္း ထင္သမွ် ကန္တင္းတကာ့ ကန္တင္းထဲမွာ ဒီကန္တင္းအေသးဆံုး ျဖစ္မည္။ ဆက္တီတစ္စံုသာရွိျပီး ေကာင္တာေပၚမွာလည္း ဘာစားစာရာမွ် မယ္မယ္ရရ မေတြ႔။ ေကာ္ဖီခြက္အလြတ္တခ်ိဳ႕သာရွိသည္။ ေရခ်မ္းလဲ ျပန္လွည့္ရႏိုး ထိုင္ရႏိုးနဲ႔
“ေသြးအလႈရွင္လား”
ေရခ်မ္း ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္သည္။ ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက သိပ္အလုပ္ရႈပ္ေနပံုရသည္ ထိုင္ခံုမွ ေျဖးညင္းစြာထျပီး ေရခ်မ္းကို အေရွ႕ဆက္တီမွာ ထိုင္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္သည္။ သူပံုကေတာ့ အဝယ္မလိုက္တဲ့ ေဈးဆိုင္က အေရာင္းစာေရးမလိုပါပဲ။ ဝယ္သူလာရင္ေတာင္ သူတို႔အတြက္ ရွားပါးပစၥည္း တစ္မ်ိဳးလိုမ်ိဳး။
ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ရယ္၊ ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ရယ္၊ ၾကက္ဥ အစိမ္းတစ္လံုးရယ္၊ ေနာက္ မဒမ္ခ်မ္းရခဲ့တဲ့ ဖ်ဳရာမင္းဘီစီလို ေသြးေကာင္းေဆးတစ္ထုပ္ရယ္ လာခ်ေပးသည္။ ေရခ်မ္းလဲ လာခ်ေပးသမွ် အားေတာင့္အားနားစြာနဲ႔ အျပတ္စားလိုက္ရင္း။ 
“ဒီမွာ ေသြးလာလႈတဲ့လူ မ်ားလား အေဒၚ”
“တခါတေလလဲမ်ားတယ္။ အျမဲတမ္းေသြးအလႈရွင္ေတြ၊ အဖြဲလိုက္ ေသြးလာလႈတဲ့သူေတြ လာရင္ေတာ့ မ်ားပါတယ္။ က်န္အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အခုလို မနက္အေစာပိုင္းဆို ေသြးအလႈရွင္္ သိပ္မရွိတတ္ဘူး။”
“ကၽြန္ေတာ္ စာေစာင္ေတြ သတင္းစာေတြမွာေတာ့ ေသြးအလႈရွင္ေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ေတြ႔ေနတာပဲ။”
“ဒီလိုေမာင္ရင္ေတြတာ မ်ားေပမယ့္လည္း တကယ္ေသြးအလႈရွင္စာရင္းက သိပ္မ်ားတာမဟုတ္ဘူး။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး လူဦးေရနဲ႔ တြက္ၾကည့္မွ ငါးရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ပဲရွိတာ။”
“ေၾသာ္… ဒါဆို အေတာ္နဲေသးတာေပါ့ေနာ္။”
“ဟုတ္တယ္။ ဒီ အမ်ိဳးသားေသြးဌာနကလည္း မၾကာမၾကာ နယ္ေတြ၊ ရံုးေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ လိုက္ျပီး ေသြးအလႈခံရတယ္။ ဒီမွာ လာလႈၾကတာေတြကေတာ့ သိတဲ့လူေတြပဲမ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက သိရက္နဲ႔ လာမလႈႏိုင္တာေတြ၊ လာလႈခြင့္မရွိတာေတြ၊ လာလႈရက္နဲ႔ ေသြးက လက္ခံလို႔မရတာေတြ၊ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚ မူတည္တာေပါ့ေလ။”
-----------------------------------
ေရခ်မ္းလည္း  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန အေပါက္ဝေရာက္လာေတာ့ ခုနကေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစုကို မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး။ ေရခ်မ္းစိတ္ထင္ သူတို႔လိုတဲ့ေသြး ရသြားျပီထင္တယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေသြးထုတ္ေပးတဲ့ ဌာနထဲသြားျပီး ေမးေတာ့ သူတို႔လိုတဲ့ေသြး တျခားမွာရလို႔ သြားထုတ္ၾကတယ္တဲ့။ ေရခ်မ္းက ခုနက သူလႈခဲ့တဲ့ေသြးကို သူတို႔အတြက္ လႈမယ္ဆိုရင္ေကာဆိုေတာ့
“ေသြးကို က်မတိုဌာနက ေသခ်ာေအာင္ ဓာတ္ခြဲစမ္းသပ္ပါေသးတယ္။ ရွင္တို႔လႈထားတဲ့ေသြးေတြ တဆင့္ျပန္လႈလို႔ရျပီဆိုေတာ့မွ က်မတို႔ဆီက ျပန္ထုတ္ေပးပါတယ္။”
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနေလးမွအထြက္ ေသြးလိုလို႔ေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစု ေသြးရသြားလို႔ စိတ္ေပ်ာ္သြားသလို၊ လာတုန္းက မလႈခ်င္ေပမယ့္လဲ သူတို႔မိသားစု ျဖစ္အင္ေလးကို အမွတ္တမဲ့ သိရွိလိုက္ရာမွ ေသြးလႈခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာျပီး ၾကိဳတင္စီစဥ္မႈ မရွိထားတဲ့ၾကားက မြန္ျမတ္တဲ့ အလႈတစ္ခုကို ကမ္းဆင့္လွမ္းလင့္လိုက္ရလို႔ ထိုမိသားစုေလးကိုေရာ၊  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနကို လမ္းျပေခၚေဆာင္လာတဲ့ မဒမ္ခ်မ္းကိုေရာ ဤစာစုေလးနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ခ်မ္းလင္းေန
www.chanlinnay.blogspot.com

ေအာ္ပေရးရွင္း

အခ်စ္ဆိုတာ...
ထက္ရွတဲ့ဓါးတစ္လက္ေပါ့။
ေကာင္မေလးရယ္
မင္းရဲ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့လက္ေတြနဲ႔
ဓါးထက္ထက္ကိုင္ရင္း
ေၾကကြဲေနတဲ့ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္

ဒီလူကို
ခြဲစိတ္လို႔ျပဳျပင္
ကုသလို႔ျပင္ဆင္ပါေတာ့...
ခြဲစိတ္ရင္း... စိတ္ခြဲရင္း...
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့
ေၾသာ္...ဘ႐ူးတပ္(စ္)... မင္းလည္းပါတာကိုး...

 

Poe Si

ပိုစ့္ေတြမတင္ျဖစ္တာၾကာေတာ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ တင္လိုက္ပါတယ္။

ႏႈတ္ဆက္္ခ်ိန္

အလင္းကုိ စျမင္ဖူးကတည္းက
က်ေနာ္တုိ႕ ဆံုခဲ့ၾကတယ္
အခု မ်က္စိေတြ မမွိတ္ၾကေသးပါဘူး
လက္ေတြကေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပခဲ့ရျပီ။

ရင္ဘတ္ခ်င္းေတြ တူညီၾကလုိ႕
က်ေနာ္တုိ႕ လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္
အေၾကာင္းတရားေတြၾကားမွာ
အက်ိဳးတရားကုိ က်ေနာ္တုိ႕ အတူဖြာရွိဳက္ခဲ့ၾကတယ္
မထင္ပါဘူး ေမေမရယ္
ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းေတြ မတူညီရံုနဲ႕
ေ၀းၾကရျပန္ျပီ... တဲ့။

တစ္ေယာက္လဲမဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္လဲမဟုတ္
လမ္းေတြကုိ ခ်ဲ႕ထြင္ရင္းနဲ႕ ႏွုတ္ဆက္ရဖန္မ်ားလာေတာ့
ေန႕ေတြက အရင္လုိ မခ်ိဳျမိန္ၾကေတာ့ဘူး ေမေမ
၀မ္းသာပါတယ္
ျငိမ္းခ်မ္းစြာသြားပါ .... လုိ႕
ျပံဳးျပီးေျပာရတဲ့ အျဖစ္ကုိ က်ေနာ္စက္ဆုပ္တယ္။

က်ေနာ့္ကုိ ထားသြားတဲ့သူေတြနဲ႕
က်ေနာ္က ထားခဲ့ရမယ့္သူေတြ
တကယ္ပါ ေမေမ
စုိစြတ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္၀န္းေတြ ေျခာက္ေသြ႕ဖုိ႕
သံေယာဇဥ္ကုိ က်ေနာ္ထင္းစုိက္ခ်င္တယ္
ေတြ႕ဆံုၾကံဳကြဲဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရကုိ အက်အနထုပ္ပုိး
က်ေနာ္ မျမင္ႏုိင္တဲ့ စၾကာ၀ဠာအမွိဳက္ပံုးထဲ
သြားေလေရာ့ဟယ္ဆုိျပီး ပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။

ဟန္ေဆာင္ေငြ႕ေတြ အူေနတဲ့
ႏွုတ္ဆက္ မီးခုိးေတြၾကား
က်ေနာ္ ေခါင္းမူးတယ္ ေမေမ
နဂုိကတည္းက ပူတတ္လြန္းတဲ့ ေႏြရာသီမွာ
ဒီေန႕အပူဆံုးမုိ႕
က်ေနာ္ မျပံဳးခ်င္ေတာ့ဘူး
ကံၾကမၼာကုိ ရုိးမယ္ဖြဲ႕ဖုိ႕က်ေတာ့လဲ
က်ေနာ္က ဘာေကာင္မွမဟုတ္ခဲ့ေတာ့
ေမေမရယ္
က်ေနာ့္နာရီကေလးက က်ေနာ့္ကုိေျပာတယ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့
မင္းနဲ႕ငါသာ လက္တြဲမျဖဳတ္တာပါကြာ ... တဲ့။


ေဇာ္။
(ကြ်န္ေတာ္တုိ႕အိမ္)
www.latlatzaw.blogspot.com

( ဤကဗ်ာကုိ အကုိၾကီး ကုိခ်မ္း ( ဘေလာ့ဂါ ခ်မ္းလင္းေန) ႏွင့္ အမပြင့္ တုိ႕အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္
ေမလ ၁၃ရက္ ၂၀၁၁၊ ေသာၾကာေန႕ (ဒူဘုိင္းစံေတာ္ခ်ိန္) နံနက္ ၆နာရီ တြင္ က်ေနာ္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါသည္။)

ဒီကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ညီ.... ကဗ်ာဆရာမေလး ေဇာ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ေအဖိုးစာမ်က္ႏွာျဖဴလႊလႊေလးမွာ သူ့လက္ေရး ဝိုင္းစက္စက္ေလးေတြနဲ့ေရးျပီး စာအိတ္နဲ့အေသအခ်ာပိတ္ သူကိုယ္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္လက္ထဲကို အေသအခ်ာထည့္ေပးျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ႏႈတ္ဆက္တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၾကည့္ရင္းနဲ့ပဲ ရင္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျခင္း တဖြားဖြားပါပဲ။ 

ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့လည္း လက္ျပႏႈတ္ဆက္ရတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း ရင္ဘတ္ထဲကိုေတာ့ သံမိႈထက္ေတာင္ ခုိင္ျမဲတဲ့ အမွတ္ရျခင္းမ်ားစြာနဲ့ အမွတ္တမဲ့ကေန အမွတ္တရအသြင္ ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့တာပါ။

ကိုပီတာ၊ လင္းၾကယ္ျဖဴ၊ ကိုဟန္၊ ကိုဗ်တ္ဇ၊ လီယို၊ မႏွင္း၊ ေဇာ္၊ မငံု၊ အိန္က်ယ္ (ခ)ျဖဴစင္ၾကယ္၊ ေကာင္းကင္သမီးပ်ိဳ၊ ဘေလာက္မေရးေပမယ့္ တကယ့္ကို စာအေရးေကာင္းတဲ့ ဘၾကီးမိုး၊ ေအးေဆးေနတတ္တဲ့ စာေရးဆရာ ကိုဧကံျဖိဳး၊ ဘေလာက္ေတြမွာ စာေတြလိုက္ဖတ္ျပီး အားေပးတတ္တဲ့ ကိုသာယာ တ႔ိုနဲ့အတူတူ ဒေဒြးေျမမွာ ရင္ဘတ္ျခင္းေတြတူလို့ စာေတြေရး မိတ္ေတြဖြဲ့ရင္း ဆံုေတြခဲ့ရတာေလးေတြ အမွတ္ရေနဆဲပါေလ။ 

ဟန္ေဆာင္မႈကင္း ရိုးသားျခင္းေတြနဲ့ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး တကယ္ မိတ္ရင္းေဆြရင္း ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အရင္းေတြလို ခ်စ္ခင္ေလးစားခဲ့ၾကတဲ့ ဒေဒြးေျမမွ ဘေလာဂါေမာင္ႏွမေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အျမဲသတိရေနမွာပါ။ ဒေဒြးေျမမွ ခြဲရေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္သ၍ ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ အသက္ဆက္သြားဦးမွာပါ။

ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာက္ေပၚ ေျခလွမ္းစရာမွ ယခုအထိ အျပင္မွာ မျမင္ဖူးေပမယ့္ သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ ဘေလာဂါေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကိုလည္း ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္ မွတ္မွတ္ရရရွိေနမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တင္သမွ်ပိုစ့္ေလးေတြကို ဖတ္မွတ္အားေပးခဲ့ေသာသူမ်ား၊ ဝင္ေရာက္ေလ့လာသူမ်ား၊ ကိုလည္း အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ဗ်ာ။ 

ကၽြန္ေတာ္ဘေလာက္ေလးကို ရန္ကုန္မွ ဝင္ေရာက္ဖတ္ရႈနိုင္ေအာင္ host ေျပာင္းေပးတဲ့ Mandalay Blogger အဖြဲ့မွ ညီညီ အိုင္တီ(မန္း) ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ သူ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာက္ေလးကို ေက်ာ္ခြစရာမလိုပဲ ဖတ္လို့ရလို့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ ဒေဒြးေျမကသာ အျပီးတိုင္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာမွာပါ။ ဘေလာက္ေလာကကိုေတာ့ ေျခလွမ္းၾကဲရံုေလာက္ပဲ ရွိမွာပါ။ ဆက္လက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္သ၍ ပိုစ့္ေတြ တင္ေနဦးမွာပါ။

ဘေလာက္ေတြ အရင္ကေလာက္ ေျခမခ်နိုင္ရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းတို့ေရ..... ခြင့္လႊတ္ပါလို့ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ 

့ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

မ်က္လံုးႏွင့္ရွင္သန္သူမ်ား...

ေလာကမွာႏွာေခါင္းနဲ႔အသက္မ႐ႈပဲ
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္
တစ္ေယာက္ကဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကိုၾကည့္ၿပီး
တစ္ေယာက္ကေဝဖန္ရင္း
မ်က္လံုးေတြနဲ႔အသက္႐ႈၾကတယ္...

အဟာရျပည့္တဲ့ႏို႔တစ္ခြက္အစား
အျမင္ေကာင္းေအာင္လုပ္ထားတဲ့
အမိႈက္သာသာမုန္႔ပဲသေရစာေတြနဲ႔တင္းတိမ္လို႔
ပသာဒနဲ႔အဟာရလဲလွယ္ၾကတယ္...

မူလီတစ္လံုးေလာက္ေတာင္မွ
အသံုးမဝင္တဲ့သတၳဳေတြကို
လည္ပင္းမွာဆဲြၿပီး
ေခါင္းမၿငိမ့္တတ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို
မ်က္လံုးေတြနဲ႔တန္ဖိုးသတ္မွတ္ၾကတယ္...

အားနည္းတဲ့လက္တစ္စံုကိုျငင္းပယ္လို႔
အေရျပားတစ္ေထာက္စာအလွအတြက္
ဘဝကိုအေရာင္းအဝယ္လုပ္လို႔
မ်က္လံုးကိုအစာေကၽြးတတ္ၾကတယ္...

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖို႔ထက္
မဲျပာပုဆိုးခိုးခိုးခစ္ခစ္ကိုမွ
ရင္ခုန္ေအာင္ၾကည့္ၿပီးအလြမ္းေတြေဝေနေအာင္ခံစားရင္း
မ်က္လံုးကိုမ်က္ရည္က်ခိုင္းတတ္ၾကတယ္...

ခုန္ေနတဲ့ႏွလံုးသားရဲ႕အသံကိုနားေထာင္ဖို႔ထက္
ေသာ့တဲြနဲ႔နတ္႐ုပ္ေတြကိုပဲရွာေဖြရင္းနဲ႔
တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက
မ်က္လံုးေတြနဲ႔ျမင္ရင္း...
အၾကည့္ေတြနဲ႔ရင္ဆိုင္ရင္း...
အသက္ရွင္တယ္....။

Poe C
5.7.2010(9:57 PM)

နဖူးမွာမတို႔လိုက္တဲ့ ျပာတစ္တို႔ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္

(၁)
အရာအားလံုးၿပီးသြားေပမယ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က အခုမွစတယ္။ သြားႏွင့္တဲ့သူကို အေကာင္း ဆံုး လိုက္ပါပို႔ေဆာင္လို႔ ျပန္လာတဲ့သူေတြက ျပန္လာၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းက အခုမွစတယ္။

(၂)
မေဒါနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနတယ္။ အိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ နက္ျဖန္ခါက်ရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားရင္း နဖူးေပၚလက္တင္ေတာ့ ပက္လက္၊ လက္ ေပၚနဖူးတင္ေတာ့ ေမွာက္ရက္ျဖစ္လို႔ေနတယ္။ အစီအစဥ္ေတြလည္း ေခါင္းထဲမွာ ျပည့္ ႏွက္လို႔ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးမ်က္စိကိုစံုမွိတ္ၿပီး စိတ္ႏွလံုးဒံုးဒံုးခ်လို႔ ငါကေကာင္းေစခ်င္ တဲ့ေစတနာနဲ႔ လုပ္တာပဲလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ညတစ္ညကို ကုန္ဆံုးေစလိုက္တယ္။

မနက္မိုးလင္းခ်ိန္မွာေတာ့ မေဒါနက သူ႕လုပ္ငန္းစဥ္ကို စတင္တယ္။ လူႏိုင္ျဖစ္တဲ့ အစ္မလတ္ရဲ႕ေယာက္်ားခဲအို ကိုေမာင္ႏိုင္နဲ႔ တူအငယ္ေကာင္ေခၚၿပီး ေသလို႔မွရက္မ လည္ေသးတဲ့ အစ္မႀကီးအိမ္ကို သြားတယ္။ အိမ္လည္းေရာက္ေရာ၊ တံခါးေခါက္ၾကည့္ ေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားတယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ မုဆိုးဖိုျဖစ္ေနတဲ့ အစ္မႀကီးရဲ႕ ေယာက္်ားက အိမ္မွာရွိမေနဘူး။ တူအႀကီးေကာင္ကပဲ တံခါးလာဖြင့္ေပးတယ္။ တူေတြ ကေတာ့ အႀကီးေကာင္ကကိုးတန္း၊ အငယ္ေကာင္က ခုႏွစ္တန္းပဲရွိေသးလို႔ သူေျပာသမွ်နာခံရမွာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ဟိုအေၾကာင္းေျပာ၊ ဒီအေၾကာင္းေျပာရင္နဲ႔ပဲ မေဒါနက သူ႕အလုပ္ကိုသူစတယ္။

ပထမဦးဆံုးအိပ္ခန္းထဲဝင္တယ္။ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ဗီဒိုကို တူအႀကီးေကာင္ဆီက ေသာ့ယူၿပီးဖြင့္တယ္။
ထမိန္ေတြေတြ႕ေတာ့။ သားတို႔မိန္းမယူရင္ဝတ္ဖို႔ အေဒၚႀကီးသိမ္း ထားေပးမယ္ဆိုၿပီး ယူလာတဲ့ ဆာလာအိတ္ထဲထည့္တယ္။


“ဖိနပ္ေတြေကာ။”

“သားတို႔ မိန္းမယူရင္ျပန္ေပးမယ္။”

“ေျခေထာက္က တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ဆိုဒ္မွမတူတာ။”

“ဪငါတူေတြနဲ႔ တုံးလိုက္တာ ေျခေထာက္ကႀကီးေနေတာ့ ေျခေထာက္ကို လွီးေပါ့၊ ဖိနပ္ကႀကီးေတာ့လည္း ဖိနပ္ေပါ့။ ဒါမ်ားဘာခက္တာလိုက္လို႔။”

“ဒါက ၾသႀကီး(ေသသြားတဲ့အစ္မႀကီးနဲ႔ မေဒါနတို႔ရဲ႕ေမာင္ အငယ္ဆံုး) မဂၤလာေဆာင္တုန္းက အဖြားက သူ႕သမီးေလးေယာက္ဝတ္ဖို႔ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ထည္ ဆင္တူ ဝယ္ေပးတဲ့ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေတြမွတ္လား။”

“ေအးေလ။ နင္တို႔၊ ဖိုးစည္(အစ္မလတ္နဲ႔ အခုေခၚလာတဲ့ ကိုေမာင္ႏိုင္တို႔ရဲ႕သား)တို႔ မိန္းမယူရင္ ျပန္ေပးမွာေပါ့။ ကိုယ့္အေဒၚက မတရားလုပ္ပါ့မလား။ ေနာက္ အိသဲ(မေဒါ နရဲ႕ ေနာက္ထပ္အစ္မလတ္တစ္ေယာက္က ေမြးတဲ့သမီး) ႀကီးလာရင္လည္း တစ္ ထည္ေပးရဦးမွာ။”

“ပုသိမ္ထီး၊ ပုသိမ္ထီး။ ဒါကေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိန္းမအတြက္ပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိန္း မေတြက ပုသိမ္ထီးေတာ့ ဘယ္ေဆာင္းမွာတုန္း။”

“ဟဲ့… ဒါက အိသဲအတြက္ဟဲ့။”

“ဟင္… အိသဲက အခုပဲ ၆တန္း၊ ၇တန္းေရာက္ေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေဒၚႀကီးတူမက ပဲကလည္း ခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔။ ဒါႀကီးေဆာင္းပါေတာ့မလား။ အိမ္မွာေတာင္ ဘယ္သူမွမ ေဆာင္းလို႔ ဒီအတိုင္းအလွထား ထားတာကို။”

“ေဆာင္းေဆာင္းမေဆာင္းေဆာင္း သိမ္းတာေတာ့ သိမ္းထားရမွာပဲ။”

“မိတ္ကပ္ဘူးတို႔၊ ေရေမႊးတို႔၊ အလွျပင္ပစၥည္းတို႔ဗ်ာ။”

“ဒါလည္းနင္မိန္းမ ယူရင္ျပန္ေပးမွာေပါ့။”

“အကႌ်ေတြကေရာ၊ မိန္းမယူရင္ပဲလား။”

“ဟုတ္တယ္၊ အေႏြးထည္ေတြေကာပဲ။”

“နာရီတို႔၊ မ်က္မွန္တို႔ေကာ။”

“အဲဒါေတြလည္းပါတယ္။”

“တျခားလက္ဝတ္ လက္စားေတြကေတာ့ ထားပါေတာ့။ အေမေဆးကုတာနဲ႔ပဲ ကုန္သ ေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေမေသတုန္းက ဝတ္ထားလို႔ ပါရဂူေဆးခန္းမွာ အ ေလာင္းကေန ခၽြတ္ေပးလိုက္ရတဲ့ နားကပ္ေကာ။ အဲဒီတုန္းက အေဖႀကီးတို႔ေတာင္ ပူ ထူေနၿပီး သတိမရၾကလို႔ ေဆးခန္းက နပ္စ္မကေလးက ခၽြတ္ၿပီးေပးလိုက္တာေလ။”

“အဲဒါလည္း ငါကနင္တို႔အဖြားအိမ္မွာ သိမ္းေပးထားတယ္။ နင္တို႔မိန္းမယူရင္ နင္တို႔ မိန္းမေတြကို ေပးမွာပဲ။”

“ဒါေပမယ့္ နားကပ္က တစ္ရံတည္းေလ။ တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ဆီ ပန္လို႔မွမရတာ။”

“ေအးေလ ေရာင္းၿပီး နင္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ျပန္ခြဲေပါ့။”

“ေဟာဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က နားကပ္တစ္ရံအတြက္နဲ႔ မယူမေနရမိန္းမယူရမလို ျဖစ္ေန ၿပီ။”

“မရဘူး နင္တို႔မိန္းမယူမွ ငါကျပန္ေပးမွာ။ အခု ငါသိမ္းထားမယ္။”

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ညေနလည္းေစာင္းေရာ ဆာလာအိတ္သံုးအိတ္အျပည့္ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ တိုလီမုတ္စေတြ ျပည့္သြားပါတယ္။ အဲဒါေတြကိုသယ္ၿပီး ဘတ္စ္ကားစီးၿပီးေတာ့ အိမ္ ျပန္လာၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြကိုေတာ့ ကိုေမာင္ႏိုင္ကထမ္းေပါ့။ ည၈နာရီ၊ ၉နာရီလည္း ေရာက္ေရာ၊ တူအႀကီးေကာင္က အိမ္ကိုေပါက္ခ်လာတယ္။ အိမ္အေပၚထပ္ ထပ္ခိုးကို ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ပဲ တစ္ခါတည္းတန္းၿပီးေတာ့ တက္သြားတယ္။ အဖြားအိမ္ပဲ။ သူက လည္းဒီလိုပဲလာေနၾကမို႔လို႔ လူႀကီးေတြက သိပ္ေတာင္ဂ႐ုမစိုက္မိၾကဘူး။ ေနာက္မွ ထပ္ခိုးေပၚကေန တဟီးဟီးနဲ႔ငိုသံၾကားလို႔ အိမ္မွာရွိတဲ့သူအားလံုးက ထပ္ခိုးေပၚကို လိုက္တက္သြားၾကတယ္။ အေပၚထပ္ေရာက္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အႀကီးေကာင္ႀကီး က တ႐ံွဳ႕႐ွံဳနဲ႔ငိုေနတာေတြလို႔ မေဒါနေမာင္အငယ္ဆံုးကပဲ၊

“သားႀကီးေရခ်မ္း၊ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ၾသႀကီးကိုေျပာ”
လို႔ ေမးေပမယ့္လို႔ ဘာမွျပန္မေျဖဘူး။ ငိုပဲငိုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖြားေအလုပ္တဲ့သူကပါ မေနႏိုင္လုိ႔ ဝင္ေမး ေတာ့မွ

“မနက္ကအေဒၚႀကီးက အိမ္ကအေမ့ပစၥည္းေတြကို ယူခ်သြားတယ္။ အေဖႀကီးလည္း ျပန္ေရာက္လာေရာ၊ မင္းတို႔အေမပစၥည္းေတြဘယ္ေရာက္ကုန္လဲလို႔ ေမးေတာ့ အေဒၚ ႀကီးယူသြားတယ္လို႔ သားတို႔ကျပန္ေျဖတာကို အေဖႀကီးက က်န္တဲ့ပစၥည္းေတြကို သူနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ပဲနဲ႔ ယူသြားေပမယ့္လို႔ ငါခြင့္လႊတ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေမႀကီးကိုင္ေနၾက ဆလင္းဘတ္အိတ္ကို ယူသြားတာေတာ့ အေမႀကီးမေသခင္က တျမတ္တႏိုးသံုးခဲ့တဲ့ပစၥည္းမို႔လို႔ မေက်နပ္ဘူး။ ယူတဲ့သူကို ငါသတ္မယ္လို႔ ဓါးႀကိမ္းႀကိမ္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို့ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကို ဆူေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကေန ထြက္လာတာ”လို႔ ေျဖရွာတယ္။ 

ဒါနဲ႔ပဲ မေဒါနရဲ့ေမာင္က မေဒါနကိုဆူပါေလေရာ။

“အပ်ိဳႀကီးရယ္၊ နင္ကလည္း ဦးေဏွာက္မရွိတာ၊ သူ႕မိန္းမပစၥည္း သူ႕မိန္းမေသရင္ ေယာက္်ားလုပ္တဲ့သူက ပိုင္တာပဲ။ သူ႕စိတ္တိုင္းက် သူ႕ဖာသာသူစီစဥ္မွာေပါ့။ နင္က မေမးမျမန္းပဲနဲ႔လုပ္တာကို။ သြားျပန္ေပးလိုက္။”

မေဒါနကေတာ့ မ်က္လံုးကေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနရတယ္ေပါ့ေလ။ သူကလည္း အမွားလုပ္ထားတာကိုး။ ဒါေပမယ့္လည္း ပစၥည္းေတြကေတာ့ ပပထူတာေတာင္ မထခ်င္တဲ့ပံုနဲ႔ ေနရာမေရြ႕ပဲ မေဒါနရဲ႕ဗီဒိုထဲမွာ ခန္႔ခန္႔ႀကီးနဲ႔ဆန္႔ဆန္႔ ႀကီး ေနေနၾကေတာ့တယ္။

(၃)
ေမာင္ႏွမငါးေယာက္ထဲမွာ အႀကီးဆံုးျဖစ္လို႔ အစ္မႀကီးအမိရာနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့သူ လည္းျဖစ္၊ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာလည္း သမာသမတ္မွ်တတဲ့ ဦးစီးဦးေဆာင္ ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အျပင္ အားလံုးကခ်စ္ခင္ေလးစားၾကတဲ့ အစ္မႀကီး ကြယ္လြန္သြားျခင္း ေလးႏွစ္ျပည့္တဲ့အတြက္ အစ္မႀကီးအတြက္ ရည္စူးၿပီး ဆြမ္းေကၽြးအလွဴ လုပ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ရွိ မိသားစုေတြနဲ႔ပဲ နည္းနည္းနဲ႔က်ဲက်ဲ ဝိုင္းလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီ အလွဴကို အစ္မလတ္နဲ႔ သူ႕အမ်ိဳးသားကိုေမာင္ႏိုင္တို႔လည္း လာတယ္။ ဆြမ္းေကၽြးၿပီးေတာ့ လူေတြအလွည့္ေပါ့။ အားလံုးလည္း စားၿပီးေသာက္ၿပီးေရာ ျပန္တဲ့သူေတြက ျပန္ ကုန္ၾကတယ္။ ပန္းကန္ေတြ၊ ခြက္ေတြေဆးရင္းေၾကာရင္းနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့အစ္မလတ္ကိုေတာ့ သူ႕အမ်ိဳးသားက ေစာင့္က်န္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မုဆိုးဖိုျဖစ္ေနတဲ့ ဦးခ်စ္ကပဲ အိမ္ေရွ႕ဝရံတာကို ေခၚသြားၿပီးတိုင္ပင္တယ္။

“ေမာင္ႏိုင္ရာ၊ ငါလည္းပဲ။ အသက္မငယ္ေတာ့ဘူး။ မင္းတို႔အစ္မႀကီးလည္း ဆံုးတာ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ ငါ့မွာလည္း ေဆးေပးမီးယူ အေဖာ္တစ္ေယာက္ေတာ့ လိုတယ္ကြာ။ ကေလးေတြလည္း မေအမရွိေတာ့ အနည္းအမ်ားဆိုသလို စိတ္ေလၿပီး ပ်က္စီးတာေတာ့ရွိတာပဲ။ အိမ္မွာလည္း ငါတို႔သားအဖေတြအတြက္ ခ်က္ဖို႔ျပဳတ္ဖို႔၊ ေလွ်ာ္တာ ဖြတ္တာလုပ္ဖို႔ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ေတာ့လိုတယ္ကြာ။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း မယားညီအစ္ကိုျဖစ္႐ံုတင္မက၊ မင္းတို႔အစ္မႀကီးရွိတုန္းကတည္းက ညီအစ္ကိုလိုျဖစ္ေနလို႔ မင္းကိုထုတ္ၿပီး တိုင္ပင္တာပါ။”

“အင္း......ဟုတ္တာေပါ့၊ ဦးခ်စ္ရာ။ ဦးခ်စ္ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုလည္း အျပစ္ေျပာစရာ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေတာ့ မရွိဘူး။ ေနာက္ဦးခ်စ္ အစ္မႀကီးရွိစဥ္က အိမ္ေထာင္ဦးစီး တာဝန္ကို ျပည့္ျပည့္ဝဝထမ္းေဆာင္ခဲ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတယ္။ အစ္မႀကီးနဲ႔ ကေလးေတြက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ လိုက္ျပတာ၊ ကေလးေတြက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေနေပမယ့္၊ ဦးခ်စ္က ခံုေပၚမွာထိုင္ရက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ရင္းနဲ႔ ေဟာက္ေနတယ္။ အဲဒီေလာက္အထိ မိန္းမနဲ႔ကေလးေတြကို အပင္ပန္းခံၿပီး ရွာေဖြေကၽြးေမြးလာခဲ့တာပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက အခု ဦးခ်စ္ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္လည္း ဒါေဖာက္ျပန္တာမွ မဟုတ္တာ။ တစ္ပင္လဲလို႔တစ္ပင္ထူတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အျပစ္ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဦးခ်စ္ ေတြ႕ထားတာရွိလို႔လား။”

“ငါေတာ့ မ်က္စိထဲ မေဒါနကို ျမင္မိတာပဲ။ ေမာင္ႏိုင္ မင္းေကာ ဘယ္လိုထင္သလဲ။”

“အဲဒါေတာ့ ဦးခ်စ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အျမင္ျခင္းတူတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေဒါနကို ဦးခ်စ္နဲ႔သေဘာတူတယ္။ ဦးခ်စ္အေနနဲ႔လည္း အဆင္ေျပေျပ ကိုယ့္လူရင္းထဲကပဲ အိမ္ေထာင္ဖက္ရမယ္။ သူစိမ္းဆို သူ႕အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း မသိတာနဲ႔။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာကၡမႀကီးဆံုးရင္လည္း အေမြကိစၥေတြဘာေတြမွာ ဦးခ်စ္နဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ အခက္အခဲမရွိေတာ့ဘူး။ ညီအစ္မအခ်င္းခ်င္းကိုး။ ေနာက္ကေလးေတြအတြက္လည္း သူစိမ္းမိေထြးဆိုတာထက္စာရင္ အေမညီအစ္မအရင္း၊ ကိုယ့္ အေဒၚအရင္းပဲ။ သူစိမ္းထက္ေတာ့ သာမွာပါ။ သူတို႔ခ်င္းလည္း ပိုရင္းႏွီးတာေပါ့။ ေနာက္ဦးခ်စ္ေသရင္လည္း ကေလးေတြ အေမြကိစၥတို႔ဘာတို႔က ပိုစိတ္ခ်ရမယ္။ သူစိမ္းဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြရဖို႔က မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ မေဒါနဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း ဦးခ်စ္က မုဆိုးဖိုဆိုေပမယ့္ မိသားစုအေပၚေကာင္းတဲ့သူ၊ လင္ေကာင္းသားေကာင္းလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ပစၥည္းဥစၥာလည္း အသင့္အတင့္ရွိတဲ့ သူပဲ။ က်န္မိသားစုဖက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း ကိုယ့္လူအခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူစိမ္းဝင္မပါေတာ့ဘူးေပါ့။ အသိုက္အျမံဳလည္း မပ်က္ေတာ့ဘူး။ ပတ္ဝန္းက်င္အေျပာအဆိုလည္း သူစိမ္းကိုယူတာထက္ စာရင္ေတာ့ နည္းတာေပါ့။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီလိုအစ္မေသလို႔ ညီမကိုဆက္ယူ တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးကို။ အားလံုးအဆင္ေျပမယ့္ကိစၥပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အားေပးပါတယ္။”

“ေအးကြာ၊ ငါလည္း မေဒါနကိုေတာ့ ေဆာင္းပါးရိပ္ေျခေျပာထားတယ္။ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္ မယ္ေတာ့မသိေသးဘူး”

“အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့၊ ဦးခ်စ္ရယ္။”

(၄)
မေဒါနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနတယ္။ အိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ နက္ျဖန္ခါက်ရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားရင္း နဖူးေပၚလက္တင္ေတာ့ ပက္လက္၊ လက္ေပၚနဖူးတင္ေတာ့ ေမွာက္ရက္ျဖစ္လို႔ေနတယ္။ အစီအစဥ္ေတြလည္း ေခါင္းထဲမွာ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ၿပီး စိတ္ႏွလံုးဒံုးဒံုးခ်လို႔ ငါကေကာင္းေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔ လုပ္တာပဲလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ညတစ္ညကို ကုန္ဆံုးေစလိုက္တယ္။

                             ********

မနက္လည္းေရာက္ေကာ မေဒါနက သူ႕အေမကို ေျပာတယ္။

“အေမ ဒီေန႔ေန႔လည္က်ရင္ ဦးခ်စ္ေမာင္အိမ္ကိုလာလိမ့္မယ္။ အေမသိတယ္မွတ္လား ဘာလို႔လာတယ္ဆိုတာကို။ သူနဲ႔ယူလိုက္ရင္၊ ကေလးေတြက သမီးကို မိေထြးေခၚၾကမွာေပါ့။ သမီးအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး၊ ကေလးေတြအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း သမီးတို႔ကို ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ အဲဒီေတာ့ အေမက ဦးခ်စ္ေမာင္လာလို႔ သမီးကိုေမးရင္ သမီးမရိွဘူးလို႔ေျပာလိုက္၊ သမီးက အေပၚထပ္မွာပုန္းေနမယ္။”

(၅)
ဒီလိုနဲ႔ႏွစ္ေတြၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ သူ႕အမ်ိဳးသမီးတို႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို လာၾကပါတယ္။ ဟိုအေၾကာင္းေျပာ၊ ဒီအေၾကာင္းေျပာၾကရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာရွိတဲ့ အေမစိုက္ထားတဲ့ ဒန္းစင္းေလဒီပန္းအိုးကိုေတြ႕တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က......


“ဒါအစ္ကိုႀကီးအေမက အေမ့ကိုမ်ိဳးခြဲေပးလိုက္တဲ့အပင္ေတြေလ။ အသက္ေတြသိပ္ ႀကီးလို႔ ပန္းေတာင္မပြင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္အေမက ငါ့အစ္မႀကီးေပးသြားတဲ့အပင္ ေတြဆိုၿပီး အျမတ္တႏိုးနဲ႔ ေရေလာင္းေပးေနတုန္း”လို႔ ေျပာရင္းသူတို႔ကို ျပရတယ္။

အစ္မက “ငါနဲ႔နင့္အစ္ကို ရန္ျဖစ္ၾကေသးတယ္”လို႔ ေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကိုေပ်ာ္ ေစခ်င္တာနဲ႔ စပါတယ္။

“အစ္မကလည္း ျဖစ္မွာေပါ့။ အစ္ကိုႀကီးက အစ္မကို ခ်စ္လို႔ယူတာမွ မဟုတ္တာ။ အ ေဒၚႀကီးဗီဒိုထဲက သူ႕အေမပစၥည္းတစ္ခုေတြ႕လိုက္ရင္း အေဒၚႀကီးက နင္တို႔ညီအစ္ကို မိန္းမယူရင္ နင္တို႔မိန္းမေတြကို ေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္းနဲ႔။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အစ္ကို ႀကီးက အေဒၚႀကီးဆီက အေမြကိုလိုခ်င္တာနဲ႔ မိန္းမရၿပီးေရာကြာဆိုၿပီးေတာ့ အစ္မကို ယူလိုက္တာ”လို႔ စျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ထင္သြားမွာစိုးလို႔လည္း “စတာေနာ္အစ္မ”လို႔ ကိုယ့္စကား ကုိယ္ျပန္ဖာရေသးတယ္။

“ေအးကြာ၊ အေမ့ပစၥည္းေတြမွာ က်န္တာေတာ့မမက္ပါဘူး။ အေမ့နားကပ္ကေလးပဲ။” လို႔ ကိုေရခ်မ္းက ႏွေျမာတသသနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့မွအစ္မက အလန္႔တၾကားနဲ႔

“အမေလး၊ ေမာင္ရယ္၊ နင့္အေဒၚပစၥည္းေတြေတာ့ မယူပါရေစနဲ႔။ ေတာ္ၾကာသူေသရင္ မကၽြတ္ပဲနဲ႔။ ငါတို႔ကို လာေျခာက္ေနပါဦးမယ္။”

အစ္မက သတိၱခဲပါ။ အိပ္ရင္ေတာင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕အသားနဲ႔ ထိမေနရင္ မ အိပ္တတ္ပါဘူး။ ဗႏၶဳလေသြးပါတာေပါ့။

“ဒီလိုဆိုရင္ အစ္ကိုႀကီးရာ၊ ႀကီးေမနားကပ္ အေဒၚႀကီးဆီမွာရွိေသးလားလို႔ အေဒၚႀကီး ကိုေမးလိုက္၊ မရွိရင္လည္းဆံုးေပါ့။ ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း၊ အဲဒီနားကပ္ကို ေရာင္းၿပီး သံုးလိုက္ေတာ့၊ သားတို႔ညီအစ္ကိုက ႀကီးေမအတြက္ရည္စူးၿပီး အေဒၚႀကီး ကိုလွဴတယ္လို႔ ေျပာလိုက္။ သူလည္းအခုအဖြားလည္းမရွိေတာ့ အပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္ တည္းေနေနရတာ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေငြေရးေၾကးေရးက်ပ္တည္း ေနတယ္ဆိုေတာ့။ သူသံုးခ်င္ရင္လည္းသံုးေပါ့။ မသံုးပဲနဲ႔ ငါလွဴမယ္ဆိုလည္း၊ အေဒၚႀကီးအိမ္မွာပဲ ႀကီးေမကိုရည္စူးၿပီး ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္လိုက္တာေပါ့။ နားကပ္ကလည္း မက္ေလာက္စရာမွမရွိတာ။ ေက်ာက္ေတြဘာေတြထုတ္ၿပီး ျပန္ေရာက္လိုက္ရင္၊ အခုေရႊေဈးနဲ႔ သံုးသိန္း ေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ့။ ဘာတန္တာမွတ္လို႔။ မဟုတ္ရင္သူလည္း သူမ်ားပစၥည္း ခိုးတယ္ ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ ဒါေပမယ့္လည္း ပိုင္ရွင္သေဘာမတူပဲနဲ႔ ယူတာဆိုေတာ့လည္း။ သူလည္း အကုသိုလ္ျဖစ္မယ္။ အဲဒီေတာ့ဘာမဟုတ္တာနဲ႔ ဇယားအ႐ွဳပ္မခံပဲနဲ႔ အခုတည္းက ရွင္းလိုက္တာေကာင္းတယ္။”လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကဝင္ၿပီး ဆရာလုပ္တာနဲ႔

“ေအးကြာ၊ မင္းေျပာတာမဆိုးပါဘူး၊ ငါၾကည့္ၿပီးစီစဥ္လိုက္ပါမယ္။ အေဒၚႀကီးနဲ႔အေဖနဲ႔ ကိစၥအဆင္ေျပသြားခဲ့ရင္လည္း ေကာင္းသားကြာ။ ငါတို႔လည္း သားအဖေတြ အခုလို တကြဲတျပားမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လည္း သားအဖအခ်င္းခ်င္း  စိတ္ဆိုးရတာ၊ ေဒါသထြက္ရတာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အေဖလည္း ဟိုမိန္းမႏွိပ္စက္တာ ေတြ၊ အဲဒီမိန္းမနဲ႔ရတဲ့ ပုစုခ႐ုေတြေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရတာေတြမရွိေတာ့ဘူး။ အခုၾကေတာ့ ငါတို႔အေဖလည္း အသက္ႀကီးမွ ဒုကၡေရာက္ေနရတယ္။ အခုဆို စံရိပ္ၿငိမ္ကအိမ္လည္း ေရာင္းလိုက္ေတာ့ အေမနဲ႔လက္ထပ္ပြားဆိုတာ မရွိေတာ့ပဲနဲ႔ ငါတို႔အတြက္ မိဘအေမြအႏွစ္ဆိုတာ မက်န္ေတာ့ဘူး။ အဖြားဆံုးတုန္းကလည္း ငါတို႔အတြက္ ဘာမွမယ္ မယ္ရရ မရလိုက္ဘူး။”လို႔ အစ္ကိုႀကီးကိုေရခ်မ္းက ၿငီးၿငီးျငဴျငဴနဲ႔ေျပာပါတယ္။

“ဒါေတာ့အစ္ကိုႀကီးရယ္ အေဒၚႀကီးအေနနဲ႔က ျပာေလာက္ကိုေတာ့ နဖူးမွာဘယ္တို႔ ထားခ်င္ပါ့မလဲ။”

Poe C

04 March 2011

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

ေတာ္လဲသံ

(ကက)
အစက
ေအာက္တိုဘာ
ဇန္နဝါရီ အဆံုး
မီးေတာက္သီအိုရီကို
ႏွင္းဖံုးခဲ့ေလရဲ့...။

ေၾကြက်လုဆဲ ရင္ခုန္ရာသီမွာ
ဘာမီတြန္ခ်ည္း ဖိေသာက္
ေဆာင္းေၾကာက္လြန္ေရာဂါ
ငါနဲ့... အခါခါ
ျပႆနာတက္ရမယ္။

ေခါင္းကိုက္ေပ်ာက္ေဆးျပားနဲ့
လိင္ကိစၥသာ မရွိခဲ့ရင္
ကမၻာၾကီးမွာ ေနရထိုင္ရခက္
အသက္ရႈ ခပ္ၾကပ္ၾကပ္နဲ့
နာဖ်ားျခင္း ျဖစ္ေလာက္ရဲ့။

(ခခ)
လူကို လူက.... ေၾကာက္ရ
စစ္နဲ့ အခ်စ္ကို.... ေၾကာက္ရ
ႏူကလီးယားကို.... ေၾကာက္ရ
အိုဇုန္းလႊာေပါက္မွာ.... ေၾကာက္ရ
ငလွ်င္တုန္ ေျမပ်ိဳမွာ.... ေၾကာက္ရ
ေရၾကီး ေလမီးရန္ကို.... ေၾကာက္ရ
ကဲ... ေနာက္ဆံုးေတာ့
ငါေသာက္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေတာင္
ႏွလံုးေရာဂါ...ဟဲ့ ဆိုျပီး
ငါ... ျပန္ေၾကာက္ေနရ။

(ဂဂ)
ေလေျပကို ငါတို့...စိုက္ပ်ိဳးခဲ့လို
မုန္တိုင္းကို ရိတ္သိမ္းေနရတာေပါ့။

အစကတည္းက...
ေလနီၾကမ္းေတြသာ
ငါတို့ စိုက္ခဲ့ရင္......

ေလးဘက္ေလးတန္မွာ
အဂၤေတ အုတ္ျဖဴျဖဴေတြ
ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ကိုယ္အဂၤါမ်ားနဲ့
ေသြးနီေရာင္ ေျမသားေတြ
ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ဆံုးရႈံးမႈ
သိန္းရာေထာင္ေတြ
ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ကယ္ပါ..... ယူပါ....
တစာစာနဲ့
ေအာ္ဟစ္ေတာင္းခံသံေတြ
ၾကားရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ဆာေလာင္ ငတ္မြတ္မႈ ဒြန္တြဲ
အနာဂတ္မဲ့ ကေလးငိုသံေတြ
ၾကားရမွာ မဟုတ္ဘူး။

နရီစည္းခ်က္နဲ့
ကမၻာေျမ ေတာ္လဲသံ
မင္းေရာ...
ငါေရာ...
ဘယ္သူမွေရာ...
ၾကားရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ျငိမ္းေဇာ္ & ခ်မ္းဧအိမ္

ပထမအပိုဒ္ သူငယ္ခ်င္းျငိမ္းေဇာ္ရဲ့ ကဗ်ာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာ ႏွစ္ပုဒ္ကို Fusion ထားတာပါ။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

ယူေအအီးႏိုင္ငံ ပထမအၾကိမ္စာေပေဟာေျပာပြဲ

ယူေအအီးႏိုင္ငံရွိ ကႏၱာရဝႆ လူမႈ့ေရွ့ေဆာင္အသင္းမွ ၾကီးမႈးက်င္းပျပဳလုပ္ေသာ ပထမအၾကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲကို ၂၂.၀၃.၂၀၁၁ ခုႏွစ္ အဂၤါေန့ ညေန (၆)နာရီမွ ည(၁၀)နာရီအထိ ဒူဘိုင္းျမိဳ့ Al Noor Training Center မွာ ျပဳလုပ္က်င္းပ ျပီးစီးခဲ့ပါသည္။ ကႏၱာရေျမေပၚတြင္ ျမန္မာတို့၏ စာသံေပသံ လက္ခုပ္ၾသဘာသံမ်ား မိုးလံုးညံ့ေအာင္ ယူေအအီး ျပည္ေထာင္အသီးသီးမွ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားက မအားလပ္သည့္ ၾကားကပင္ ၾကိဳးစာပမ္းစား ကူညီတက္ေရာက္ အားေပးခဲ့ၾကသျဖင့္ ကႏၳာရတိုင္းေပၚတြင္ ျမန္မာစာေပေဟာေျပာပြဲကို ေအာင္ျမင္စြာ မွတ္တိုင္စိုက္ထူႏိုင္ခဲ့ေပသည္။

ဆရာေအာပီက်ယ္ႏွင့္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳတို့ကလည္း ျမန္မာျပည္မွ ေဝးကြာလွေသာ ယူေအအီးႏိုင္ငံရွိ ျမန္မာစာေပ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ ျမန္မာမ်ားအတြက္ အခက္အခဲေလးေတြ ရွိလွ်က္ၾကားကပင္ မျဖစ္မေန ေရာက္ရွိလာၾကျပီး စာေပရသ ဗဟုသုတမ်ားကို ခ်ီးျမွင့္ေဟာေျပာသြားတဲ့အတြက္လည္း ယူေအအီးမွ ကႏၱာရဝႆ လူမႈ့ေရွ့ေဆာင္အသင္းႏွင့္ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ္ခ်မ္းလင္းေနမွ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ႏွင့္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳတို့ကို အထူးပင္ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးမႈမ်ားစြာျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ - ေပ်ာ္ရာမွာမေန ေတာ္ရာမွာေန

(Download)

ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ - အမ်ိဳးသားေရးမို့ ၾကိဳးပမ္းၾကပါ တို့ဗမာ

(Download)

ဒီအသံဖိုင္မ်ားကို ဒူဘိုင္း အျဖဴေရာင္သံစဥ္ ေရဒီယိုမွ ေရႊပု၊ သံလံုး၊ TY3 တို့က ေမတၱာျဖင့္ကူညီ အသံဖမ္းယူထားျပီး စာေပေဟာေျပာေနစဥ္မွာ တကမၻာလံုးမွ ျမန္မာမ်ား နားဆင္ႏိုင္ေအာင္ အျဖဴေရာင္သံစဥ္ ေရဒီယိုမွေန တိုက္ရိုက္လႊင့္တင္ေပးခဲ့ပါသည္။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

စိတ္ကူးမွခ်ီ အလႈဆီသို့

ဆရာေအာ္ပီက်ယ္၏ စိတ္ကူး

စိတ္ကူးေတြမွခ်ီ တက္ညီလက္ညီႏွင့္ ရည္မွန္းခ်က္ ေန့တစ္ေန့သို့ အမွန္တကယ္ ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထို့ေန့ေလးသည္ကား ကႏၱာရတိုင္းမွ ကႏၱာရဝႆ (ဝါ) ကႏၱာရမိုးစက္မိုးေပါက္ေတြ စုစည္းရာမွေန ကႏၱာရထဲမွာ စာသံေပသံ ငတ္မြတ္ေတာင္းတေနၾကတဲ့ ေရႊျမန္မာညီအစ္ကိုေမာင္ႏွေတြရဲ့ ဆႏၵေလးေတြ အမွန္တကယ္ကို ျပည့္ဝလာသည့္ေန့ေလး ျဖစ္ေပသည္။ အမိေျမမွ အေဝးတစ္ေနရာ ယူေအအီးေရာက္ ျမန္မာညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား အေနနဲ့လည္း အေနေတြ ေဝးၾကေပမယ့္ ႏွလံုးသားေတြ နီးၾကပါတယ္။ အသြင္ေတြ ကြဲေပမယ့္လဲ့ စိတ္သေဘာထားေတြ ထပ္တူညီပါတယ္။ အယူေတြ လြဲေပမယ့္လည္း ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ေတြ တူခဲ့ၾကပါတယ္ ဆိုတာကို ဒီေန့ေလးက ျပသလွံႈေဆာ္လိုက္ပါတယ္။

ယခင္ကလည္း ယူေအအီးတြင္ ဘာသာတရားေတြအတြက္ ဘာသာေရးတရားပြဲမ်ားကိုလည္း တတပ္တအား ၾကိဳးပန္းခဲ့ၾကသလို စာေပေရးရာမွာလည္း အားထုတ္စြမ္းေဆာင္မွဳ မနည္းခဲ့ၾကဘူးဆိုတာကိုလည္း ဒီေန့ေလးကပဲ ေဖာ္လွစ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ႏွမ္းတစ္ေစ့မွသည္ ႏွမ္းေစ့ေပါင္းမ်ားစြာ စုေပါင္းခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္  ျမန္မာ့စာေပ အဆီအႏွစ္မ်ားကို ကႏၱာရတိုင္းမွ ျမန္မာတို့ ႏွစ္သက္ခ်ိဳျမိန္စြာ စားသံုးခဲ့ရေပသည္။ အမိေျမနဲ့ ေဝးကြာေနၾကေပမယ့္လည္း ဘာသာေရး၊ သာသနာေရး၊ စာေပဗဟုသုတ အႏုသုခုမပညာမ်ားကို ႏွလံုးသားေတြထဲမွာ နီးေနၾကေသးေၾကာင္းကိုလည္း ကႏၱာရတိုင္းမွ ေရႊျမန္မာ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားက စုေပါင္း၍ ျပသႏိုင္ခဲ့ၾကေလျပီ။

ထိုေန့သည္ကား ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိေနထိုင္သည့္ ယူေအအီးႏိုင္ငံ ဒူဘိုင္းျမိဳ့ေလးရွိ ယူေအအီး ကႏၱာရဝႆ လူမွဳေရွ႕ေဆာင္အသင္းမွ စီစဥ္၍ မည္သည့္အေထာက္အပံ့မွ်မပါဝင္ပဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စိတ္ကူးရည္မွန္းခ်က္မ်ားျဖင့္ ယူေအအီးမွ ျမန္မာညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား၏ အုတ္တစ္ခ်ပ္၊ သဲတစ္ပြင့္ ေရႊေရာင္လႊမ္းေနေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ကူညီအားေပးမွဳေၾကာင့္ ယူေအအီးႏိုင္ငံ ပထမဆံုးအၾကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲကို ခမ္းနားသိုက္ျမိဳက္စြာျဖင့္ ေအာင္ျမင္စြာက်င္းပႏိုင္ခဲ့သည့္ ေန့တစ္ေန့ျဖစ္ေပသည္။

***********

ကၽြန္ေတာ္ဆီကို လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးလေလာက္ကတည္းက မႏွင္း(ႏွင္းနဲ့မယာ)က ဖုန္းႏွင့္တသြယ္၊ ေမးလ္ျဖင့္တစ္မ်ိဳး ယူေအအီးမွာ စာေပေဟာေျပာပြဲေလး က်င္းပမယ္လို့ အေၾကာင္းၾကားလာပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုၾကီးပီတာ(ကိုပီတာ၏ အေတြးပံုရိပ္မ်ား) ကလည္း ထပ္မံသတင္းမွ်ေဝလာပါတယ္။ ညီမေဇာ္ကလည္း စာေပေဟာေျပာပြဲလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း သံေခ်ာင္းေခါက္  အသိေပးလာျပန္ေတာ့ ဒါဆိုရင္ ယူေအအီးမွာ စာေပေဟာေျပာပြဲေလး ျဖစ္ေျမာက္လာဖို့ ေသခ်ာသေလာက္ရွိလာျပီေပါ့။ သူတို့ဆီက ဒီသတင္းေတြကို ၾကားမိကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ စာေပေဟာေျပာပြဲကို ဒူဘိုင္းမွာ ေရာက္ေနတုန္း နားေထာင္ခြင့္ ရျပန္ျပီေပါ့လို့ ေတြးမိပါေသးတယ္။ 

စာေပေဟာေျပာပြဲဆိုတာ ဘာသာေရးတရားပြဲေတြလိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဘာသာေရးဆိုရင္ ငါက ဟိုဘာသာ၊ ဒီဘာသာဆိုျပီး အယူအဆေလးေတြ ကြဲလြဲသူေတြ ရွိခ်င္ရွိေနဦးမည္။ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးလုပ္ခဲ့တဲ့ ယူေအအီးတရားေဟာေျပာပြဲမွာ  လူေထာင့္သံုးရာေက်ာ္တက္ေရာက္တာေတြ့ရတယ္။ ဒီၾကားမွာ ငါ့ဘာသာ၊ သူ့ဘာသာမခြဲျခားပဲ တို့ေရႊျမန္မာမ်ား ဆံုဆည္းေတြၾကတာပဲ ဆိုျပီး ဗုဒၶဘာသာတရားေဟာေျပာပြဲ တက္ေရာက္လာခဲ့သူေတြလည္း ေတြ့ခဲ့ရျပန္ေတာ့လည္း တယ္ဟုတ္တဲ့ ျမန္မာတို့၏ ရိုးသားတဲ့ ဗမာ့စိတ္ဓာတ္ပါလား ဆိုတဲ့အေတြးေလးနဲ့ စိတ္ထဲ ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ စာေပေဟာေျပာပြဲက်ေတာ့ လူမ်ိဳးဘာသာမေရြး စားသံုးႏိုင္သည့္ လြတ္လပ္ျခင္း အႏွစ္သာရေတြပါရွိသည္။

ဆရာေအာင္သင္းေျပာသလို စာရူးေပရူးေတြ ယူေအအီးမွာ အမ်ားၾကီးကို ရွိေနၾကပါျပီ။ တစ္ခ်ိဳ့က မိမိတို့ စာေပအေရးအသား အေတြးအေခၚေတြကို အင္တာနက္ေတြေပၚက ခ်ျပသူေတြ၊ တစ္ခ်ိဳ့က စိတ္ကူးအေတြးေတြနဲ့ အံုပုန္းေရးသားသူေတြ၊ တစ္ခ်ိဳက  စာေရးျခင္းထက္ စာဖတ္ျခင္းကို အားသန္သူေတြ ရွိေနၾကရာက မ်ားျပားလာပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္စ လြန္ခဲ့ေသာ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္တုန္းကလိုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ 

ဒါေပမယ့္ ယူေအအီးရွိတဲ့ ျမန္မာေတြ အားလံုးလိုလို ကိုယ့္ဝမ္းစာ၊ မိသားစုဝမ္းေရး ကာမိဖို့ ေငြအတြက္ အလုပ္နဲ့ နပန္းလံုးေနၾကတဲ့သူေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ ေက်ာင္းတက္သူ၊ မွီခိုသူ ဆိုတာ အေတာ္ေလး နည္းပါေသးတယ္။ ယူေအအီးက လူတိုင္းဟာ မနက္နဲ့ ညၾကား On Duty၊ Overtime၊ Extend Hours၊ Double Duty စတဲ့ ေဝါဟာရေတြနဲ့ပဲ နပန္းလံုးေနၾကရတာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလဆို တစ္ခန္းထဲ အတူေနၾကတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ အခန္းမွာ ျပန္ေတြ့ဖို့ ခဲယဥ္းပါေသးတယ္။ တစ္မိုးထဲ၊ တစ္ဝန္းထဲ၊ တစ္ကုမၸဏီထဲ၊ တစ္ျမိဳ့ထဲ စသည္ျဖင့္ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္းေတာင္ ေတြဆံုဖို့ ခဲပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို တစ္ျမိဳ့ထဲေနတဲ့ ညီနဲ့ တစ္လတစ္ခါေတာင္ ပံုမွန္ေတြ့ေတာင္မေတြ့ျဖစ္ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလလဲ မေတြ့ခ်င္လို့ မေတ႔ြမိတာေတြ ရွိေပမယ့္လည္း ေတြ႔ခ်င္လွ်က္သားနဲ့ မေတြ့ႏိုင္တာေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဒီလို ဘာသာေရးပြဲေတြ ဟိုပြဲဒီပြဲေလးေတြ ရွိေတာ့မွပဲ ေတြ႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။

တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ကူးၾကည္ႏူးမိရံုသာရွိတာ တကယ္တမ္း ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ေတာ့ ဘာမွ မကူညီႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ၊ ပဏၰိတာရာမ ေရႊေတာင္ကုန္းသာသနာ့ရိပ္သာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေရႊေတာင္ကုန္း ဘာသာေရးယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းမွာ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြေၾကာင့္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြရဲ့ အႏွစ္သာရကို သိရွိခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အြန္လိုင္းကြန္ယက္ေပၚမွ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် စုေဆာင္းနားေထာင္ေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ နားေထာင္ရံုတင္မက အသံဖိုင္ေတြကိုလည္း သိမ္းထားမိတယ္။ အခ်ိန္ရတိုင္းလဲ ျပန္နားေထာင္ေလ့ရွိတယ္။ ဒီလိုစာေပေဟာေျပာပြဲေတြ နားေထာင္ျပီး စာေရးဆရာမ်ားရဲ့ ေဟာေျပာတဲ့စကားေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ဗဟုသုတေရာ၊ စိတ္အင္အားေတြကိုပါ ျပန္လည္ျဖည့္တင္းေပးသလို ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒူဘိုင္းမွာ စာေပေဟာေျပာပြဲ ျဖစ္လာမယ္၊ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္တို့၏ စာေပေဟာေျပာမွဳေတြ နားေထာင္ခြင့္ရလာမယ္ဆိုေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။

ဒီသတင္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ပထမေတာ့ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ လက္ဆင့္ကမ္းျဖန့္ရင္းမွ သိရွိလာခဲ့တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘာေတြ ေျပာမွာလဲ ဆိုတာကို အရွင္းမသိေသးတဲ့ သူေတြ ေတြ့လာခဲ့ရပါတယ္။ အမ်ားဆံုးကေတာ့ ေခတ္လူငယ္ေလးေတြပါပဲ။ ေခတ္လူငယ္ဆိုတာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ႏိုင္ငံအတြက္ အားထားစရာဆိုတာ ဆရာေအာင္သင္း ေဟာေျပာခဲ့လို့ သိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာက ေခတ္စနစ္တိုးတက္မွႈေအာက္မွာ ယေန့ေခတ္လူငယ္ေလးေတြဟာ တိုးတက္လာတာလား၊ ဆုတ္ယုတ္လာတာလား။ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုေနမွာ။ စာေပေဟာေျပာပြဲဆိုတာ အသာထားဦး စာဖတ္ဖို့ေတာင္ အေတာ့္ကို ပ်င္းလာၾကပါျပီ။

ယေန့ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ စာေပဆိုတာ ေနာက္ဆံုးတန္း စာရင္းဝင္ေနပါျပီ။ အြန္လိုင္းတက္ ခ်က္တင္ထိုင္၊ ပေလးစေတရွင္လို ဂိမ္းမ်ိဳးေတြကစား၊ ေဘာလံုးပြဲအေၾကာင္းသိမွ ေခတ္မွီေနတဲ့ေခတ္၊ ရသမဲ့  ေပါေတာေတာ သံုးရက္နဲ့တစ္ကား၊ သံုးေယာက္နဲ့တစ္ကား ျဖစ္ေနတဲ့ ဇာတ္ကားေတြၾကည့္၊ ေအာက္ပိုင္းစကားေတြနဲ့ ပ်က္လံုးထုတ္ေနတဲ့ ဟာသကားေတြကိုၾကည့္ ဂလိထိုးရီရေနၾကတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းထဲေျမာ၊ ကိုးရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြ ၾကည့္မွ ရုပ္ရွင္ဆိုတာမ်ိဳး၊ မိဘကတတ္ႏိုင္လား မတတ္ႏိုင္လားမသိ ကိုရီးယားက မင္းသားမင္းသမီးလို ဖက္ရွင္ေတြကို အားက်လိုက္ဝတ္၊ ကိုရီးယား ျမန္မာ ဖက္စပ္အလွေတြနဲ့ လိမ္းခ်ယ္သေနလိုက္က်တာ လွတာကေတာ့ အမွန္ပါ။ ညစာက်ျပန္ေတာ့ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေတြနဲ့ အဆံုးသတ္ အဟာရျပီးေနတဲ့ေခတ္။ ဒါေတြ မ်က္စိေရွ့ေမွာက္ က်လာေတာ့လဲ ျမင္ရေပမယ့္ အျပစ္ေတာ့ မတင္ပါဘူး။ သူတို့ေခတ္ရဲ့ ေရစီးေၾကာင္းေတြမို့ သူတို့ ကမၻာမွာ သူတို့ေပ်ာ္တာပဲေလလို့ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။

ယေန့ေခတ္လူငယ္ေတြ အားလံုး သိမ္းၾကံုးေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အသိရွိတဲ့ လူငယ္ေတြ၊ အခြင့္အလမ္းကို မိမိရရ ကိုင္ဆုတ္ႏိုင္တဲ့ လူငယ္ေလးေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရွိပါေသးတယ္။ ဒီမွာတင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးေလးတစ္ခု ေပၚလာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာက္မွာ တင္လိုက္တာကေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ရွိသမွ် စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္ အရင္ကတည္းက နားေထာင္သိမ္းထားခဲ့တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သမွ်၊ ရႏိုင္သမွ် လိုက္လံစုေဆာင္းျပီး ကၽြန္ေတာ္ဘေလာက္ကေနတစ္ဆင့္ ျပန္လည္ေဝမွ်ဖို့ပါပဲ။ ဒါကေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚကေန စာေပေဟာေျပာပြဲဆိုတာ ဘာလဲ၊ စာေရးဆရာေတြက ဘာေတြေဟာေျပာတာၾကတာလဲဆိုတာ သိေအာင္၊ နားေထာင္ႏိုင္ေအာင္ မွ်ေဝတာပါ။

အ့ဲဒီအျပင္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိေနတဲ့ေနရာမွာလည္း တစ္ခ်ိဳ့ေတြဆို စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ နားေထာင္ရတာ ဝါသနာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အြန္လိုင္းတက္ နားမေထာင္ႏိုင္ဘူး။ နားေထာင္ဖို့ အခ်ိန္လည္း မေပးႏိုင္ဘူး။ ေနာက္ အြန္လိုင္းတက္ေပမယ့္လည္း ဒီလို စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ ဘယ္ကေနဘယ္လို နားေထာင္ရမယ္ဆိုတာ ရွာမတတ္တဲ့သူေတြ၊ စာေပေဟာေျပာပြဲကို တစ္ခါဘူးမွ် မနားေထာင္ဖူးသူေတြ၊ စတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္လည္း နားေထာင္ႏိုင္ရေအာင္၊ ယူေအအီး စာေပေဟာေျပာပြဲအတြက္လည္း စာေပေဟာေျပာပြဲ ဘာလဲဆိုတာ သိရေအာင္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာရွိတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ အသံဖိုင္ေတြ၊ ဗီဒီယိုဖိုင္ေတြကို အသံဖိုင္ ျဖစ္ေအာင္ျပန္ေျပာင္းျပီး mp3 စီဒီအေခြေလးတစ္ေခြ လုပ္မယ္လို့ အၾကံရမိပါတယ္။ ဒီအသံဖိုင္ စီဒီအေခြေလးကို ယူေအအီးစာေပေဟာေျပာပြဲမတိုင္မွီ ထုတ္ျပီး ေဝမွ်ဖို့ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စီဒီအေခြ ၁၀၀ ေလာက္ထုတ္ဖို့ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာ ရွိတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကေတာ့ စီဒီသံုးခ်ပ္စာေလာက္ကို ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သံုးခ်ပ္စာေလာက္ေတာ့ မထုတ္ႏိုင္တာနဲ့ စီဒီတစ္ေခြစာေလာက္ပဲ ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္စိတ္ကူး တစ္ခုရလာတာကေတာ့ ဒီစီဒီေတြကို မူလက အလကား ေဝမလို့ပါ။ အလကားဆိုရင္ အလကားပဲျဖစ္သြားမွာမို့လို့ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို့ဆီက သံုးတဲ့ေငြ ငါးဒါရမ္း (ျမန္မာေငြ တစ္ေထာင္စြန္းစြန္း) နဲ့ ေရာင္းျပီး ေရာင္းရတဲ့ေငြမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ခ်ိဳ့တဲ့ေနၾကတဲ့ စာေရးဆရာေတြကို လွဳမယ္လို့ အၾကံရပါတယ္။ ဒီအၾကံကို ကႏၳရဝႆလူမွဳ့ေရွ့ေဆာင္အသင္းက ကိုမိုးေဇာ္လြင္နဲ့ တိုင္ပင္ေတာ့ သူက သေဘာတူပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က စီဒီအေခြတစ္ရာ တစ္ဘူးရယ္၊ ထည့္မည့္အိတ္ ၁၀၀ရယ္ ကၽြန္ေတာ္ဘာသာ ဝယ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ Extarnal Writer အားကိုးနဲ့ သံုးရက္အတြင္းမွာပဲ အျပီးကူးလိုက္တယ္။ ေခြတစ္ရာဝယ္တာ အေခြေတြကလည္း ပ်က္တဲ့အေခြရယ္၊ ဒီဇိုင္းမထုတ္ရေသးပဲ အေခြအခ်ပ္ၾကီးပဲ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြ ဖရီးေပးတာအခ်ိဳ့ရယ္နဲ့ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာ လက္က်န္ ၇၅ ေခြပဲ က်န္ရွိပါတယ္။ ကိုယ္ဘာသာပဲ အေခြကာဘာကို ဒီဇိုင္းဆြဲတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ထဲမွာလည္း သယ္ျပီး အခ်ိန္ပိုရင္ပိုသလို အားရင္အားသလို အေခြအတြက္ ကာဗာစာရြက္ကို ပရင့္ထုတ္တယ္။ ကိုယ့္ စိတ္ကူးနဲ့ကိုယ္ ကိုယ္ပိုင္ခရီးေရးရွင္းနဲ့  ကြန္ယက္ေပၚမွ စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ား ဆိုျပီး အေခြကို ကင္မြန္းတပ္တယ္။

အဲဒီလို အေခြမထုတ္ခင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပူမိတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္လဲ ရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အြန္လိုင္းေပၚမွာ ဖရီးမွ်ေဝထားတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ အသံဖိုင္ေတြကို ကူးျပီး ကၽြန္ေတာ္ဆိုက္မွာလဲ ျပန္တင္ထားေသးတယ္ (တတ္ႏိုင္သမွ်ေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲအသံဖိုင္ ဗီဒီယိုတင္ထားတဲ့ ပိုင္ရွင္ေတြဆီကလည္း ခြင့္ေတာင္းႏိုင္သေလာက္ကို ခြင့္ေတာင္းယူထားတယ္။ မူရင္း Souce ေနရာေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာ ျပန္ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။) အခုလဲ အေခြထုတ္ျပီး ေရာင္းစားတယ္လို့ ထင္ျမင္ယူဆၾကမွာ စိုးရိမ္လို့ ယူေအအီး စာေပေဟာေျပာပြဲ ျပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္မွ ခ်ိဳ့တဲ့ေသာ စာေရးဆရာမ်ားကို လွဳဒါန္းရန္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေလးကို လူအမ်ားျပန္သိႏိုင္ရန္ ပိုစ့္တင္မယ္လို့ စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့  စီဒီထုတ္ရတဲ့ စိတ္ကူးေလးနဲ့ အလွဳကိုလည္း ဆရာခ်စ္ဦးညိဳကိုလည္း တိုင္ပင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာကေနတစ္ဆင့္ ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာေတြလက္ထဲ အေရာက္လွဳေပးမယ္။ ဒါမွလည္း ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ စိတ္ကူးေတြမွ ျဖစ္လာတဲ့အလွဳဟာ တကယ္လက္ေတြ့ ထိေရာက္တဲ့ အလွဳျဖစ္လာမွာပါ။

စာေပေဟာေျပာပြဲေန့မွာေတာ့ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ ရန္ကုန္မွ သယ္လာခဲ့တဲ့ ဆရာရဲ့ စာအုပ္မ်ား၊ ယူေအအီးေရာက္ စာေရးဆရာ ဧကံျဖိဳးေရးသားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ စာအုပ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ထုတ္ထားတဲ့ ကြန္ယက္ေပၚမွ စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ား အမ္ပီသရီးစီဒီေတြရယ္ ေရာင္းခ်တဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ကူညီေရာင္းခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳကလည္း သူယူလာခဲ့တဲ့ ဆရာ့စာအုပ္ေတြမွ အျမတ္ရယ္။ ကိုဧကံျဖိဳးကလည္း သူစာအုပ္ အုပ္၂၀ စလံုးေရာင္းရေငြရယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စီဒီေရာင္းခ်ရေငြေတြ အားလံုးစုေပါင္းျပီး ရသမွ်ေငြကို ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ခ်ိဳ့တဲ့ေသာ စာေရးဆရာမ်ားကို လွႈရန္အတြက္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက ရန္ကုန္က စီးတီးစတားေဟာ္တယ္မွာ စာေရးဆရာမ်ားကို ဖိတ္ၾကားျပီး အလွဳေငြ(ရွစ္သိန္းေက်ာ္ရသည္ဟု စာေရးဆရာ ဧကံျဖိဳးဆီမွ သိရွိရသည္)မ်ားကို ျပန္လည္လွႈတန္းမွာ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ စီဒီအေခြ(ရ၅)ေခြမွ ေရာင္းရေငြကေတာ့ ျမန္မာေငြ ရွစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ရရွိျပီး ကၽြန္ေတာ္မွ ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ထပ္ျဖည့္ျပီး ျမန္မာေငြ တစ္သိန္းတိတိ(အေခြဖိုး၊ ကာဘာဖိုးမ်ား အပါအဝင္) ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာခ်စ္ဦးညိဳဆီမွ အားေဆးတစ္ခြက္

ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးထားခဲ့တဲ့ အလွဴကို လက္ေတ႔ြအေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္၊ ကႏၱာရဝႆလူမွႈေရွ့ေဆာင္အသင္းၾကီး၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ့အတူ စာေပကို လြတ္လပ္စြာ ရင္ခုန္ေနၾကတဲ့ ဒူဘိုင္းမွ ဘေလာက္ဂါ ေမာင္ႏွမေတြျဖစ္တဲ့ ကိုၾကီးပီတာ၊ မႏွင္း၊ ေဇာ္ တို့ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ဝါသနာကို တစ္ဘက္တလမ္းမွ အားေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝလက္တြဲေဖာ္၊ အေခြကို ဝယ္ယူခဲ့ၾကေသာ ယူေအအီးမွ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ မိတ္ေဆြမ်ား ႏွင့္ ေက်းဇူးတင္သင့္ တင္ထိုက္သူအေပါင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွ လြတ္လပ္စြာလာေသာ ေက်းဇူးတင္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

ပထမအၾကိမ္ ယူေအအီး စာေပေဟာေျပာပြဲကေတာ့ ကႏၱာရဝႆလူမွႈေရွ့ေဆာင္အသင္းၾကီးမွ ၾကီးမႈက်င္းပျပီး ယူေအအီးမွ ျမန္မာစာေပခ်စ္ျမတ္ႏိူးသူ ျမန္မာညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား ပံပိုးကူညီမွႈျဖင့္ ၂၀၁၁ မတ္လ ၂၂ရက္ေန့မွာ ေအာင္ျမင္စြာနဲ့ က်င္းပျပီးစီးခဲ့ပါျပီ။ ထိုေန့ေလးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရင္မွာ မေမ့ေကာင္းႏိုင္တဲ့ ေန့တစ္ေန့အျဖစ္ ခိုေအာင္းသြားပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ့ စည္းလံုးညီညာမႈ ျပရုပ္တစ္ခုအေနျဖင့္ ယခင္ ဘာသာေရးတရားေဟာေျပာပြဲမ်ားလို ကႏၱာရေျမေပၚမွာ အုတ္ျမစ္ခ်ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုမွအစျပဳ၍ ေနာင္တြင္လည္း ယခုပထမအၾကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲမွသည္  ျမန္မာေတြ စုစည္းညီညႊတ္မႈမ်ားျဖင့္ ရတုအဆက္ဆက္၊ ႏွစ္အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆက္လက္ျပီး စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ၊ ဘာသာေရးတရားပြဲေတြ၊ ျမန္မာရိုးရာေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ ထပ္ရွိလာႏိုင္ပါေစလို့ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းရင္း ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါသည္။

ခ်မ္းလင္းေန

ညေန ၁၁း၃၀

၂၃.၀၃.၂၀၁၁

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန